Αν αυτό το βιβλίο ήταν το ίδιο κοινωνική έρευνα, θα ήταν μια συμμετοχική έρευνα δράσης, όπου όσοι μαθητεύουν στις ερευνητικές μεθόδους προσπαθούν να μειώσουν την απόσταση που τους χωρίζει από αυτό το γοητευτικό και ταυτόχρονα απαιτητικό γνωστικό πεδίο. Οι μέθοδοι κοινωνικής έρευνας κινούνται ίσως περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη πειθαρχία σε ένα πλαίσιο στο οποίο θεωρείται απαραίτητη η διαρκής εξήγηση, η αυστηρή καθοδήγηση και, εν τέλει, η εξάρτηση από κάποιον που «ξέρει» περισσότερα από εμάς.
Το βιβλίο καλύπτει τα περισσότερα από τα βασικά ζητήματα της συλλογής και παραγωγής δεδομένων, καθώς και της ποσοτικής και ποιοτικής ανάλυσης στην κοινωνική έρευνα. Ωστόσο, προσεγγίζει τις μεθόδους κοινωνικής έρευνας από μια εναλλακτική σκοπιά, τη βιωματική. Εμπλέκει τους αναγνώστες σε μια λογική αντιληπτικής ισότητας, με αφετηρία ότι «στην άγνοια των μεθόδων έρευνας είμαστε όλοι ίσοι». Ταυτόχρονα, καλώντας τους να μιλήσουν σε πρώτο πρόσωπο φιλοδοξεί να τους κινητοποιήσει πνευματικά με σκοπό εν τέλει να τους απελευθερώσει από την προσκόλληση στην ανάγκη για «κάποιον» ή για «κάτι» που διαρκώς τους εξηγεί τις ερευνητικές μεθόδους - ακόμα και αν αυτό το κάτι είναι τελικά το ανά χείρας βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο αυτό ερευνά τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ορίζεται η ταυτότητα και η ετερότητα, ο Εαυτός και ο Άλλος, στα δραματικά κείμενα του Σαίξπηρ, με αναφορές στη σύγχρονή του δραματουργία και λογοτεχνία εν γένει. Η πρώτη ενότητα, που είναι και η εκτενέστερη, διακρίνει δύο διαφορετικούς Άλλους: τον ανοίκειο και τον οικείο. Για τον Άγγλο της εποχής του Σαίξπηρ, ο Άλλος μπορεί να είναι ο -περισσότερο ή λιγότερο εξωτικός- ξένος, μπορεί, όμως, να είναι και ο Ευρωπαίος γείτονάς του ή, ακόμα, και ο Βρετανός αδελφός του, Ουαλός, Σκότος ή Ιρλανδός. Η δεύτερη ενότητα διερευνά την ετερότητα ως κοινωνικό στίγμα μέσα από τρεις εκφάνσεις της: τη δυσμορφία, την ψυχική νόσο και τη νοθογένεια. Η τρίτη ενότητα εξετάζει το πώς η έμφυλη, ηλικιακή, ταξική, φυλετική, θρησκευτική, πολιτισμική ταυτότητα ορίζεται από αναφορές στην τροφή και την ένδυση και διερευνά τους παράγοντες που ορίζουν την κοινωνική τάξη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το σπουδαίο έργο του συγγραφέα που τον αποκαλούσαν «Ρώσο Προυστ» (The Guardian), του Γιούρι Φέλσεν (Αγία Πετρούπολη 1894 - Άουσβιτς 1943). Έρωτας και αυταπάτη σε ένα μυθιστόρημα που, παρά τη φήμη του στην εποχή του, είχε χαθεί για χρόνια, από τότε που ο Φέλσεν έπεσε θύμα του Ολοκαυτώματος.
Στο Παρίσι του μεσοπολέμου, όπου έχουν καταφύγει πολλοί Ρώσοι αυτοεξόριστοι, ένας νεαρός Ρώσος γνωρίζει μια γοητευτική συμπατριώτισσά του, τη Λιόλια, στην οποία προσκολλάται με εμμονή. Την αναζητά διαρκώς και ερμηνεύει με τον δικό του τρόπο κάθε της βλέμμα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση. Εκείνη, από την άλλη, άλλοτε τρυφερή μαζί, άλλοτε ψυχρή, άλλοτε παρέα με κάποιον κοινό του φίλο, τον κάνει να φλέγεται από πάθος και ζήλια.
«Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη» έχει πει ο Β . Ναμπόκοφ για το βιβλίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα συναρπαστικό θρίλερ από τον κορυφαίο Αμερικανό συγγραφέα Ντον Ντελίλο. Ένα προφητικό πολιτικό μυθιστόρημα για τον καταιγισμό εικόνων και ανεξέλεγκτων πληροφοριών, τις θεωρίες συνωμοσίας, το πάθος για εξουσία και την εμπορευματοποίηση των πάντων, ακόμα και του «απόλυτου κακού».
Νέα Υόρκη, 1970: Σ’ ένα εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο αστυνομικοί βρίσκουν το πτώμα ενός άνδρα ντυμένου με γυναικεία ρούχα. Ένας εκκεντρικός έμπορος έργων τέχνης ισχυρίζεται πως το θύμα μετέφερε μία ταινία που φημολογείται ότι καταγράφει ένα σεξουαλικό όργιο στο οποίο συμμετείχε ο Χίτλερ. Μια νεαρή δημοσιογράφος, ένας γερουσιαστής-συλλέκτης ερωτικών αντικειμένων, ένας βασιλιάς του πορνό, ένας πρώην πράκτορας και βετεράνοι στρατιωτικοί αρχίζουν να αναζητούν το πολύτιμο αντικείμενο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Συνιστά πλέον κοινώς παραδεδεγμένη θέση η, ιστορικά πολλαπλώς τεκμηριωμένη στον χώρο της Νομικής Επιστήμης εν γένει, διαπίστωση ότι ο Νόμος, ως θεσμικό θεμέλιο της οργάνωσης και της λειτουργίας του Κράτους και της ρύθμισης των εντός αυτού κοινωνικο-οικονομικών σχέσεων μεταξύ ιδιωτών -φυσικών ή νομικών προσώπων- στο πεδίο της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, υπό το εγγυητικό καθεστώς της αρχής της Διάκρισης των Εξουσιών και του Κράτους Δικαίου, έλκει σε μεγάλο βαθμό την απώτερη καταγωγή από τον Νόμο στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, ως αντίστοιχο θεσμικό θεμέλιο της «Ρωμαίων Πολιτείας», και, ιδιαιτέρως, της «Res Publica». [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

«Το κεντρικό σημείο της προσωπικότητάς μου ως καλλιτέχνη είναι ότι είμαι ένας δραματικός ποιητής· έχω διαρκώς, σε όλα όσα γράφω, την εσωτερική έξαρση του ποιητή και την αποπροσωποποίηση του δραματουργού», δηλώνει ο Φερνάντο Πεσσόα, αποκαλύπτοντας όχι μόνο τη σύνδεση της ετερωνυμικής δημιουργίας με το θέατρο, αλλά και τη σημαντική θέση που κατέχει στο σύνολο του έργου του. Ο Ναυτικός, αλλά και όλα τα θεατρικά πεσσοανικά κείμενα, ολοκληρωμένα ή μη, ανήκουν «στην κατηγορία του "μετα-δραματικού", ή ακόμα καλύτερα σε αυτήν την περίπτωση του "αντιδραματικού", του "ποιητικού" με μια έννοια επιθετικής επικράτησης του λόγου επί της δράσης, του μονολόγου επί του διαλόγου, αλλά και της εσωτερικότητας/της ανάγνωσης επί του θεάματος/της θέασης», σημειώνει η Δήμητρα Κονδυλάκη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)