Νικόλ Κράους: «Έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε πως υπάρχει ενότητα στον κόσμο»

Στις ιστορίες της Νικόλ Κράους συναντάμε συχνά τρυφερούς και προβληματισμένους ήρωες που προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στον κόσμο. Τα πρόσωπα αυτά νιώθουν το βάρος της εβραϊκής τους ταυτότητας και προσπαθούν να εξερευνήσουν την ανεξιχνίαστη ήπειρο που αποτελεί το παρελθόν τους.

Η ίδια η συγγραφέας περιγράφει τη λογοτεχνία ως ένα ταξίδι, στο οποίο ο συγγραφέας αναχωρεί μαζί με τον αναγνώστη και επιστρέφουν με την ελπίδα πως έχουν καταλάβει κάπως καλύτερα τον σκοτεινό και θαυμαστό μας κόσμο. Στα ελληνικά, τα βιβλία της κυκλοφορούν σε καλές μεταφράσεις από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. 

Η Νικόλ Κράους επισκέφτηκε την Αθήνα για να συμμετάσχει στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας. Τη συναντήσαμε στα κτήρια της Τεχνόπολης, στο Γκάζι, το πρωινό της Κυριακής 29 Μαρτίου. Ζεστή, με βάθος και ευαισθησία στη σκέψη της, απάντησε στις ερωτήσεις μας για την πορεία της στη λογοτεχνία, τους ήρωες και τις θεματικές της, την κατάσταση στη Μέση Ανατολή αυτή τη στιγμή.

Το πρώτο μυθιστόρημά σας, Man walks into a room, κυκλοφόρησε το 2002 και το πιο πρόσφατο βιβλίο σας, Τι σημαίνει να είσαι άντρας, αρκετά χρόνια αργότερα, το 2020. Έχετε ήδη διανύσει μια πορεία και συνεχίζετε να δημοσιεύετε. Βάλτε μας στο συγγραφικό σας εργαστήρι: Πώς άλλαξε το γράψιμό σας μέσα στα χρόνια; Υπάρχουν θέματα τα οποία ο συγγραφέας χρειάζεται χρόνο και ωριμότητα για να τα προσεγγίσει;

Ναι, είμαι βέβαιη πως ισχύει αυτό. Ξέρετε, όταν ήμουν είκοσι πέντε και είχα μόλις γράψει το πρώτο μου βιβλίο, το Man walks into a room, το έδωσα σε έναν μεγαλύτερο συγγραφέα να το διαβάσει και μου απάντησε: «Ναι, φυσικά και έγραψες για ένα άτομο που έχει χάσει τη μνήμη του, είσαι είκοσι πέντε, τίποτα δεν σου έχει συμβεί ακόμα». Διαφώνησα μαζί του, εκείνη την περίοδο αισθανόμουν πως πολλά πράγματα συνέβαιναν, αλλά κατά κάποιον τρόπο είχε δίκιο.

Παρότι γράφω μυθοπλασία και φαντάζομαι τις ζωές άλλων ανθρώπων, οι εμπειρίες μου περνούν μέσα στα μυθιστορήματά μου. Όσο περισσότερος χρόνος περνά, τόσες περισσότερες εμπειρίες αποκτά κανείς. Το βιβλίο που τελείωσα μόλις τώρα έχει να κάνει με πολλά θέματα, και νομίζω πως ένα από αυτά είναι το τι σημαίνει να είσαι μητέρα για είκοσι χρόνια. Δεν θα μπορούσα να γράψω κάτι αντίστοιχο όταν ήμουν νέα.

Ανακαλύπτω – αυτό είναι για εμένα η γραφή, μια αναζήτηση στην οποία προχωράς μαζί με τον αναγνώστη και μαζί καταλαβαίνετε. Η σχέση με τον αναγνώστη είναι μια πολύ στενή σχέση.

Με τον καιρό τα θέματα που θίγει κανείς αλλάζουν. Αισθάνεσαι, επίσης, πως κάποια θέματα τα έχεις ήδη θίξει. Στην περίπτωσή μου, ένα από αυτά είναι η μνήμη – μπορεί κανείς να περάσει μια ολόκληρη ζωή γράφοντας για αυτήν, δεν υπάρχει τελειωμός, αλλά προσωπικά αισθάνομαι πως υπάρχουν άλλα θέματα που τραβούν πλέον περισσότερο την προσοχή μου. Η συγγραφή είναι ένα πεδίο που συνεχώς μεταβάλλεται.

Οικογένειες που διαλύονται, γονείς και παιδιά που ψάχνουν την αποδοχή, οι εβραϊκές παραδόσεις και φυσικά, η ίδια η τέχνη της λογοτεχνίας – συμφωνείτε πως αυτές είναι κάποιες από τις πιο σημαντικές θεματικές του έργου σας; Αν ναι, μπορείτε να ανιχνεύσετε τις υπόλοιπες;

Ίσως ο συγγραφέας να είναι ο λιγότερο κατάλληλος άνθρωπος για να διακρίνει τα θέματα του έργου του – εσείς θα απαντούσατε πολύ καλύτερα στην ερώτηση για τις θεματικές του έργου μου, καθώς το προσλαμβάνετε πιο καθαρά, το ακούτε χωρίς τον τριγύρω θόρυβο. Δεν φτιάχνω τις ιστορίες μου γύρω από ένα συγκεκριμένο θέμα, δεν έχω μια συγκεκριμένη ιδέα πιο πριν, δεν υπάρχει κάτι που θέλω να πω στον αναγνώστη εξ αρχής, αντιθέτως θέλω να πάω μαζί του ένα ταξίδι. Ξεκινώ με μια φωνή, τη μελωδία ενός χαρακτήρα, κάποιες φράσεις που με ενδιαφέρουν και από εκεί υφαίνω κάτι που με συναρπάζει. Βρίσκω έναν ρυθμό – είναι πολύ σημαντικός, όπως στη μουσική. Το θέμα έρχεται πολύ αργότερα, όταν απομακρύνεσαι από τον καμβά με τις λεπτομέρειες. Καθώς το βιβλίο τελειώνει, ανιχνεύεις τις θεματικές πινελιές του κειμένου.

Όσα αναφέρατε, ισχύουν φυσικά. Γράφουμε για τις ανθρώπινες σχέσεις. Αν στην ιστορία μου έχω ένα πρόσωπο, εννοείται πως πρέπει να σκεφτώ ποια είναι η μητέρα του, αν έχει παιδιά... Αλλά δεν είναι προκαθορισμένο το ότι θα γράψω για αυτούς τους ανθρώπους. Ανακαλύπτω – αυτό είναι για εμένα η γραφή, μια αναζήτηση στην οποία προχωράς μαζί με τον αναγνώστη και μαζί καταλαβαίνετε. Η σχέση με τον αναγνώστη είναι μια πολύ στενή σχέση.

Όπως ξέρετε, όλα τα βιβλία μου είναι πολυφωνικά. Πολλές φωνές που πλέχτηκαν μαζί. Μια φωνή αναπτύσσεται, αλλά ύστερα δεν μου αρκεί, χρειάζομαι και άλλες. Προσπαθώ να μάθω τι λέει η μια στην άλλη, τι ακούγεται συνολικά.

Όλα τα μυθιστορήματά μου προέρχονται από αυτοσχεδιασμούς. Από μικρό παιδί έγραφα ποίηση και στα είκοσι πέντε μου αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα. Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που σκέφτηκα μια ιδέα για το βιβλίο μου πριν το γράψω. Όπως ξέρετε, όλα τα βιβλία μου είναι πολυφωνικά. Πολλές φωνές που πλέχτηκαν μαζί. Μια φωνή αναπτύσσεται, αλλά ύστερα δεν μου αρκεί, χρειάζομαι και άλλες. Προσπαθώ να μάθω τι λέει η μια στην άλλη, τι ακούγεται συνολικά. Η αναζήτηση για το όλον, για το σύνολο, είναι πολύ ανθρώπινη: έχουμε την πνευματική ανάγκη να πιστέψουμε πως υπάρχει ενότητα στον κόσμο.

Ο συγγραφέας πρέπει να βρίσκει αυτή τη ενότητα. Όπως στο παίξιμο της μουσικής. Φέρνεις τα κατάλληλα μουσικά όργανα μαζί προκειμένου να δημιουργηθεί αρμονία.

Ένα από τα θέματα που διερευνάτε είναι, όπως αναφέραμε, η εβραϊκή ταυτότητα. Με ποιον ιδιαίτερο τρόπο το προσεγγίζετε; Ποιοι συγγραφείς σάς επηρέασαν;

Ακόμα και σε αυτό το θέμα, τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο. Στο βιβλίο που ολοκλήρωσα μόλις τώρα, υπάρχει ένας Εβραίος χαρακτήρας, αλλά και ένας από τον Ιράν και κάποιος από τη Βηρυτό. Αλλάζω συνεχώς κατεύθυνση, αλλά έγραψα πράγματι πολλά βιβλία για να κατανοήσω την ιστορία του λαού μου, την καταγωγή μας, κάποιες από τα συναισθηματικές πτυχές μας. Ξεκίνησα γράφοντας για το Ολοκαύτωμα, καθώς η οικογένειά μου είχε επηρεαστεί βαθιά από αυτό. Το πρώτο βιβλίο μου είναι μια απάντηση σε αυτό το ζήτημα, γιατί γεννήθηκα κουβαλώντας το μεγάλο βάρος του παρελθόντος, οπότε η απώλεια της μνήμης έμοιαζε κάπως ελκυστική εξαρχής. Ήμουν πολύ νοσταλγική ως παιδί, ένιωθα τον πόνο όσων είχαν χαθεί με τα χρόνια και δεν ξέρω αν τότε καταλάβαινα πως αυτό οφειλόταν στο ότι οι παππούδες μου είχαν χάσει το σπίτι τους, τον κόσμο τους.

Τα δύο πρώτα μου βιβλία, το Man walks into a room και Η ιστορία ενός έρωτα, έχουν να κάνουν με τις συνέπειες του Ολοκαυτώματος. Από το Όταν όλα καταρρέουν και έπειτα, ο καμβάς μεγαλώνει, προχωρώ σε ένα ευρύτερο μέρος της εβραϊκής, και ελπίζω και της ανθρώπινης, Ιστορίας.

Τώρα, όσον αφορά στους συγγραφείς που με επηρέασαν, είναι πολλοί… Όταν έγραφα την Ιστορία ενός έρωτα, ήμουν επηρεασμένη σίγουρα από τον Μπρούνο Σουλτς. Τα μαγαζιά της κανέλας είναι ένα πολύ καλό βιβλίο. Ο ίδιος σκοτώθηκε στο χωριό του στην Πολωνία, και δυστυχώς δεν κυκλοφορούν πολλά έργα του, αλλά είναι φανταστικά, πλούσια σε λεπτομέρειες.

Ο Σολ Μπέλοου είναι επίσης εξαιρετικός, χρησιμοποιεί μια γλώσσα ρωμαλέα, έχει βαθιά κατανόηση της αγγλικής. Όπως μου είπατε πριν πως με διαβάζετε καμιά φορά όταν γράφετε τα δικά σας κείμενα, έτσι έκανα και εγώ όταν ήμουν νεότερη με τον Μπέλοου, με συνέπαιρναν τα γραπτά του, είχαν εξαιρετική ροή και με ενδιέφερε πολύ το ότι έγραφε για την εμπειρία της μετανάστευσης.

Ο συγγραφέας είναι σαν ψάρι, πρέπει να κολυμπά, να βρέχεται συνεχώς από το νερό. Να ανακαλύπτει νέους τρόπους, νέα θέματα, νέο υλικό.

Επίσης, πολύ σημαντικός για εμένα είναι ο Φίλιπ Ροθ, με τον οποίο γίναμε στενοί φίλοι από ένα σημείο και έπειτα. Τον διάβαζα από τα δώδεκά μου… Η λίστα είναι ατέλειωτη: ο διηγηματογράφος Λέοναρντ Μάικλς, Εβραίοι και Ισραηλινοί συγγραφείς, όπως ο Γιοέλ Χόφμαν και ο Αβραάμ Β. Γεοσούα. Όλοι ανακαλύπτουμε πως έχουμε γεννηθεί μέσα στο υλικό που χρησιμοποιούμε στα βιβλία μας. Όπως και εσείς, που γεννηθήκατε στην Ελλάδα, κάτω από τον μεσογειακό ουρανό, προερχόμενος από τους γονείς και τους παππούδες σας. Οπότε πρώτα πρέπει κανείς να δώσει μορφή στο υλικό που του δόθηκε. Αυτό έκανα σε πολλά βιβλία και ύστερα προχώρησα παρακάτω. Ο συγγραφέας είναι σαν ψάρι, πρέπει να κολυμπά, να βρέχεται συνεχώς από το νερό. Να ανακαλύπτει νέους τρόπους, νέα θέματα, νέο υλικό.

Στο 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Λογοτεχνίας της Αθήνας συμμετέχετε σε μια συζήτηση για τις αρσενικές και τις θηλυκές φωνές και ταυτότητες στη λογοτεχνία. Στο διήγημά σας «Τι σημαίνει να είσαι άντρας» μια γυναίκα μιλά για κάποιες όψεις της αντρικής ταυτότητας. Με ποιον τρόπο θίγετε το έμφυλο ζήτημα στα βιβλία σας; Επίσης, πώς μπορούν οι συγγραφείς να αναπαραστήσουν δίκαια αλλά και πειστικά τις εμπειρίες ατόμων άλλου φύλου;

Ένα από τα δώρα που λαμβάνει ο συγγραφέας, αλλά και ο αναγνώστης νομίζω, είναι η ευκαιρία να γίνει ένας άλλος άνθρωπος. Στη ζωή αρκούμαστε στη δική μας οπτική. Όσες ερωτήσεις και αν μου κάνετε, όσες φορές και αν με ρωτήσετε πώς νιώθω, θα σας απαντήσω δίνοντας τη δική μου προσέγγιση, εφόσον ο ένας βρίσκεται έξω από τον άλλο. Όταν γράφεις, μπαίνεις στο μυαλό του άλλου, προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος – όταν είμαστε νέοι μπορούμε να γίνουμε γέροι, όπως έκανα στην Ιστορία ενός έρωτα, και όταν είμαστε γέροι, μπορούμε να γίνουμε νέοι.

Δεν διστάζω στιγμή όποτε λαμβάνω αυτή την πρόσκληση. Δεν πιστεύω στην ιδέα πως πρέπει να γράφουμε για αυτά που ξέρουμε, δεν πιστεύω στις διαχωριστικές γραμμές. Η λογοτεχνία μάς επιτρέπει να σκεφτόμαστε εξαιρετικά πράγματα έξω από τους κανόνες της ζωής, που όμως αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα της ζωής που έχουμε αφήσει πίσω μας. Οπότε, για εμένα, είναι απολύτως φυσικό να γίνω άντρας στο έργο μου. Γιατί να μην αδράξω αυτή την ευκαιρία; Όταν μιλώ με τη φωνή ενός άντρα, αποκτώ ένα εύρος που δεν έχω στην κανονική ζωή μου, καθώς η κοινωνία έχει πολλές απαιτήσεις από εμάς.

Η Νικόλ Κράους με τον Ντέιβιντ Σολόι (αριστερά) και τον Κώστα Καλτσά (δεξιά) στην εκδήλωση «"Αρσενικό", "θηλυκό" και η ιδέα του λογοτεχνικού χαρακτήρα», ©AILF

Όταν ξεκίνησα να γράφω, είκοσι πέντε χρόνια πριν, τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα ως προς αυτό: έγραψα σκόπιμα το πρώτο μου μυθιστόρημα με έναν άντρα για πρωταγωνιστή, γιατί ήταν πολύ δύσκολο να σε πάρουν στα σοβαρά ως γυναίκα συγγραφέα. Μπορώ να σας πω τρελές ιστορίες για την αντιμετώπιση που δέχονταν τότε οι γυναίκες συγγραφείς – τώρα αλλάζει αυτή η κατάσταση. Οπότε ήταν πολύ φυσικό να υιοθετήσω τη φωνή ενός άντρα, για να αποφύγω κάποιες από τις κακοτοπιές. Αργότερα, χάρη στους επόμενους άντρες ήρωές μου, ανακάλυψα πως η αντρική φωνή μού επιτρέπει να βγάλω προς τα έξω ένα είδος θυμού, κάπως κωμικού, και μια ευθραυστότητα. Επίσης, με εμπνέουν οι άντρες, το τι σημαίνει να είσαι άντρας, έχω δύο γιους και όλη μου τη ζωή με ενδιέφεραν οι άντρες, οπότε μου φαίνεται φυσικό απλώς να ακολουθείς τα πάθη σου.

Στο βιβλίο που μόλις τελείωσα υπάρχει μια γυναίκα σαν εμένα, μία ακόμη, που είναι ηθοποιός, αλλά και ένας άνδρας που εργάζεται ως λογοκριτής στο Υπουργείο Πολιτισμού και Ισλαμικής Καθοδήγησης στην Τεχεράνη. Ένα μέρος που βρίσκεται τόσο μακριά μου, κι όμως, αισθάνθηκα πως μπόρεσα να κατοικήσω μέσα σε έναν τέτοιο άνθρωπο.

Στο διήγημά σας «Τι σημαίνει να είσαι άντρας» υπάρχει μια εγκιβωτισμένη ιστορία στην οποία ένας Ισραηλινός στρατιώτης διστάζει να σκοτώσει τον αρχηγό της Χεζμπολάχ όταν μαθαίνει πως στο αμάξι του δεύτερου επιβαίνουν επίσης τα παιδιά του αρχηγού. Με ποιον τρόπο αντέχει αυτή η πολύ δυνατή εικόνα σήμερα; Πώς εξακολουθεί να εκφράζει μια πραγματικότητα στην οποία έχουμε δει τόσες πολλές εικόνες σκοτωμένων παιδιών από τη Γάζα;

Νομίζω πως η ερώτηση χάνει ένα μέρος του θέματος της ιστορίας. Το διήγημα μιλά για κάποιον που βιώνει μια κρίση συνείδησης. Στο Ισραήλ είναι υποχρεωτικό να πας στον στρατό, δεν έχεις επιλογή, οπότε ο άνθρωπος αυτός καταλαβαίνει πως έχει μόλις σωθεί από έναν τρόμο που θα τον ακολουθούσε σε ολόκληρη τη ζωή του, πως σώθηκε κατά τύχη, από κάτι ασήμαντο, μια κότα κάτω από το αμάξι δίπλα στη βόμβα. Καταλαβαίνει πόσο κοντά έφτασε στο να τελειώσει η ίδια του η ζωή, την ηθική κατάπτωση που τον περίμενε. Πώς γίνεται αυτό το συναίσθημα να μην αντέχει στον χρόνο; Η ζωή είναι γεμάτη από τέτοιες στιγμές.

Μεγάλωσα στο Λονγκ Άιλαντ, μια μικρή Εβραία με παππούδες στο Ισραήλ και με μια φίλη από το Ιράν – ήταν απολύτως φυσικό. Από τα πρώτα χρόνια μου, επισκεπτόμουν το σπίτι της και άκουγα τη γλώσσα της.

Σε αυτή την ιστορία δεν προσπαθούσα να φανταστώ την πορεία του πολέμου στη Γάζα ή το τι συμβαίνει σε πολέμους στους οποίους πεθαίνουν παιδιά. Δεν ξέρω πώς θα μπορούσα να γράψω μια τέτοια ιστορία, ούτε ξέρω κάποιον που θα μπορούσε να το κάνει επαρκώς. Η ιστορία εκφράζει εκείνη τη στιγμή που οι γιοι μου ενηλικιώνονταν, και φοβόμουν πως όσα θα τους συνέβαιναν μπορεί να τους άλλαζαν για πάντα. Η ηρωίδα αναρωτιέται, όταν ο γιος της ενηλικιώνεται, αν η αρρενωπότητα θα έρθει μαζί με τη βία, και ταυτόχρονα, είναι περικυκλωμένη από όλους αυτούς τους άνδρες που πρέπει να διαχειριστούν όσα ο κόσμος απαιτεί από αυτούς. Οι συνέπειες για αυτούς, αλλά και για την ηρωίδα, νομίζω πως εξακολουθούν να εκφράζουν μια πραγματικότητα.

Αρκετές από τις ιστορίες σας εκτυλίσσονται στο κράτος του Ισραήλ, ενώ δεν λείπουν αναφορές και σε άλλους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής, όπως στο διήγημα «Βλέποντας τον Ερσαντί», που συνομιλεί με μια ταινία του Κιαροστάμι. Πώς έχετε βιώσει εσείς τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, τα γεγονότα στη Γάζα και τον πόλεμο της ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν;

Είναι μεγάλη ερώτηση, δεν ξέρω πώς να σας απαντήσω. Μπορώ μόνο να σας πω πως το τελευταίο μυθιστόρημα που γράφω, που το γράφω εδώ και δύο χρόνια, αφορά σε μια Αμερικανίδα συγγραφέα και μια ηθοποιό που κάτι παθαίνουν στο Ιράν. Αυτή η ιστορία βρισκόταν στο μυαλό μου για πολλά χρόνια, από το 2011, και καθώς την έγραφα, ο πόλεμος ξέσπασε και ήταν πολύ περίεργο, καθώς το ενδιαφέρον όλων στράφηκε προς το Ιράν, ενώ εγώ πήγαινα στην Τεχεράνη για πολύ καιρό – στη μυθοπλασία, γιατί πέρα από εκεί, είναι ένα μέρος που δεν μπορώ να πάω. Αισθάνομαι πως ξέρω την Τεχεράνη πολύ καλά, μέσα από ταινίες, αλλά και μέσα από την καλύτερη φίλη μου, που ξέφυγε κατά τη διάρκεια της Ισλαμικής Επανάστασης. Μεγάλωσα στο Λονγκ Άιλαντ, μια μικρή Εβραία με παππούδες στο Ισραήλ και με μια φίλη από το Ιράν – ήταν απολύτως φυσικό. Από τα πρώτα χρόνια μου, επισκεπτόμουν το σπίτι της και άκουγα τη γλώσσα της. Όσον αφορά στη Βηρυτό, η μητέρα του συντρόφου μου γεννήθηκε εκεί και επίσης, έχω πάει η ίδια.

Σχεδίαζα το βιβλίο και ύστερα ξέσπασε ο πόλεμος, οπότε όλα αυτά με άγγιξαν προσωπικά. Όλα τα μέρη, το Τελ Αβίβ, την Τεχεράνη, τη Βηρυτό, τα αισθάνομαι κοντά μου κάθε μέρα κοιτώντας την καταστροφή. Δεν ξέρω πώς είναι για εσάς, αλλά δεν αισθάνομαι πως παρατηρώ κάτι από μακριά, νιώθω βαθιά μέσα μου όσα συμβαίνουν.

* Ο ΣΟΛΩΝΑΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα

Η Νικόλ Κράους (1974), «µία από τις σηµαντικότερες Αµερικανίδες συγγραφείς που προκάλεσε διεθνή λογοτεχνική αίσθηση», σύµφωνα µε τους New York Times, και «µία από τις σπουδαιότερες µυθιστοριογράφους της εποχής», σύµφωνα µε τους Financial Times, είναι συγγραφέας των διεθνών µπεστ σέλερ Δάσος σκοτεινό (Μεταίχµιο, 2018), Όταν όλα καταρρέουν (Μεταίχµιο, 2018), µε το οποίο ήταν φιναλίστ για το National Book Award και το Orange Prize, και Η ιστορία ενός έρωτα (Μεταίχµιο, 2005), το οποίο κέρδισε το βραβείο Saroyan για τη διεθνή λογοτεχνία και το γαλλικό Prix du Meilleur Livre Etranger, ενώ ήταν υποψήφιο για τα βραβεία Orange, Medicis και Femina. Το πρώτο της µυθιστόρηµα, Man walks into a room, ήταν στην τελική λίστα για το βιβλίο της χρονιάς των Los Angeles Times.

© Goni Riskin

Το 2007, επιλέχθηκε από το περιοδικό Granta για το Best of Young American Novelists και το 2010 συµπεριλήφθηκε από το New Yorker στη λίστα «Twenty Under Forty». Ιστορίες της έχουν δηµοσιευτεί στα έντυπα New Yorker, Atlantic, Harper’s Magazine, Esquire και The Best American Short Stories, ενώ τα βιβλία της έχουν µεταφραστεί σε τριάντα επτά γλώσσες.

Το 2020 ήταν η πρώτη Writer-in-Residence στο Zuckerman Mind Brain Behavior Institute του Πανεπιστηµίου Columbia, και το 2021 της απονεµήθηκε το Sami Rohr Inspiration Award για το σύνολο του έργου της. Το Τι σηµαίνει να είσαι άντρας, η πρώτη συλλογή διηγηµάτων της, εκδόθηκε τον Νοέµβριο του 2020 και τιµήθηκε µε το Wingate Prize.