Συνιστά πλέον κοινώς παραδεδεγμένη θέση η, ιστορικά πολλαπλώς τεκμηριωμένη στον χώρο της Νομικής Επιστήμης εν γένει, διαπίστωση ότι ο Νόμος, ως θεσμικό θεμέλιο της οργάνωσης και της λειτουργίας του Κράτους και της ρύθμισης των εντός αυτού κοινωνικο-οικονομικών σχέσεων μεταξύ ιδιωτών -φυσικών ή νομικών προσώπων- στο πεδίο της Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, υπό το εγγυητικό καθεστώς της αρχής της Διάκρισης των Εξουσιών και του Κράτους Δικαίου, έλκει σε μεγάλο βαθμό την απώτερη καταγωγή από τον Νόμο στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, ως αντίστοιχο θεσμικό θεμέλιο της «Ρωμαίων Πολιτείας», και, ιδιαιτέρως, της «Res Publica». [...] (Από τον πρόλογο της έκδοσης)

«Το κεντρικό σημείο της προσωπικότητάς μου ως καλλιτέχνη είναι ότι είμαι ένας δραματικός ποιητής· έχω διαρκώς, σε όλα όσα γράφω, την εσωτερική έξαρση του ποιητή και την αποπροσωποποίηση του δραματουργού», δηλώνει ο Φερνάντο Πεσσόα, αποκαλύπτοντας όχι μόνο τη σύνδεση της ετερωνυμικής δημιουργίας με το θέατρο, αλλά και τη σημαντική θέση που κατέχει στο σύνολο του έργου του. Ο Ναυτικός, αλλά και όλα τα θεατρικά πεσσοανικά κείμενα, ολοκληρωμένα ή μη, ανήκουν «στην κατηγορία του "μετα-δραματικού", ή ακόμα καλύτερα σε αυτήν την περίπτωση του "αντιδραματικού", του "ποιητικού" με μια έννοια επιθετικής επικράτησης του λόγου επί της δράσης, του μονολόγου επί του διαλόγου, αλλά και της εσωτερικότητας/της ανάγνωσης επί του θεάματος/της θέασης», σημειώνει η Δήμητρα Κονδυλάκη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Αυτά τα ερωτικά ποιήματα του Νερούδα είναι αφιερωμένα στην τρίτη του σύζυγο, τη Ματίλδε Ουρούτια. Γράφτηκαν εδώ κι εκεί, όσο κράτησε η εξορία του στην Ευρώπη, και δημοσιεύθηκαν στην Ιταλία, όπου ο ποιητής βρέθηκε ριγμένος από τη δίνη των περιπετειών και των διωγμών που υπέστη σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Πρόκειται για βιβλίο -όπως μας εξομολογείται ο ίδιος- απότομου και φλογερού πάθους, που μιλάει με το βάθος της απλότητας σχεδόν σε κάθε του στίχο.

Θα σκάψω τη γη να σου φτιάξω
σπηλιά, κι εκεί ο καπετάνιος σου
θα σε προσμένει με άνθη στην κλίνη.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα πτώμα στον Τάμεση, μια μεγάλη κληρονομιά, κι ένας υποχρεωτικός γάμος συνθέτουν το τελευταίο ολοκληρωμένο και πλέον ώριμο μυθιστόρημα του Ντίκενς. Μια ανελέητη σάτιρα για την απληστία της βικτοριανής κοινωνίας. (Από τον εκδότη)

Ένα πτώμα στον Τάμεση, μια μεγάλη κληρονομιά, κι ένας υποχρεωτικός γάμος συνθέτουν το τελευταίο ολοκληρωμένο και πλέον ώριμο μυθιστόρημα του Ντίκενς. Μια ανελέητη σάτιρα για την απληστία της βικτοριανής κοινωνίας. (Από τον εκδότη)

«Άλλοι καλύπτουν δημοσιογραφικά τα εγκαίνια· επίσημοι καλεσμένοι, φωτογραφίσεις, κορδέλες. Εγώ καταφθάνω στη γιορτή όταν υπάρχουν αποφάγια στο πάτωμα».
Με αυτά τα λόγια ο συγγραφέας μάς ξεναγεί στο τέλος του δημοκρατικού πειράματος των social media. Το βιβλίο αναλύει την πληθώρα των τρόπων (όπως είναι η αλγοριθμική χειραγώγηση, οι σταυροφορίες ενάντια στην «παραπληροφόρηση», η απόλυτη έλλειψη λογοδοσίας για τις πλατφόρμες, οι κρυφές συμφωνίες με κράτη και εταιρείες, ο παρακολουθηματικός χαρακτήρας της διαδικτυακής συζήτησης, σε σχέση με την τηλεόραση) με τους οποίους εξασφαλίζεται ότι η υπόσχεση της ισότιμης πρόσβασης στη δημόσια σφαίρα, που είναι κεντρική υπόσχεση της τεχνολογικής εποχής, θα παραμένει κενό γράμμα. Αυτό μάλιστα δεν αφορά μόνο την πολιτική ενημέρωση, αλλά όλη την επικοινωνία, από την επαγγελματική ζωή μέχρι τη διασκέδαση και τον πολιτισμό.
Η αφορμή για τη συγγραφή του βιβλίου δίνεται από τον συνδυασμό τριών διαπιστώσεων:
α) Οι χρήστες είναι εθισμένοι στο σκρολάρισμα,
β) περιηγούνται στο διαδίκτυο μέσω των social media, δηλαδή δεν επισκέπτονται ιστοσελίδες, και
γ) η διαδικασία προώθησης, απόκρυψης ή διαγραφής των δημοσιεύσεων από τις πλατφόρμες είναι απολύτως αδιαφανής.
Ο συνδυασμός αυτών των τριών στοιχείων συνθέτει ένα μείγμα εκρηκτικό και εξηγεί πώς γίνεται να θριαμβεύει ο συστημικός λόγος παρότι όλοι διαθέτουμε κινητό τηλέφωνο και σύνδεση στο διαδίκτυο. (Από τον εκδότη)

Ο φιλόλογος Λιόβα Οντόγιεφτσεφ βρίσκεται νεκρός στον Οίκο Πούσκιν της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ. Πλάι του, δύο πιστόλια μονομαχίας που κάποτε ανήκαν στον ίδιο τον Πούσκιν. Λάτρης των τεχνών, ο Λιόβα μεγάλωσε στη σκιά του εξόριστου παππού του και του καταξιωμένου επιστήμονα πατέρα του. Πιεσμένος από το καθεστώς, αντιμέτωπος με οικογενειακά μυστικά και ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες, είχε χάσει σταδιακά τον έλεγχο της ζωής του ανάμεσα σε παρέες, λογοτεχνικές αναζητήσεις, άφθονη βότκα και αδιέξοδους έρωτες.
Από τα πιο ευρηματικά έργα της σύγχρονης ρωσικής λογοτεχνίας, ο Οίκος Πούσκιν του Αντρέι Μπίτοφ (1937-2008) κυκλοφόρησε αρχικά στις ΗΠΑ, ενώ στη Σοβιετική Ένωση διαδιδόταν μυστικά, από χέρι σε χέρι. «Εξαιρετικό δείγμα μοντερνιστικής φαντασίας» (The Washington Post) και «φόρος τιμής στην κλασική ρωσική λογοτεχνία» (FAZ). (Από τον εκδότη)

Η Εισαγωγή στην πρακτική της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας είναι ένα προσανατολισμένο στην κλινική πρακτική εγχειρίδιο, που επιδιώκει να αποσαφηνίσει τη θεωρία και τη διεργασία της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας. Προσφέρει μια προσιτή και περιεκτική παρουσίαση των σύγχρονων εξελίξεων στην ψυχανάλυση και της σχετικής έρευνας και αποσαφηνίζει τις διεργασίες στις οποίες βασίζεται η ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία, τονίζοντας τη σημασία που έχει για το κλινικό έργο η ψυχαναλυτική στάση. Η Alessandra Lemma, πέρα από το σημαντικό συγγραφικό έργο της, έχει πλούσια εμπειρία στη διδασκαλία της ψυχανάλυσης και στην εκπαίδευση επαγγελματιών ψυχικής υγείας.
Το βιβλίο αυτό διαπνέεται από τη θέση της συγγραφέως ότι η πρακτική της ψυχανάλυσης βασίζεται κατά κύριο λόγο στην ανάπτυξη και τη διατήρηση της ψυχαναλυτικής στάσης και λιγότερο στην εκμάθηση συγκεκριμένων τεχνικών. Το εγχειρίδιο παρουσιάζει με σαφή και κατανοητό τρόπο τις βασικές αρχές της ψυχαναλυτικής πρακτικής και η θεωρητική επεξεργασία των εννοιών και των τεχνικών που παρουσιάζονται εμπλουτίζεται από την παρουσίαση κλινικών παραδειγμάτων και διαλόγων, που ζωντανεύουν τη θεωρία και καθιστούν τις έννοιες απτές και κατανοητές. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η αναγεννητική ιατρική αποτελεί έναν πολλά υποσχόμενο και πρωτοποριακό κλάδο της ιατρικής που έχει εισέλθει εντυπωσιακά στην κλινική πράξη κατά τα τελευταία χρόνια. Ενσωματώνει με επιτυχία τα πεδία της εμβιομηχανικής των ιστών, της κυτταρικής, αναπτυξιακής και μοριακής βιολογίας, της επιστήμης των βιουλικών, της γονιδιακής επεξεργασίας και της νανοτεχνολογίας, με καθοριστική συμβολή στη θεραπευτική αντιμετώπιση γενετικών και επίκτητων νοσημάτων. Έχει άμεση εφαρμογή στην επιδιόρθωση και αποκατάσταση ιστών και οργάνων, καθώς και στην ανάπτυξη θεραπειών για πλήθος ασθενειών.
Στο παρόν εγχειρίδιο περιγράφονται οι μοριακές, μηχανιστικές και φαινοτυπικές ιδιότητες των αρχέγονων κυττάρων και της εξωκυττάριας θεμέλιας ουσίας, με εστίαση στους καθοριστικούς παράγοντες σχηματισμού ιστών. Επίσης, παρουσιάζεται ο ρόλος των βιουλικών στην αναγεννητική ιατρική και καλύπτονται τεχνολογίες αιχμής στο πεδίο, συμπεριλαμβανομένων της γονιδιακής επεξεργασίας, των προκλινικών μοντέλων, των βιοαντιδραστήρων και των βιοεκτυπωτών. Παράλληλα, εξετάζονται θέματα θεραπευτικών εφαρμογών σε συγκεκριμένους τύπους ιστών και οργάνων. Τέλος, γίνεται εκτενής αναφορά στις ρυθμιστικές, πολιτικές και ηθικές πτυχές της αναγεννητικής ιατρικής.
Το έργο αυτό απευθύνεται σε φοιτητές (ιατρικής, βιολογίας, φαρμακευτικής, οδοντιατρικής και άλλων επιστημών), καθώς και σε ερευνητές, κλινικούς ιατρούς, μεταδιδακτορικούς επιστήμονες, επαγγελματίες υγείας αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό που θέλει να ενημερωθεί για το συγκεκριμένο πεδίο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Η ζωή πρέπει να είναι έτσι: μια σταγόνα, μια σταγόνα, μια σταγόνα, και μετά αναρωτιόμαστε πώς συνέβη και είμαστε βρεγμένοι». Η Εστέλα φεύγει από το χωριό της και δουλεύει εσωτερική σ' ένα πλουσιόσπιτο στο Σαντιάγο, κάνοντας όλες τις δουλειές, ενώ φροντίζει παράλληλα κι ένα παιδί με προβληματική συμπεριφορά. Επτά χρόνια καθαρίζει, παρατηρεί, υπομένει, σωπαίνει. «Η μικρή πέθανε»: έτσι ξεκινά τη διήγησή της η Εστέλα. Πώς συνέβη το κακό;
«Μια γυναίκα αναζητά νόημα στην ταπεινή ζωή της» (Financial Times)
«Σαν σε ελληνική τραγωδία η ένταση αυξάνεται από σελίδα σε σελίδα» (El Pais)
Από τη βραβευμένη Αλία Τραμπούκο Σεράν (γενν. Χιλή, 1983), «μια από τις σημαντικότερες φωνές της σύγχρονης λατινοαμερικανικής λογοτεχνίας» (Die Zeit)
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)