Μέσα από ένα αλληλένδετο σύνολο βιογραφικών προσωπογραφιών βασικών προσωπικοτήτων του ναζισμού, το οποίο παρακολουθεί την εξουσία τους, όπως εξακτινώθηκε από τον Χίτλερ στον στενό και ευρύτερο κύκλο της ηγεσίας του καθεστώτος, ένας από τους σπουδαιότερους ιστορικούς απαντά στο επίμονο ερώτημα: Πώς φτάνει μια κοινωνία να εφαρμόσει ένα πρόγραμμα ανείπωτου κακού;
Ο Ρίτσαρντ Έβανς, συγγραφέας της καταξιωμένης τριλογίας για το Γ΄ Ράιχ και περισσότερων από δέκα άλλων τόμων με θέμα τη νεότερη Ευρώπη, είναι ο κορυφαίος μελετητής της ναζιστικής Γερμανίας. Έχοντας αφιερώσει μισό αιώνα στην αναζήτηση των πραγματικών γεγονότων που κρύβονται πίσω από τα πιο φρικιαστικά κεφάλαια της ανθρώπινης ιστορίας, στο βιβλίο του με τίτλο Οι άνθρωποι του Χίτλερ μάς επαναφέρει στον πρωταρχικό τόπο του ναζιστικού κινήματος - δηλαδή, στη ζωή των πιο σημαντικών και αντιπροσωπευτικών μελών του.
Προσεγγίζοντας το θέμα τους σε ομόκεντρους κύκλους με επίκεντρο τον Χίτλερ και τους στενότερους συμμάχους του, Οι άνθρωποι του Χίτλερ συνθέτουν ένα τυπολογικό πλαίσιο της γερμανικής κοινωνίας υπό το ναζιστικό καθεστώς, ξεκινώντας από την κορυφή και φτάνοντας μέχρι τη βάση της πυραμίδας. Διαθέτοντας το οξύ αισθητήριο του μυθιστοριογράφου για τη λεπτομέρεια, ο Έβανς ερμηνεύει το Γ΄ Ράιχ μέσω των προσωπικών χαρακτηριστικών και επαγγελματικών φιλοδοξιών των μελών του, ξεκινώντας από τους πιο διαβόητους εκπροσώπους του -όπως ο Γκέμπελς, ο προπαγανδιστής του καθεστώτος, και ο Χίμλερ, ο βασικός αρχιτέκτονας του Ολοκαυτώματος- και φτάνοντας μέχρι τους κρίσιμης σημασίας επιβολείς και τα όργανα του ναζιστικού προγράμματος, που η ιστορία έχει σε μεγάλο βαθμό λησμονήσει, όπως ο δάσκαλος Γιούλιους Στράιχερ και η ηθοποιός και σκηνοθέτρια Λένι Ρίφενσταλ. Αντλώντας από ένα πλήθος ιστορικών πηγών που ήρθαν πρόσφατα στο φως, Οι άνθρωποι του Χίτλερ ξεσκεπάζουν τις προσωπικότητες που οι επιλογές τους προκάλεσαν τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων.
Σχεδόν μισό αιώνα μετά την άνοδο του Χίτλερ, οι ηγέτιδες χώρες της Δύσης σπαράσσονται και πάλι από μια ανεξέλεγκτη θέληση για δύναμη. Αφηγούμενος την ιστορία αυτών των διαβόητων ατόμων εν είδει βιογραφίας, ο Έβανς μάς ζητά να προβληματιστούμε με την περίπλοκη φύση της αυτενέργειας και της συνέργειας, δείχνοντάς μας ότι η διάκριση μεταξύ ατομικής και συλλογικής ευθύνης -ακόμη και μεταξύ παθολογικού κακού και ορθολογικής επιλογής- δεν μπορεί ποτέ να πραγματοποιηθεί εύκολα. (Από τον εκδότη)

Χαρακτηρίστηκε Καλύτερο Βιβλίο της Χρονιάς από το Kirkus Reviews και το Air Mail.

Υπάρχει μόνο ένα σενάριο, πέρα από την πρόσκρουση αστεροειδούς, που θα μπορούσε να τερματίσει τον κόσμο μέσα σε λίγες ώρες: ο πυρηνικός πόλεμος.
Κανείς εκτός των επίσημων κύκλων δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα συμβεί σε περίπτωση πυρηνικής σύρραξης, όπου η εκτόξευση ενός πυραύλου προκαλεί πολλαπλάσια απάντηση από την άλλη πλευρά. Ωστόσο, σε κάθε γενιά, ένας δημοσιογράφος προσπαθεί να διεισδύσει στην καρδιά του σκότους: στις τεχνολογίες, τα μέτρα ασφαλείας, τα σχέδια και τους κινδύνους, όπως προβλέπονται από το ίδιο το πυρηνικό στρατιωτικό κατεστημένο.
Η φιναλίστ του βραβείου Πούλιτζερ Άνι Τζέικομπσεν διερευνά εδώ το ζοφερό σενάριο της κούρσας με τον χρόνο που θα ξεσπούσε αν, για παράδειγμα, ένα κράτος-ταραξίας εκτόξευε έναν πυρηνικό πύραυλο κατά του Πενταγώνου. Λεπτό προς λεπτό, αυτά είναι τα πραγματικά πρωτόκολλα που θα ενεργοποιούνταν: Απεγνωσμένες κλήσεις μέσω απόρρητων γραμμών επιβεβαιώνουν το χειρότερο. Θωρακισμένα ελικόπτερα σπεύδουν να απομακρύνουν τους λίγους εκλεκτούς σε ασφαλή καταφύγια. Σαρωτικές αποφάσεις που αφορούν εκατοντάδες εκατομμύρια ζωές λαμβάνονται σε χρόνο μηδέν με βάση δεδομένα τόσο αξιόπιστα όσο οι υφιστάμενες υπηρεσίες πληροφοριών - και με την επίγνωση ότι, από τη στιγμή της εκτόξευσης, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει την καταστροφή.
Το υπερρεαλιστικό αυτό σενάριο είναι ένα συγκλονιστικό θρίλερ που δεν ανήκει στη σφαίρα της μυθοπλασίας και μαζί ένα ισχυρό επιχείρημα για την απαλλαγή από όπλα και σχέδια ικανά να επιφέρουν, με τεχνοκρατική επάρκεια και χορογραφική ακρίβεια, το τέλος του κόσμου. (Από τον εκδότη)

Οι Πόλεις-φαντάσματα -εμπνευσμένες από τις έρημες, ακατοίκητες μεγαλουπόλεις της Κίνας- ξετυλίγουν μια σειρά από παράλληλες αφηγήσεις. Ανάμεσά τους, η ιστορία του νεαρού Σιανγκ, ο οποίος απολύεται από τη θέση του μεταφραστή στο προξενείο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στο Σίδνεϊ, όταν αποκαλύπτεται πως η σχέση του με την κινεζική γλώσσα είναι ανύπαρκτη και για τις ανάγκες της δουλειάς του κατέφευγε στο Google Translate. Ποιο νήμα όμως συνδέει τη μετεγκατάστασή του σε μια πόλη-φάντασμα με την οδύσσεια ενός αρχαίου Αυτοκράτορα, ο οποίος δημιουργεί χίλιους σωσίες του Εαυτού Του; Ή με ένα φιλήδονο βουνό που αποκτά συνείδηση; Με ένα μηχανικό αυτόματο που παίζει σκάκι κρύβοντας μια θανάσιμη αλήθεια; Ή με την ιστορία της ξακουστής Αυτοκρατορίας όπου κάθε βιβλίο καταστρέφεται, μόνο και μόνο για να ανασυσταθεί από την αρχή, σελίδα τη σελίδα, σαν ένας ύμνος στην αγάπη και την τέχνη;
Αλληγορικές και ευφάνταστες, οι Πόλεις-φαντάσματα θα ενθουσιάσουν τους αναγνώστες του Χαρούκι Μουρακάμι και του Ίταλο Καλβίνο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

1960. Τα σύνορα ανάμεσα στην Ανατολική και τη Δυτική Γερμανία έχουν κλείσει.
Για την Ελίζαμπετ, μια νεαρή ζωγράφο, η ΛΔΓ αποτελεί την ευκαιρία της γενιάς της να οικοδομήσει ένα ισότιμο σοσιαλιστικό μέλλον. Για τον αδελφό της, τον Ούλι, είναι ένας τόπος περιορισμών και καταπίεσης. Ανάμεσά τους ανοίγεται ολοένα και περισσότερο το χάσμα της κομματικής γραμμής, πάνω από τις ζωές τους πλανώνται τα δίδυμα φαντάσματα της ευκαιρίας και του φόβου, καθώς και η σκιά του λιποτάκτη αδελφού τους, του Κόνραντ.
Με πρόζα τολμηρή σαν κατακόκκινη πινελιά, η Μπριγκίτε Ράιμαν αναμετριέται με τη σύγκρουση ανάμεσα στον ιδεαλισμό και την καταστολή, την οικογενειακή αφοσίωση και την επιθυμία. Αυτό το παθιασμένο, ρηξικέλευθο μυθιστόρημα, γραμμένο όταν η Ράιμαν ήταν μόλις είκοσι επτά ετών, παραμένει ένα από τα καλτ κλασικά έργα της ανατολικογερμανικής λογοτεχνίας. (Από τον εκδότη)

Από τον συγγραφέα του μπεστ σέλερ ΟΙ ΥΠΝΟΒΑΤΕΣ, μια επική ιστορία των επαναστάσεων του 1848 που σάρωσαν την Ευρώπη

Στο συλλογικό φαντασιακό, οι εξεγέρσεις του 1848 συχνά επισκιάζονται από τη Γαλλική Επανάσταση του 1789 και τις Ρωσικές επαναστάσεις του πρώιμου 20ού αιώνα. Ωστόσο το 1848 σχεδόν ολόκληρη η Ευρώπη ήταν στις φλόγες. Παράλληλες πολιτικές ταραχές εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά σε όλη την ήπειρο, οδηγώντας σε κρίσιμες αλλαγές που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τον σημερινό μας κόσμο. Αυτές οι μάχες για το μέλλον δόθηκαν με το ένα μάτι στραμμένο στο παρελθόν: οι άνδρες και οι γυναίκες του 1848 είδαν τις επείγουσες προκλήσεις του κόσμου τους στην προέκταση μιας μακράς ιστορίας και τους εαυτούς τους ως κληρονόμους μιας επαναστατικής παράδοσης.
Ο επιφανής ιστορικός του Καίμπριτζ Κρίστοφερ Κλαρκ περιγράφει το 1848 ως έναν επιταχυντή σωματιδίων στο κέντρο του ευρωπαικού δέκατου ένατου αιώνα», μία στιγμή όπου πολιτικά κινήματα και ιδεολογίες, από τον σοσιαλισμό και τον δημοκρατικό ριζοσπαστισμό μέχρι τον φιλελευθερισμό, τον εθνικισμό, τον κορπορατισμό και τον συντηρητισμό, δοκιμάστηκαν και μεταμορφώθηκαν. Οι επαναστάτες έθεσαν ερωτήματα που ακούγονται ολότελα σύγχρονα στα δικά μας αυτιά: Τι γίνεται όταν οι πολιτικές ή οι οικονομικές ελευθερίες συγκρούονται με τα κοινωνικά δικαιώματα; Πώς συμφιλιώνονται οι μορφές της αντιπροσωπευτικής και της άμεσης δημοκρατίας; Πώς συνδέεται ο καπιταλισμός με την κοινωνική ανισότητα; Οι επαναστάσεις του 1848 ήταν βραχύβιες, αλλά το αποτύπωμά τους στη δημόσια ζωή και την πολιτική σκέψη σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν υπήρξε βαθύ.
Φέρνοντας στο προσκήνιο νέα δεδομένα, παραγνωρισμένες πτυχές και μια πλειάδα χαρισματικών μορφών -όπως ο κοινωνικός στοχαστής Αλεξί ντε Τοκβίλ, η συγγραφέας Ζωρζ Σαντ ή ο ιερέας Φελισιτέ ντε Λαμενναί που πάσχισε να συμφιλιώσει την πίστη του με την πολιτική- Η άνοιξη των επαναστάσεων προσφέρει μια πρωτότυπη ερμηνεία του 1848, που επιτρέπει απρόσμενους παραλληλισμούς με το σήμερα. (Από τον εκδότη)

Ένα έγκλημα αναστατώνει την καθημερινότητα ενός αγαπημένου αιγαιοπελαγίτικου τουριστικού προορισμού.
Ο τόπος είναι η Σίφνος. Το γεγονός, φόνος εκ προμελέτης, απ' ό,τι φαίνεται προσεκτικά σχεδιασμένος. Και το θύμα, σημαίνον πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας. Η αστυνομία του νησιού, με την καθοδήγηση της εισαγγελίας Σύρου, αναλαμβάνει δράση, αλλά οι ανακρίσεις και οι αποκαλύψεις μπερδεύουν περισσότερο, αντί να λύνουν, το κουβάρι. Ώσπου οι παλιές «Συμμαθήτριες», που περνούν τις διακοπές τους εκεί με μπάνια, κουβέντες και μπιρίμπα, εγκαταλείπουν την καλοκαιρινή ραστώνη κι επεμβαίνουν γι' άλλη μια φορά ως από μηχανής θεές...
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το τραύμα θεωρείται βασικό πολιτικοπολιτισμικό φαινόμενο της εποχής μας, που προκαλεί ποικίλα συναισθήματα. Η ressentiment (που μεταξύ άλλων παραπέμπει, χωρίς να εξαντλείται, στις σημασίες της πικρίας, του φθόνου, της δυσφορίας, της αγανάκτησης και της εχθρότητας) είναι ένα συνοδό ατομικό και συλλογικό πολιτικό συναίσθημα, που συνδέεται με ανασφάλειες και ηθικά πλήγματα. Αμφότερα αποτελούν θεμελιώδεις εμπειρίες της ύστερης νεωτερικότητας.
Tο βιβλίο εξετάζει τα δύο αυτά κεντρικά θέματα, υπό το θεωρητικό πρίσμα ενός ήπιου κοινωνικού κονστρουξιονισμού, στο πλαίσιο της πολιτικής κοινωνιολογίας της συγκίνησης (ή των συναισθημάτων): ενός διακριτού υποπεδίου έρευνας ισοδιάστατου με την πολιτική κοινωνιολογία αυτή καθαυτή, στην οποία προσθέτει τη θυμική οπτική, χωρίς ωστόσο να περιορίζει το πολιτικό φαινόμενο στη συναισθηματικότητα. Η αξία του αποκαλύπτεται στην ανάλυση των εμφύλιων πολέμων, των πολιτισμικών τραυμάτων, της πολιτικής του οίκτου και της συγχώρεσης, της οδύνης των μακρινών άλλων στα μέσα ενημέρωσης, του λαϊκισμού και των εθνικών ταυτοτήτων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Η αντιπολιτική, η ασφαλειοποίηση των μεταναστευτικών πολιτικών, η τρομοκρατία, ο ανταγωνιστικός αυταρχισμός, ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός και ο τραμπισμός καθιστούν την πολιτική κοινωνιολογία της συγκίνησης απαραίτητη για την κατανόηση της προοπτικής της δημοκρατίας και του ρεπουμπλικανισμού στον εικοστό πρώτο αιώνα. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Τι είναι πραγματικά ο λαϊκισμός; Απειλή για τη δημοκρατία ή η ύστατη κραυγή της για επιβίωση;
Το 2009, ένα αυθόρμητο κίνημα πολιτών αναγκάζει μια πανίσχυρη κυβέρνηση στην Ισλανδία να παραιτηθεί, χτυπώντας κατσαρόλες στους παγωμένους δρόμους του Ρέικιαβικ. Δύο χρόνια αργότερα, εκατοντάδες χιλιάδες «αγανακτισμένοι» πολίτες πλημμυρίζουν τις πλατείες της Ελλάδας, θρυμματίζοντας για πάντα τον δικομματισμό της Μεταπολίτευσης. Τι είναι αυτό που τους ενώνει; Και γιατί το πολιτικό κατεστημένο αδυνατεί να τους καταλάβει;
Σε αυτό το βιβλίο, ο Πάρις Ασλανίδης προτείνει μια νέα ανάγνωση του λαϊκισμού, όχι ως παθολογία ή απειλή, αλλά ως ένα ζωντανό εργαλείο συλλογικής έκφρασης που αναδύεται εκεί όπου η δημοκρατία έχει αποτύχει στις υποσχέσεις της. Μέσα από εξαντλητική έρευνα και συνεντεύξεις με ακτιβιστές που έζησαν από μέσα αυτές τις ιστορικές στιγμές, μας αποκαλύπτει πώς ο λαϊκιστικός λόγος ενώνει ετερόκλητες ομάδες, κατασκευάζοντας μια λαϊκιστική κινητοποίηση από τα κάτω: με ποια συνθήματα, ποιες συγκρούσεις, και ποια πάθη.
Ένα βιβλίο που μας υπενθυμίζει ότι ο λαός δεν είναι απλώς εκλογική βάση - είναι κοινωνική δύναμη που, όταν αγανακτήσει αρκετά, μπορεί να αλλάξει την ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

... όμως αυτό που επανέρχεται δεν είναι το γεγονός, αλλά η ανάμνησή του, κι αυτή κάπως στραπατσαρισμένη, λαχανιασμένη φτάνει κοντανασαίνοντας, η ανάσα λιγοστεύει, το λιγοστό φυραίνει, έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά που τελειώνουν, αλλά δεν τελειώνουν, ακόμη πιο ενδιαφέροντα είναι αυτά που δεν τελειώνουν όταν όλα τελειώνουν, η ανυπέρβλητη συγκίνηση που τρέχει για να σε φτάσει κι ας είναι κουτσή και χλωμή, αλλά όταν εισβάλλει, όλα ανάβουν, φωταγωγούνται, τα δάκρυα, οι οργασμοί, οι καρκίνοι, τα παλιά σπίτια με τους νεκρούς, που καμώνονται πως δεν σε θέλουν κοντά τους, πως σε αποδιώχνουν, αλλά όλοι ξέρουμε ότι φροντίζουν και ζεσταίνουν για σένα μια θεσούλα πλάι τους, είναι οι αναμνήσεις των αναμνήσεων, τα όνειρα των ονείρων, οι επιθυμίες των επιθυμιών...
Πέντε ιστορίες γυναικών σε διαφορετικές ηλικίες, με φόντο τον θάνατο του πατέρα και μια ρευστή γυναικεία φιγούρα, τη Μαρία, καθρέφτη της ζωής τους, άγγελο ή δαίμονα:
-Ένα κορίτσι ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη και απελευθερώνεται ομολογώντας το τραύμα της
-Η Λουτσία και η Μαρία ζουν στην Ιταλία την τρέλα της εξεγερμένης νιότης τους
-Μια μεταφράστρια παλεύει με τα κείμενα του Μπολάνιο και τις σκέψεις της στοιχειώνουν φαντάσματα
-Ένα ζευγάρι σε παραθαλάσσια λουτρόπολη ραγίζει υπό το βάρος ένοχων μυστικών, ενώ η Μαρία αργοπεθαίνει
-Μια γυναίκα αντιμετωπίζει τη βία των γηρατειών και της μοναξιάς, καθώς αντηχούν από το παρελθόν τα λόγια της Μαρίας:
«τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα»
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το "Εκεί εκεί" αναφέρεται στην εκτόπιση, την αίσθηση ότι η πατρίδα έχει εξαφανιστεί πίσω από κάτι καινούργιο, κάτι που δεν είναι το εκεί της μνήμης. Παρουσιάζεται από τις οπτικές γωνίες δώδεκα αυτόχθονων Αμερικανών της Καλιφόρνιας που εμπλέκονται στο Μεγάλο Πάουγουαου, την ινδιάνικη γιορτή στο στάδιο του Όουκλαντ. Διαισθανόμαστε από νωρίς ότι κάτι τρομερό θα συμβεί. Και η συγκινησιακή φόρτιση προκύπτει καθώς ακολουθούμε, κόντρα σ' αυτή τη διαίσθηση, τις ξεχωριστές, ανδρικές και γυναικείες, φωνές, ενώ το ρολόι χτυπάει αδυσώπητα. Καθένας - ο έφηβος Όρβιλ, ο ναρκέμπορος Οκτάβιο, η αλκοολική Τζάκι Κόκκινο Φτερό...- έρχεται εκεί για τους δικούς του λόγους. Αλλά εκεί βρίσκεται και ο Τόνι Λόουνμαν και ο Τόνι έχει έρθει με πολύ σκοτεινότερες προθέσεις. Όπως στις καλύτερες στιγμές της λογοτεχνίας, η αφήγηση είναι μοναδική χάρη στον ιδιαίτερο κόσμο που ζωντανεύει με απαράμιλλη ποίηση, λύσσα, χιούμορ και σασπένς - αλλά και αρκετά οικουμενική ώστε να μιλάει, τόσο επίκαιρα, για κάθε αποκλεισμένη κοινότητα στον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα από τα Μεγάλα Αμερικανικά Μυθιστορήματα των τελευταίων 100 χρόνων (The Atlantic)
Ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2018 (The New York Times, Oprh Magazine)
Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου του Writer's Center 2018
Φιναλίστ για το Βραβείο Πούλιτζερ 2019