takis kambylis 2

Μιλήσαμε με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Τάκη Καμπύλη με αφορμή το δεύτερο βιβλίο του, τη νουβέλα «Γενικά συμπτώματα» (εκδ. Καστανιώτη).

Του Κ.Β. Κατσουλάρη

Προέρχεσαι από τον χώρο της δημοσιογραφίας. Κουβαλάς από αυτή τη μακρά θητεία κάποιου είδους ηθική σε σχέση με την αλήθεια των γεγονότων με τα οποία καταγίνεσαι ως συγγραφέας, κάποια δεοντολογία, που μπορεί να έχει εφαρμογή και στη συγγραφή πεζογραφίας, ή δημοσιογραφία και πεζογραφία είναι δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι; Αντιλαμβάνομαι, από τα δύο πρώτα σου βιβλία, ότι η πεζογραφία που σε ενδιαφέρει συνομιλεί με τον αληθινό κόσμο, έστω με το πρόσχημα της μυθοπλασίας…

Νομίζω ότι λογοτεχνία και δημοσιογραφία έχουν πολύ στενές σχέσεις. Ίσως να ξεκίνησαν κι αυτές, 50.000 χρόνια πριν, στην υποσαχάρια Αφρική, όταν οι πρώτες απομονωμένες μέχρι τότε κοινότητες του homo sapiens δικτυώθηκαν μεταξύ τους. Οι πρώτες μεγάλες συναθροίσεις που δημιούργησε εκείνη η αρχική δικτύωση πρέπει να ήταν σαν μια ομιλούσα εφημερίδα, γεμάτη πληροφορίες – αρκεί να ρωτούσες. Νομίζω ότι λογοτεχνία και δημοσιογραφία έχουν αυτή την κοινή αφετηρία: Να θέτουν ερωτήσεις, να στοιχειοθετούν απαντήσεις, να οδηγούν σε μια ερμηνεία των πραγμάτων. Έχουν, βέβαια, μεγάλες διαφορές: Η επινόηση, η μυθοπλασία, ενίοτε κι η ελευθερία στη χρήση της γλώσσας δεν έχουν χώρο στη δημοσιογραφία. Η δημοσιογραφία του ρεπορτάζ δεν τσακίζει κόκαλα με τη γλώσσα αλλά κυρίως με τεκμήρια. Μια δικαστική απόφαση είναι, συνήθως, το τέλος μιας δημοσιογραφικής έρευνας, αλλά στην πεζογραφία μπορεί να είναι η αρχή, η μέση, οτιδήποτε. Ο συγγραφέας επιλέγει, ο δημοσιογράφος σπάνια το κάνει. Η λογοτεχνία είναι τέχνη, η δημοσιογραφία δεν είναι. Παρότι υπήρξαν στιγμές στην ιστορία της δημοσιογραφίας που εξελίχθηκε χάρη στη λογοτεχνία. Κατά κάποιο τρόπο ρεπορτάζ κάνει ο Κόου (ιδίως στη «Μεσοδυτική Αγγλία»), ρεπορτάζ (με «γαλλικό πρόσημο») ο Ουελμπέκ, επίσης ο ΜακΓιούαν (ιδίως στο «περί τέκνων», ή στο «Σάββατο»), ο Ισιγκούρο, ο Λιόσα. Πολλοί, ποιους να πρωτοθυμηθώ: Τον Καπότε, τον Μαλαπάρτε, τον Κέρουακ, τον Κόνραντ, τον Χεμινγουέι, τον Όργουελ;

(...) στη δημοσιογραφία του αληθινού κόσμου έμαθα πως σημασία έχει, όχι μόνο να γράφεις αλλά, κυρίως, να υπάρχει ανταπόκριση.

Αναφέρεις τον «αληθινό κόσμο». Ναι, αυτός είναι το πλαίσιο και στους «γίγαντες» και στα «γενικά συμπτώματα» . Σκέφτομαι ότι δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, μετά από τριάντα χρόνια στο μύλο της δημοσιογραφίας. Υπάρχουν ιστορίες, ο χαρακτήρας του «Ιππικού» στους «Γίγαντες», η ο «Άκρης» ή ο «Μπαλκάν», που είναι αναφορές σε βιογραφίες από τον αληθινό κόσμο του ρεπορτάζ. Αλλά και στα «γενικά συμπτώματα» όλα τα πρόσωπα των μονολόγων είναι μέρος του αληθινού κόσμου. Ωστόσο έχω πάντα στο μυαλό μου τον αφορισμό του Όσκαρ Ουάϊλντ: Η αλήθεια είναι ζήτημα έκφρασης. 

Πάντως, στη δημοσιογραφία του αληθινού κόσμου έμαθα πως σημασία έχει, όχι μόνο να γράφεις αλλά, κυρίως, να υπάρχει ανταπόκριση. Αυτή τη συνομιλία με τον αναγνώστη την έχει ανάγκη, πιστεύω, και η λογοτεχνία. Διαφορετικά ελλοχεύει, και στις δύο, ο κίνδυνος του ναρκισσισμού, της γραφικότητας. 

kastaniotis kampilis gigantes kai fasoliaΣτο εκτενέστατο πρώτο σου μυθιστόρημα Γίγαντες και Φασόλια, επιχείρησες ένα διπλό άλμα: προς τα εμπρός, σε ένα κοντινό δυστοπικό μέλλον, και προς τα πίσω, στην (κρυφή) ιστορία του αναρχισμού στην Ελλάδα. Ξεκινώντας από το παρελθόν, πού βασίστηκες για την ιστορία του αναρχισμού και αυτήν την ακραία υπόθεση περί ύπαρξης οστών στο κενοτάφιο του Άγνωστου στρατιώτη;

Είμαστε σίγουροι ότι ο Άγνωστος Στρατιώτης είναι κενοτάφιο; (Αστειεύομαι, αν και...). Διότι όσα παρουσιάζονται στους «Γίγαντες» είναι ιστορικά τεκμήρια, όχι ευρέως γνωστά, αλλά τα πρόσωπα υπήρξαν και οι καταστάσεις είναι γεγονότα, από αρχεία, εφημερίδες της εποχής και βέβαια από ιστορικές έρευνες, ή καταγραφές και έρευνες αναρχικών ομάδων και συλλογικοτήτων. Ήταν μια προσωπική έρευνα που ξεκίνησα πριν από περίπου είκοσι χρόνια – έτσι, χωρίς σκοπό, σαν μια ανάσα από τη δημοσιογραφία. Σαν ένα ρεπορτάζ σε μια άγνωστη, σχεδόν κρυφή ιστορία, που δεν χώρεσε στις επίσημες αφηγήσεις – ή εξαιρέθηκε. Ακόμη και η ιστορία της ανέγερσης του «Άγνωστου Στρατιώτη» δεν ήταν εκτός κλίματος εκείνης της εποχής (1926-1932). Και υπήρξαν οργανώσεις εκείνης της περιόδου (τέλη 19ου-αρχές 20ου αιώνα), αναρχικές, που θα μπορούσαν να έχουν κάνει μια τέτοια προβοκάτσια. Εγώ απλώς πόνταρα στο ποιοι θα μπορούσαν να το έχουν κάνει.

Το καινούργιο σου βιβλίο, με τον χαρακτηριστικό τίτλο Γενικά συμπτώματα, είναι από την άποψη του μεγέθους στους αντίποδες του πρώτου. Μόλις 179 σελίδες, νουβέλα το χαρακτηρίζεις εσύ, μυθιστόρημα το ανακήρυξε, μετ’ επαίνων, ο κριτικός λογοτεχνίας Γιώργος Περαντωνάκης πρόσφατα εδώ στο bookpress.gr, τονίζοντας την πυκνή και πολύπλοκη δομή του βιβλίου. Άλλαξε κάτι στον τρόπο που βλέπεις τη γραφή, το μυθιστόρημα;

Όχι, δεν νομίζω, αν και δεν μπορώ να το πω με σιγουριά. Είχα έτοιμο ένα άλλο μυθιστόρημα, μάλιστα είχε ήδη κάνει τον κύκλο του στους στενούς φίλους/πρώτους αναγνώστες -κι αυτό διαφορετικό από τους «Γίγαντες»- αλλά τελευταία στιγμή το έβαλα στην άκρη και ξεκίνησα τα «Γενικά συμπτώματα». Η Αθήνα τα βράδια της πρώτης καραντίνας θύμιζε ένα φωταγωγημένο άδειο θέατρο και ίσως εκεί να οφείλεται η επιλογή της εξιστόρησης μέσω μονολόγων. Τη γραφή συνεχίζω να τη βλέπω σαν ταξίδι, σαν μετάβαση ο καθένας στα σκοτάδια του, κι ο πειραματισμός είναι μέρος του δρόμου προς τα κει.

kastaniotis kampilis genika symptomataΠαρότι δεν κατονομάζεις τον κορωνοϊό, είναι προφανές (τίτλος, εξώφυλλο, πλοκή) ότι στο νέο σου βιβλίο επιχειρείς να διαπραγματευτείς τη σημερινή συγκυρία. Δεν σε φοβίζει να γράφεις «εν θερμώ», για πράγματα που ζούμε, και που, όπως λένε ορισμένοι, δεν έχουν ακόμη κατασταλάξει μέσα μας;

Ίσως, για να ξορκίσω αυτό που λες, έγραψα –πάντως, ήταν ο στόχος μου– μια ιστορία που θα μπορούσε να είχε συμβεί οποτεδήποτε, αύριο, μεθαύριο, πριν ή μετά την πανδημία. Παρότι κομβικό ρόλο έχουν ο εθελοντής στις δοκιμές για το εμβόλιο ή ο γιος που δεν πιστεύει ότι υπάρχει ο ιός, επιχείρησα να κρατήσω την ιστορία σε δρόμους ήδη χαραγμένους προ πανδημίας. Ωστόσο, προφανώς η πανδημία θέτει το πλαίσιο – ο φόβος, οι μάσκες, το εμβόλιο. Ναι, το «εν θερμώ» που αναφέρεις με προβλημάτισε πολύ. Ίσως γι αυτό επέμεινα στα γενικά συμπτώματα που μας ακολουθούν (και) στην τέταρτη βιομηχανική επανάσταση: Επειδή δεν είναι πολύ διαφορετικά από εκείνα που μας συνόδεψαν στα πρώτα μας βήματα στις αφρικανικές σαβάνες.

Πώς εμπνεύστηκες τα πρόσωπα; Βασίζονται σε ανθρώπους που γνωρίζεις, ή αντιπροσωπεύουν συγκεκριμένες «στάσεις» που θα ήθελες να αποτυπώνονται στο βιβλίο σου; Βάλε μας λίγο στο συγγραφικό σου εργαστήρι...

Όχι, τουλάχιστον όχι σαν γνωστά μου πρόσωπα. Στα «γενικά συμπτώματα» τα πρόσωπα δεν έχουν ονοματεπώνυμο, με εξαίρεση τον τραπεζικό και τον κυρ-Σπύρο, αλλά ακόμη κι αυτοί έχουν πολύ κοινά ονοματεπώνυμα. Ήθελα να είναι αναγνωρίσιμοι στον καθένα μας και η ανωνυμία τους, νομίζω, διευκολύνει σ’ αυτό. Οι προσωπικές τους ιστορίες και ο τρόπος που επηρεάζει η μία την άλλη δεν είναι, άραγε, μια κοινή συνθήκη; Ένα γενικό σύμπτωμα; Σ’ αυτή την ερώτηση σχεδίασα μία απάντηση – τουλάχιστον αυτό επιχείρησα.

Στο βιβλίο σου υπάρχουν πριν από τις αρχές των κεφαλαίων κάποια κείμενα με διαφορετική γραμματοσειρά, πλάγια γράμματα κ.λπ, όπου μια άλλη «φωνή» παίρνει τον λόγο, πιο ποιητική, πιο μελαγχολική ίσως. Τι σηματοδοτεί για σένα αυτή η φωνή μέσα στο βιβλίο;

Σκεφτόμουν τον υποβολέα ή τον αφηγητή σε μια θεατρική παράσταση. Που ενώνει μεταξύ τους τις πράξεις της παράστασης, εν προκειμένω τους μονόλογους: Ρόλος του είναι να μας κρατάει γερά δεμένους με το μεγαλύτερο, μ’ αυτό που λέμε «εποχή» – εν προκειμένω με την πανδημία.

Takis Kambylis 1

Ο Τάκης Καμπύλης γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφία στα Νέα, το 1986, ως ρεπόρτερ και στη συνέχεια ως αρχισυντάκτης. Το 2006 εργάστηκε ως διευθυντής σύνταξης στον Ελεύθερο Τύπο και μετά στην Καθημερινή, από το 2007 ως το 2010, ως επιτελικό στέλεχος και αρθρογράφος. Από το 2010 μέχρι το 2014 ήταν γενικός διευθυντής του δημοτικού ραδιοσταθμού του Δήμου Αθηναίων, του Αθήνα 9,84. Το 2019 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο, Γίγαντες και φασόλια (ή Δεν γίνονται αυτά εδώ), από τις εκδόσεις Καστανιώτη, κι ακολούθησε το 2021 η νουβέλα Γενικά συμπτώματα, από τις ίδιες εκδόσεις. 

Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο, το Διαφωτισμός Τώρα του Στίβεν Πίκνερ, όπουο συγγραφέας του αποδεικνύει με στοιχεία ότι σε πάρα πολλές όψεις του ο κόσμος μας είναι σήμερα καλύτερος απ’ ό,τι ήταν μερικές δεκαετίες πριν και πάρα πολύ καλύτερος απ’ ό,τι ήταν έναν αιώνα πριν. Και στα δύο σου βιβλία υπάρχει μια δυστοπική διάσταση, τουλάχιστον ως ατμόσφαιρα, όταν η δράση προβάλλεται στο μέλλον. Γιατί αυτό; Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ αυτήν την εμμονή όλων μας με τη δυστοπία; Είναι μια αντιστροφή της μαζικής πίστης σε ουτοπίες, παλιότερα; Κάτι άλλο;

Μεγάλο θέμα αυτό. Σαφώς δεν είμαι από εκείνους που λένε ότι «παλιά τα πράγματα ήταν καλύτερα» – χειρότερα ήταν, όσο δεν φανταζόμαστε. Όμως εκεί που σήμερα όλα δείχνουν πως οι ορίζοντες είναι πλέον ανοιχτοί, με δυνατότερη φωνή ο καθένας μας, κάποιοι άλλοι ορίζοντες δείχνουν να στενεύουν. Σκέφτομαι για παράδειγμα τους σημερινούς 20άρηδες και 30άρηδες. Ποια ιδεολογία μπορεί να τους ενώσει σ’ έναν μεγαλύτερο σκοπό από την ατομική ευμάρεια; Πού να γυρέψουν το «περισσότερο» στη ζωή τους; Κι όταν αυτή η ανάγκη ατροφήσει κι άλλο, μετά τι γίνεται; Τι υπάρχει; Είναι απάντηση η ενδοσκόπηση ή η ψυχανάλυση; Μέχρι ποιού σημείου θ’ αναζητάς μέσα σου αυτό που δεν βρίσκεις στο κοινωνικό σου περιβάλλον; Όταν το παιδί δεν μπορεί να «ξεπεράσει» τον γονέα, τότε πώς όλα πάνε καλά; Είναι καλύτερα από κάποτε, αλλά είναι καλά; Θέλω να σου πω ότι με εντυπωσίασε η επιμονή του Χαράρι σε μία έννοια: Σεμνότητα. Ίσως εκεί εντοπίζεται η σημερινή δυστοπία. Στην έλλειψή της. Το «δεν ξέρω, δεν γνωρίζω» δεν έχουν χώρο. Η «άποψη» νομιμοποιείται με ισοπεδωτικό τρόπο. Το ότι σήμερα όλο και περισσότεροι αποκτούν δυνατότερη φωνή μπορεί να είναι ελευθερία, αλλά μπορεί να είναι και ψευδαίσθηση. Από τη χαρά μας ότι ακουγόμαστε, κάνουμε εκπτώσεις σ' αυτά που λέμε… Και κάτι που μεταξύ άλλων με φοβίζει είναι η κρίση της αντιπροσωπευτικότητας. Όσο κι αν ψάχνω, δεν βρίσκω με τι καλύτερο θα μπορούσαμε να την αλλάξουμε…

Στο πρώτο σου βιβλίο, μέσα από τον υπότιτλο, έκανες αναφορά σε ένα σημαντικό αμερικανικό μυθιστόρημα («Δεν γίνονται αυτά εδώ», του Σίνκλερ Λιούις), που ίσως χρησίμευσε και ως πρότυπο. Υπήρξε κάποιο βιβλίο-οδηγός (ή «φάρος») γι’ αυτήν τη δεύτερη συγγραφική κατάθεση;

Από το σπουδαίο μυθιστόρημα του Λιούις είχα σαν στοίχημα να αποδείξω ότι το δυστοπικό σενάριο των συγκρούσεων στους δρόμους της Αθήνας μπορεί να τεκμηριωθεί. Στα «γενικά συμπτώματα» δεν υπήρξε κάτι αντίστοιχο. Ίσως στα σχόλια του υποβολέα που παρεμβάλλονται ανάμεσα στους μονολόγους να σκεφτόμουν περιγραφές της «Πετρούπολης» του Αντρέϊ Μπέλι. Όπως θα έλεγε κι ο τραπεζικός στο μονόλογό του, όλα, κι εμείς οι ίδιοι είμαστε προϊόντα δανείων.

 politeia link more

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Κώστας Καλτσάς: «Η αναμέτρηση με το παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ»

Κώστας Καλτσάς: «Η αναμέτρηση με το παρελθόν δεν τελειώνει ποτέ»

Με αφορμή το πρώτο του μυθιστόρημα «Νικήτρια σκόνη» (εκδ. Ψυχογιός) που κυκλοφόρησε πρόσφατα, συνομιλούμε με τον μεταφραστή και συγγραφέα Κώστα Καλτσά για τα Δεκεμβριανά, το πρόσφατο Δημοψήφισμα, αλλά και τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Κεντρική εικόνα: © Μαρίνα Δογάνου. 

...

Μαριάννα Σκυλακάκη – Στέλλα Κάσδαγλη: «Τα σημερινά κορίτσια είναι πιο ''δουλεμένα'', εξερευνούν την ταυτότητα και τις επιθυμίες τους»

Μαριάννα Σκυλακάκη – Στέλλα Κάσδαγλη: «Τα σημερινά κορίτσια είναι πιο ''δουλεμένα'', εξερευνούν την ταυτότητα και τις επιθυμίες τους»

Τι ζητούν τα σημερινά κορίτσια; Ποιοι είναι οι μεγαλύτεροι φόβοι τους και πώς τοποθετούνται απέναντι στα αιτήματα του φεμινισμού, αλλά και την έμφυλη βία; Με αφορμή το βιβλίο «Μικρές επικίνδυνες - 100 ιστορίες από 100 γενναία κορίτσια» (εκδ. Key Books) συνομιλήσαμε με τις Μαριάννα Σκυλακάκη και Στέλλα Κάσδαγλη που μ...

Κώστας Νασίκας: «Οι απεργίες πείνας είναι μια μορφή πάλης, μέχρι θανάτου, του απεργού με τον αντίπαλό του»

Κώστας Νασίκας: «Οι απεργίες πείνας είναι μια μορφή πάλης, μέχρι θανάτου, του απεργού με τον αντίπαλό του»

Mε αφορμή το βιβλίο του «Βία και καταναλωτισμός» (εκδ. Αρμός) συζητάμε με τον ψυχαναλυτή και συγγραφέα Κώστα Νασίκα για την ψευδεπίγραφη ευμάρεια των σύγχρονων κοινωνιών, αλλά και πώς η τροφή μπορεί να γίνει «όπλο» στους απεργούς πείνας και σε εκείνους που νηστεύουν. 

Συνέντ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Τo «100 χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έγινε σειρά

Τo «100 χρόνια μοναξιά» του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έγινε σειρά

Η πλατφόρμα έδωσε στη δημοσιότητα το teaser trailer του σίριαλ 16 επεισοδίων που προσπαθεί να οπτικοποιήσει το εμβληματικό μυθιστόρημα «100 χρόνια μοναξιά» του νομπελίστα Κολομβιανού συγγραφέα. Κεντρική εικόνα: © Netflix. 

Επιμέλεια: Book Press

...
Στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Η Άννα Κοκκίνου διαβάζει τον «Μοσκώβ-Σελήμ» του Γεωργίου Βιζυηνού

Στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος: Η Άννα Κοκκίνου διαβάζει τον «Μοσκώβ-Σελήμ» του Γεωργίου Βιζυηνού

Την Κυριακή 28 Απριλίου στις 20:00 στον Φάρο του ΚΠΙΣΝ θα πραγματοποιηθεί η τελευταία ανάγνωση της επιτυχημένης σειράς «Παραβάσεις / Αναγνώσεις», του θεατρικού αναλόγιου που επιμελείται η σκηνοθέτης Σύλβια Λιούλιου. Αυτή τη φορά, η Άννα Κοκκίνου συνεργάζεται με τον Νίκο Βελιώτη και διαβάζει τον «Μοσκώβ-Σελήμ» τ...

Μια βραδιά για τον Νίκο Γκάτσο στην Καλαμάτα

Μια βραδιά για τον Νίκο Γκάτσο στην Καλαμάτα

Καλεσμένοι στη βραδιά μιλούν για το έργο του κορυφαίου στιχουργού, ενώ θα ακουστούν και τραγούδια σε ποίηση Νίκου Γκάτσου με τη Μαρία Κρασοπούλου και τον Νικόλα Παλαιολόγο.

Επιμέλεια: Book Press

Ο Δήμος Καλαμάτας και ο Τομέας Λόγου και Γραμμάτων της Κ.Ε. «ΦΑΡΙΣ», διοργανώνουν...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Επιστήμη, φιλοσοφία, τέχνες, βιογραφίες, λογοτεχνία: Οι εκδόσεις Ροπή μέσα από 5 βιβλία τους

Με έδρα τη Θεσσαλονίκη, οι εκδόσεις Ροπή επιδιώκουν μέσω των βιβλίων τους την αλληλεπίδραση των θετικών επιστημών με άλλα γνωστικά πεδία, δίχως διάθεση να απευθύνονται μόνο σε ειδικούς και «γνώστες». 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

...
Aπό τον Γκάμπορ Μάτε έως τον Όσσο: 5 βιβλία για μια πιο υγιή και ισορροπημένη ζωή

Aπό τον Γκάμπορ Μάτε έως τον Όσσο: 5 βιβλία για μια πιο υγιή και ισορροπημένη ζωή

Πέντε βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα μάς δείχνουν τον δρόμο για μια πιο υγιή και ισορροπημένη ζωή, μέσα από δεδομένα που προέκυψαν από σημαντικές επιστημονικές έρευνες των τελευταίων ετών και από πολύτιμα αποστάγματα πνευματικής εμβάθυνσης. 

Γράφει η Ελεάνα Κολοβού 

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ