«Είχε κάτι παράλογο αυτή η λίγη ώρα που έκλεβε από ένα πρωϊνό γεμάτο επαγγελματικές υποχρεώσεις κι έβρισκε τον εαυτό του στην παραλία να κοιτάζει με τα κιάλια τα πλοία να φεύγουν. Ένιωθε ικανοποίηση σαν να βρισκόταν ηθελημένα σε λάθος τόπο και λάθος χρόνο, ευχάριστα μόνος, μακριά απ' όλους όσους
προσπαθούσαν να τον πείσουν να μπει σε κάποιο πλοίο και να τρέξει, να φύγει μακριά το γρηγορότερο. Εδώ ησύχαζε, λες και σταματούσε ο χρόνος σε κάποια γωνιά του μυαλού του και μέσα από αυτά τα κιάλια τίποτα δεν είχε σημασία παρά μόνο η ομορφιά του κόσμου».
Ο τόπος είναι η Σμύρνη, όπως υπήρξε κάποτε, με τις συνοικίες, τους δρόμους, τα σχολεία, τις εκκλησίες και την προκυμαία της, αλλά την ίδια στιγμή μια πόλη φασματική, εσωτερική και άυλη, όπως έχει εγγραφεί στο μυαλό και στην καρδιά των ηρώων.
Δεκαοκτώ σύντομες ιστορίες με ανώνυμους πρωταγωνιστές λίγο πριν την καταστροφή και λίγο μετά, τις κρίσιμες αυτές στιγμές όταν η ζωή, μπροστά στις συνθήκες που μας υπερβαίνουν, φωτίζεται από μια απόκοσμη και αποκαλυπτική λάμψη. Και οι μνήμες, οι θυσίες και τα όνειρα που έχουμε συγκεντρώσει μέσα μας παραμένουν για τον καθένα το ίδιο εύθραυστα, ιδιωτικά και υπαρκτά, όπως τα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που εγκαταλείφθηκαν κάποτε πάνω σ' εκείνη την προκυμαία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δώδεκα + δώδεκα ιστορίες που γράφτηκαν με χρονική απόσταση τριάντα τόσων χρόνων στέκονται απέναντι, κοιτάζονται καρσί και ταξιδεύουν χορεύοντας πέρα από τη μνήμη και την ταυτότητα, μέχρι εκεί όπου το ασχημάτιστο δίνει τις αινιγματικές απαντήσεις του.

Δώδεκα + δώδεκα ιστορίες πλησιάζουν, «καθρεπτίζονται», σχηματίζουν ζευγάρια και χορεύουν αντικρυστά για να δουν ό,τι χρειάζεται να ειδωθεί, να πουν ό,τι χρειάζεται να ειπωθεί. Διατρέχοντάς τες, φθάνουμε μέχρι την τελευταία («Άμμος») που συναρμολογημένη από φράσεις όλων των προηγούμενων-επισημαίνει το κλείσιμο του κύκλου και την ατέρμονη προοπτική μιας νέας αρχής...

«Δεν είναι δυνατόν! Την ώρα που ο περίπατος είχε ολοκληρωθεί κι είχες αφήσει πίσω σου την παραλία κι όλες τις γεωμετρίες των στοχασμών σου, κατάλαβες πως κάτι είχες χάσει. Μέσα στη χαλαρότητα και την αναμελιά μιας άσκησης οικείας σαν την αναπνοή, κάτι σού έπεσε χωρίς να το προσέξεις. Κάτι σού έπεσε, μα τι; Και, άντε να το βρεις, πάνω στην έκταση των πανομοιότυπων ψηγμάτων, που είναι η μοίρα η κοινή των πιο απλών και πιο περίτεχνων μορφών του κόσμου. Έτσι κι αλλιώς η άμμος είναι η αδιανόητη συναρμογή των ρινισμάτων στα οποία διαλύθηκαν και σκόρπισαν τα παροδικά υλικά της ζωής. Έδειχναν κάποτε αδιαμφισβήτητη ανθεκτικότητα και συνοχή, αλλά η πραγματική αξία τους φάνηκε όταν σκόρπισαν στον άνεμο...» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια άνιση ερωτική σχέση και μια υπόθεση απιστίας. Η αφηγήτρια χρησιμοποιεί την εμπειρία της σαν πρίσμα μέσα απ’ το οποίο παρατηρεί την περίπλοκη επίδραση που έχουμε ο ένας στον άλλον. Με καθαρό και αμείλικτο βλέμμα, αναλύει τη συμπεριφορά όλων των εμπλεκομένων, μαζί και τη δική της, και κάνει απροσδόκητες συνδέσεις ανάμεσα στις υπόγειες συγκρούσεις για κυριαρχία που βρίσκονται στον πυρήνα των ανθρώπινων σχέσεων κι εκείνες του ευρύτερου κόσμου. Συνιστά έτσι μια οξεία κριτική στην πρoσβασιμότητα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις πατριαρχικές ετεροκανονικές σχέσεις και στην εμμονή με το κοινωνικό στάτους και την προβολή του. (Από τον εκδότη)

«Ένας γενναίος, σκοτεινός και ποιητικός απολογισμός της σύγχρονης κινεζικής δυσφορίας.
Περιγράφοντας τις πολλές ζωές που σαρώνει η επιδημία AIDS σ' ένα χωριό, ο Γιεν Λιένκε αποδεικνύει ότι είναι ένας συγγραφέας με πολιτική οπτική αλλά και με μια μοναδική αφηγηματική φωνή ... Στηριγμένη σε αληθινή ιστορία, η πρόζα του συνδυάζει μια προφορική αφηγηματική παράδοση με τολμηρούς πειραματισμούς - κάτι σπάνιο στη σύγχρονη κινεζική λογοτεχνία. Προτρέπω όποιον ενδιαφέρεται για τη σύγχρονη Κίνα να διαβάσει αυτό το βιβλίο.» - Xiaolu Guo, συγγραφέας του Ένα συνοπτικό κινεζικό-αγγλικό λεξικό για εραστές

«Με πολύ χιούμορ, ο Λιένκε περιγράφει την ομάδα των "σχεδόν νεκρών" που αναζωογονούν την καρδιά του σχολείου, καταφεύγοντας εκεί για να μη μολύνουν συγγενείς και αγαπημένους - ένα κολεκτιβιστικό εγχείρημα που γίνεται αποκαλυπτικός καθρέφτης της κινέζικης κοινωνίας ... όπου το παράλογο συμβαδίζει με το τραγικό, όπου εμπορεύεται κανείς γάμους μεταξύ νεκρών σεβόμενος τις εντολές της τοπικής γραφειοκρατίας, όπου ο έρωτας που συντελείται πριν από τον θάνατο μοιάζει να αναδημιουργεί την ουτοπία. Μια τρυφερή ιστορία που φτάνει μέχρι το κόκκαλο.» - Transfuge

«Βασισμένη σε τρία χρόνια έρευνας γύρω από το πραγματικό σκάνδαλο, η ιστορία του Λιένκε φαντάζει μάλλον ζοφερή. Κι όμως, το μυθιστόρημα είναι συναρπαστικό, γρήγορο, ανυπόκριτο, ενίοτε εύθυμο και συχνά αναπάντεχο, κυρίως χάρη στα δύο μεγάλα του ατού: την ελκυστική, αφελή αφηγηματική φωνή του νεκρού αγοριού και τη δυναμική, υπερμεγέθη φιγούρα του παππού ... Όπως Η πανούκλα του Καμύ, το μυθιστόρημα λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, όχι μόνο ως σχόλιο για την ανάπτυξη της σύγχρονης Κίνας, αλλά, ακόμη πιο πέρα, ως υπαρξιακή παραβολή για όσα οι άνθρωποι θεωρούν σημαντικά σ' αυτή τη σύντομη, πολύ σύντομη ζωή. Ζούμε όλοι στο χωριό Τινγκ, μολυσμένοι από τον θάνατο και προσμένοντας το τέλος των ημερών μας.
Σε κείνες τις ζωές, με την αυξημένη επίγνωση του θανάτου, κάθε δευτερόλεπτο μετράει, κάθε στιγμή ευτυχίας έχει σημασία. Όπως θα έπρεπε και στις δικές μας» -Shelf Awareness (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Την έβλεπε να στέκει όρθια με γυρισμένη την πλάτη, κόντρα στον ήλιο, δίπλα στο μεγάλο κρυστάλλινο βάζο και τ’ ανοιγμένα λευκά Stargazer. Τα θυμόταν εκείνος αυτά τα εξωτικά λουλούδια με το βαρύ άρωμα και τ’ όνομα του τραγουδιού των Rainbow.
- Yπάρχει άλλος άντρας που να οδηγάει σαν εσένα, να φιλάει σαν εσένα και να ξέρει πώς λέγονται αυτά τα βρομολούλουδα; Εσύ με ανέστησες, να το ξέρεις. Εσύ με έφερες πίσω στον κόσμο των ζωντανών. Με τον έρωτά σου.
- Τότε, μήπως να σε λέω «Ευρυδίκη»;
- Λέγε με όπως θες. Εγώ θα σε λέω, «αγάπη μου».

Κολασμένο το πάθος που δένει τον Μπλάνκο και την Μπεττίνα, δύο πλάσματα που γεννήθηκαν για να υπάρχουν μαζί, σαν ένα -ή να μην υπάρχουν καθόλου. Ο άνδρας και η γυναίκα στο ζενίθ τους. Ο έρωτάς τους απρόβλεπτος, θυελλώδης, ανέφικτος. Απλώς γιατί δεν τους χωράει ο κόσμος. Σίγουρα όχι ο ανιαρός καινούργιος κόσμος.
"Ο μαύρος άγγελος της νοσταλγίας" είναι κάθε μάταιος ηρωισμός, κάθε απελπισμένο ρίσκο. Είναι αυτό που παραμονεύει έναν άνδρα που ζει και οδηγεί με το γκάζι στο πάτωμα.
"Ο μαύρος άγγελος της νοσταλγίας" είναι μια ιαχή ελευθερίας, ένα γραπτό road movie στις ατέλειωτες, φιδογυριστές διαδρομές ενός πόθου πέρα από μέτρα και όρια. Εκεί που δεν έχει καμιά σημασία ποιος κρατά το τιμόνι και ποιος οδηγεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Εξαφανίστηκε. Η Τζούλια με εγκατέλειψε. Πλέον για τα καλά, νομίζω. Έφυγε σιωπηλά υπό την κάλυψη της νύχτας. Ο μόνος τρόπος να μην την ακολουθήσει κανείς. Τη σκέφτομαι να βγαίνει μέσα στη νύχτα, να καίγεται σαν κερί, να σβήνει ίσως. Δεν θα μάθω ποτέ πού. Δεν θα μάθω ποτέ πριν από πόσο καιρό. Αυτό ήταν το δωμάτιο της Τζούλιας. Άφησε φούστες κρεμασμένες στην ντουλάπα, τις πολλές φούστες που της αγόρασα, φαρδιές, πλισέ και αχιβαδωτές. Τις δοκιμάζω τη μία μετά την άλλη. Μερικές φορές πολλές φούστες μαζί. Φούστες σε διάφορα χρώματα, εμποτισμένες στο άρωμά της, στα μυστήριά της, φούστες κεντημένες με άνθη και πεταλούδες και μικρά ψάρια που πετάγονται ανάμεσα απ’ τα φύκια της θάλασσας. Οι φούστες της με ησυχάζουν, με ηρεμούν. Όποτε είμαι έτοιμος να σπάσω τα παράθυρα ή να βάλω φωτιά στο σπίτι, οι φούστες της πάνω στα πόδια μου θροίζουν και με παρακαλούν.»
Έτσι ξεκινάει αυτή η παράδοξη, σκοτεινά πνευματώδης νουβέλα, όπου ένας αλλόκοσμος επόπτης παρακολουθεί, σε μόνιμη σύγχυση, την πορεία μιας νεαρής γυναίκας προς την ενηλικίωση. Τι είναι αυτό το πνεύμα; Όχι απλώς ένα αφηγηματικό εγώ αλλά κι ένας χειριστής από ψηλά (όχι πάντως άγιος), με καθοδηγητική παρουσία, ηδονοβλεπτική μέχρι το κόκαλο, που παραμένει ωστόσο άγνωστος στην ίδια την Τζούλια. Γι’ αυτήν, από την άλλη, το πνεύμα γνωρίζει ταυτόχρονα πάρα πολλά και πολύ λίγα, καθώς η συναισθηματική, σωματική και σεξουαλική της ύπαρξη δεν μπορεί παρά να είναι γρίφος, οσοδήποτε γοητευτικός, για έναν άφυλο καθαρό νου. Οι δυο τους αποτελούν ένα αταίριαστο ζευγάρι προορισμένο εξαρχής ν’ αποτύχει, έστω κι αν τα βγάζουν πέρα όπως-όπως με παιδικές δοκιμασίες, δύσκολους γονείς, ροζ συνολάκια, χορούς και χτυποκάρδια. Έπονται ο έρωτας κι ο γάμος, όχι κατ’ ανάγκη μ’ αυτή τη σειρά, κι εκεί όλα αρχίζουν πραγματικά να στραβώνουν.
Αδημοσίευτη πριν από την αυτοκτονία της Σούζαν Τάουμπες το 1969, η νουβέλα αυτή, που συνοδεύεται από εννέα διηγήματα, είναι μια απαράμιλλη αλληγορική διερεύνηση της διττής συνείδησης μιας γυναίκας, και μαζί ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας του γκροτέσκου -προϊόν ενός «αυθεντικού ταλέντου», όπως είπε ο Σάμιουελ Μπέκετ στον Γάλλο εκδότη του, «γεμάτο ερωτικές πινελιές που διαθέτουν ένταση και ωμή γλώσσα», ένα βιβλίο που «θα ξαναδιαβάσω». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)