Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΥΔΩΝΙΟΣ

Βασιλιάς Κυδώνιος: Αξιωματούχοι μου σπουδαίοι, Καναβούριε,
Ξυλοτζιτζίβερε και Φάσουλε και Ρόδιε,
Κίτρε, Δαμάσκηνε και Φρύγιε και Νεράτζη,
κι εσείς Κρεμμύδιε και Μαρούλιε και Καστάνιε,
Μούσμουλε, Πέπερε, Καρύδιε και Σπανάκιε,
η Ελαία ζήτησε να στήσουμε κριτήριο
για να δικάσουμε τον Οίνο σαν προδότη.
Φρονώ, καλύτερα ν' ακούσουμε την ίδια.

Ελαία: Πριν για τον Οίνο σού μιλήσω, θέλω μόνο
πόσο καλά σ' υπηρετώ να σου θυμίσω:
Σαν βασιλιάς μεγάλος έγινες του κράτους,
με το δικό μου μύρο σ' έχρισα, Κυδώνιε,
καθώς παλιά και τον Δαυίδ στην Ιουδαία.
Κι όταν γυρίζεις πληγωμένος απ' τη μάχη
ή όταν ελάφια κυνηγάς μες τα ρουμάνια,
ποιος στοργικά με λάδι αλείφει τις πληγές σου; [...]
Ο Οίνος πού 'καμες και Μέγα Λογοθέτη!
Το νου με ψεύτικη ευθυμία σού θολώνει
και λες αυτά που αλλιώς δεν θά 'λεγες ποτέ σου
και γίνεσαι έτσι του εαυτού σου εσύ προδότης.
Κι όταν εσύ κοντά δεν είσαι, αυτός γελώντας
κυνήγι στήνει και πλανεύει τα κορίτσια. [...]

Οίνος: Πάντα η Ελαία με φθονούσε φθόνο μέγα,
γιατί είμαι ασίκης και χαρούμενος κι αρέσω.
Δούλες κι αρχόντισσες πλαντάζουνε για μένα
κι από καιρό ζητά να σμίξουμε κι εκείνη,
μα το κρασί ποτέ δε σμίγει με το λάδι. [...]
[Από την έκδοση]

Ο θάνατος είναι το μη αποφασίσιμο της ζωής. Κατά συνέπεια, το ερώτημα «τι είναι θάνατος» είναι ένα παρεμπίπτον ερώτημα του καταστατικού ερωτήματος «τι είναι ζωή». Η μοναδική εδραίωση του ερωτήματος «τι είναι θάνατος» βρίσκεται στην επιθυμία του ζώντος ως έσχατο όριο της επιθυμίας, κατά την ομολογία του Σοφοκλή στον αρχετυπικό του Οιδίποδα. Άρα, και πάλι εντάσσεται στη ζωή ως επιθυμία του ζώντος, έστω και ως αρνητικότητα, δηλαδή άρνηση της ζωής δι' εαυτήν και καθ' εαυτήν, υπό την έννοια ότι η ίδια η ζωή στην αντικειμενικότητά της έχει την ανάγκη να θέτει την αντικειμενικότητα του θανάτου προκειμένου να αποκτήσει συνείδηση της αναγκαιότητας, και άρα της θετικότητας, του ζην, ακριβώς επειδή η επιθυμία του ανθρώπινου υποκειμένου τείνει προς την προσδοκία του θανάτου: ένας οδοδείκτης, ο οποίος αντί να στρέφεται προς την Δαντική altra riva [άλλη όχθη], στρέφεται προς τον εαυτό του, και μέσω της αρνητικότητας του θανάτου επιχειρεί να δώσει μιαν απάντηση στο πρόβλημα της ζωής qua ζωής, στο Είναι της ζωής, το οποίο είναι η απαρχή του ζώντος και επιπλέον το μοναδικό Είναι ως ζωντανός Λόγος (Raison) και λόγος (Discours), μέσω του οποίου το ανθρώπινο υποκείμενο υποστασιώνεται και έτσι εδραιώνεται καταστατικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΤΟΤΕ

Τότε δεν ήξερα
πόσο ύστερα
μετά από κάθε ακριβώς
περίσσευε.

Τώρα γνωρίζω:
Όσο κρατάει μια ζωή.
Λίγο πιο λίγο.

Αυτό το λίγο,
πόσο θέριεψε
πόσους έθρεψε!

Αυτό το ελάχιστο
του έρωτα
παρόν.
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μέσα μου νιώθω ένα άγριο κενό
Έχω βδομάδες μήνες χρόνια να ηρεμήσω, αν υπήρξα ήρεμη ποτέ
Λύγισέ με κυριάρχησέ με εξαπάτησέ με, μόνο μη σωπαίνεις
Δάκρυα κόκαλα σάλιο, ιστοί ούρα σπέρμα, αυτά υπάρχουν μέσα μου
Η ζωή μου δεν διαφέρει από τη ζωή άλλων ανθρώπων
Κι ό,τι απομένει είναι πάντα απαλό

Δεκατρείς ιστορίες για την υφή, το βάρος και το μέγεθος αυτού που απομένει όταν οι άνθρωποι που αγαπήθηκαν μετεωρίζονται στο κενό. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια σκοτεινή παραβολή της εξουσίας και των απρόσωπων μηχανισμών της, ένα αλληγορικό παραμύθι για τη διττή φύση του ανθρώπου ή κάτι συνθετότερο;
Ο φύλακας του τάφου είναι το μοναδικό θεατρικό έργο του Κάφκα, γραμμένο το 1916, άγνωστο σχεδόν και άπαιχτο στην Ελλάδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)