Σε πρόσφατη συνέντευξή του στην ιστοσελίδα GoodTimes, ο συγγραφέας George Saunders μίλησε για το συγγραφικό του εργαστήρι. Τα βιβλία του Saunders κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος, σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.
Επιμέλεια: Book Press
Με αφορμή της κυκλοφορία της νέας συλλογής διηγημάτων του με τίτλο Liberation Day, ο Τζορτζ Σόντερς αποκάλυψε πως γράφει χωρίς να ακολουθεί πιστά κάποια συγκεκριμένη ρουτίνα:
«Έγραψα το πρώτο μου βιβλίο στη δουλειά, κι αυτό δεν με βοήθησε ώστε να αναπτύξω μια συγγραφική ρουτίνα. Απλώς αξιοποιούσα όσο ελεύθερο χρόνο είχα, έγραφα σε όποιον υπολογιστή έβρισκα ανοιχτό. Συνήθως, όταν πρόκειται να γράψω, έχω πάνω μου δύο μικρές κορνιζαρισμένες φωτογραφίες: μια φωτογραφία από ένα έργο του Raymond Pettibone, και μια φωτογραφία που τράβηξε μία από τις κόρες μου. Στην πραγματικότητα, λέω στον εαυτό μου, όπου κι αν βρίσκομαι: ‘’Ξεκίνα αμέσως να γράφεις. Ο χρόνος είναι λίγος.’’»
Ο συγγραφέας μίλησε για το προαίσθημα που αποκτά όταν πλησιάζει προς το τέλος μιας ιστορίας:
«Έχω ένα προαίσθημα, για να είμαι ειλικρινής. Διαβάζω μια ιστορία ξανά και ξανά και νιώθω όλο και πιο ικανοποιημένος με αυτά που έχω γράψει. Κατά κάποιον τρόπο, θέτω τις βάσεις και, στη συνέχεια, περιορίζω τις επιλογές μου καθώς πλησιάζω προς το τέλος, αν καταλαβαίνετε τι εννοώ. Μερικές φορές το παρομοιάζω με το βάψιμο ενός δαπέδου (αν και δεν είμαι σίγουρος ότι στέκει αυτή η σύγκριση). Το περνάς ένα δεύτερο χέρι, και συνεχίζεις μέχρι να είσαι ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα. Στο τέλος, βάφεις την περιοχή γύρω από την πόρτα. Κάνεις ένα τελευταίο πέρασμα με το πινέλο πριν βγεις έξω. Όσον αφορά στη συγγραφή, όλα έχουν να κάνουν με το αν μπορείς να διαβάσεις μια ιστορία με ευχαρίστηση από την αρχή μέχρι το τέλος της - χωρίς εμπόδια, χωρίς μικρά σημεία που σου αντιστέκονται. Με την εμπειρία, ένας συγγραφέας γίνεται καλύτερος στο να αισθάνεται ακόμα και τα μικρότερα παραστρατήματα. Και περιέργως, τα σημεία που αρχικά μας προβληματίζουν είναι τα σημεία που χρησιμοποιούμε για να εξελίξουμε μια ιστορία. Είναι εντυπωσιακό το πόσο καλά μπορείς να ανιχνεύσεις τις ιδιαιτερότητες της γραφής σου χάρη στην εμπειρία».
Ο Σόντερς φανέρωσε τη συμβουλή που δίνει συχνά στους εκκολαπτόμενους συγγραφείς:
«Οι νέοι συγγραφείς συνήθως με ρωτούν πώς μπορούν να βελτιώσουν τα γραπτά τους, και εγώ πάντα τους συμβουλεύω να μάθουν να δίνουν βάση στην επιμέλεια των κειμένων τους – να αποδεχτούν πως η επιμέλεια ενός κειμένου είναι το σπουδαιότερο πράγμα που πρέπει να κάνει ένας συγγραφέας ώστε να διαμορφώσει τη φωνή του. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις διορθώσεις των προβληματικών σημείων. Πρέπει να μάθεις να ζεις στον κόσμο της ιστορίας σου, διαβάζοντάς την ξανά και ξανά, γραμμή προς γραμμή, κάνοντας χιλιάδες σωστές μικροεπιλογές ώστε να δώσεις χαρακτήρα στην ιστορία, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για κάθε φράση. Ο συγγραφέας πρέπει να αναπτύξει και να εμπιστεύεται το προσωπικό του γούστο και να αποδεχτεί πως μόνο αν γράψει πολλές φορές μια ιστορία, θα μπορέσει να αποτυπώσει σε αυτή όλα τα κομμάτια του εαυτού του. Τη μια μέρα είμαστε πολύ αυστηροί με τον εαυτό μας, την άλλη δεν μας παίρνουμε και τόσο στα σοβαρά. Τη μια μέρα είμαστε μουτρωμένοι, την άλλη είμαστε αστείοι. Όλες αυτές οι ιδιαιτερότητες θα φανούν μόνο αν είμαστε υπομονετικοί, εξετάζοντας το κάθε κείμενο πολλές φορές».
Τέλος, ο Σόντερς μίλησε για την ερώτηση που θα ήθελε να ακούει πιο συχνά από τους νέους συγγραφείς:
«’’Κύριε Σόντερς, πού μπορώ να αφήσω αυτή τη μεγάλη τσάντα που είναι γεμάτη με χρήματα;’’ Είναι παράξενο, σχεδόν ποτέ δεν με ρωτούν κάτι τέτοιο».
