Την Τρίτη 21 Οκτωβρίου στις 19:30, συζήτηση με θέμα «Η ανδρική ματιά στο γυναικείο βίωμα» στον Ιανό της Αθήνας, με αφορμή το μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου «Το μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη» (εκδ. Πατάκη). © εικόνας: Δημήτρης Τσουμπλέκας.
Επιμέλεια: Book Press
Την Τρίτη 21 Οκτωβρίου στις 19:30 η Αλυσίδα Πολιτισμού IANOS και οι εκδόσεις Πατάκη διοργανώνουν συζήτηση με θέμα «Η ανδρική ματιά στο γυναικείο βίωμα», με αφορμή το μυθιστόρημά της Αμάντας Μιχαλοπούλου Το μακρύ ταξίδι της μιας μέσα στην άλλη.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Γιάννης Ζέρβας, ψυχίατρος, ποιητής
Κώστας Κατσουλάρης, συγγραφέας, δημοσιογράφος
Δημήτρης Μοθωναίος, ηθοποιός
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, ποιητής, μεταφραστής
και η συγγραφέας, Αμάντα Μιχαλοπούλου
Συντονίζει η Βίβιαν Στεργίου, συγγραφέας
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον ΙΑΝΟ της Αθήνας, Σταδίου 24 και θα προβάλλεται ζωντανά στο κανάλι YouTube του ΙΑΝΟΥ.
Λίγα λόγια για το βιβλίο
Mια απελπισµένη γυναίκα στην εµµηνόπαυση αρχίζει να βλέπει παράξενα όνειρα, µε Παναγίες, τίγρεις, αγελάδες, τη Ρόζα Λούξεµπουργκ, τη Μέριλυν Μονρόε, τη µητέρα του Μπενίτο Μουσσολίνι, όνειρα από τα οποία ξυπνάει κάθε βράδυ στις 4:30 ακριβώς. Για να ερµηνεύσει τη νυχτερινή ζωή της, επιδιώκει συναντήσεις µε τις γυναίκες της οικογένειας: την κόρη, την αδερφή και τη µητέρα της. Κι ενώ οι συζητήσεις αρχίζουν να ξεµπλέκουν το κουβάρι της κοινής τους ζωής, τα όνειρα ξαφνικά σταµατούν. Στρέφεται τότε σε άλλες γυναίκες, από τη µητέρα της Ελένης Τοπαλούδη ως µια δεκάχρονη Αφγανή που αποχωρίστηκε ξαφνικά τη µαµά της. Κι αρχίζουν να παρελαύνουν στρατιές γυναικών που γεννούν, υιοθετούν, φροντίζουν ή αρνούνται να φροντίσουν.
Καθώς οι εξοµολογήσεις τους συσσωρεύονται και διανθίζονται από τεστ γνώσεων, επιτραπέζια παιχνίδια, παραµύθια, µαθήµατα ετυµολογίας, θρησκευτικών και ζωολογίας, οι εµπειρίες τους εγκιβωτίζονται η µια µέσα στην άλλη, όπως τα µωρά στις κοιλιές των µαµάδων τους. Στο Μακρύ ταξίδι της µιας µέσα στην άλλη η µητρότητα γίνεται µια εύπλαστη έννοια, µια ριζοσπαστική υπόθεση ελευθερίας και συµφιλίωσης, ένας γιγάντιος οµφάλιος λώρος που συνδέει και τρέφει όλες τις γυναίκες που υπήρξαν κόρες της µητέρας τους, µητέρες της κόρης τους. Αλλά και µητέρες της µητέρας τους, κόρες της κόρης τους. Ένας λώρος που τρέφει κι όλους τους άντρες: επειδή, όπως λέει η ηρωίδα, «ο κόσµος θ' αλλάξει µόνο αν οι άντρες διαβάσουν για τη ζωή των γυναικών µε την ίδια φυσικότητα που διάβαζαν ανέκαθεν οι γυναίκες για τη ζωή των αντρών».
Λίγα λόγια για τη συγγραφέα
Η Αµάντα Μιχαλοπούλου έχει τιµηθεί µε το Βραβείο Διηγήµατος του περιοδικού Ρεύµατα για το Έξω η ζωή είναι πολύχρωµη (1993), το Βραβείο Μυθιστορήµατος του περιοδικού Διαβάζω για το Γιάντες (1996), το Βραβείο Διεθνούς Λογοτεχνίας του Αµερικανικού Οµοσπονδιακού Ιδρύµατος Τεχνών και το καταλανικό Liberis Liber για το Θα ήθελα (2005), το Βραβείο Διηγήµατος του Ιδρύµατος Πέτρου Χάρη της Ακαδηµίας Αθηνών για τη Λαµπερή µέρα (2012). Τα µυθιστορήµατά της Γιατί σκότωσα την καλύτερή µου φίλη και Η γυναίκα του Θεού έφτασαν στη βραχεία λίστα του Βραβείου ALTA στις ΗΠΑ. Έργα της έχουν µεταφραστεί σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες. Τον Ιούλιο του 2021 το θεατρικό της «Η Φαίδρα καίγεται» ανέβηκε στη Μικρή Επίδαυρο. Ζει στην Αθήνα και διδάσκει δηµιουργική γραφή.
Το μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου στην Book Press
«Η Παναγία του μυθιστορήματος είναι μια Παναγία εξανθρωπισμένη, που καταλήγει να ενσαρκώνεται στα πιο ασύμβατα πρόσωπα: σε ποιήτριες, αισθησιακές ηθοποιούς, σε μάνες δολοφονημένων κορών, σε τραγουδίστριες, στην ίδια τη Μιχαλοπούλου, στην κάθε γυναίκα, ακόμα και σε μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα (στη σελίδα 159 γίνεται μια πνευματώδης μνεία και για το βιογραφικό της: "Η Μαρία Π. γεννήθηκε, πέθανε και αναστήθηκε. Έκτοτε ζει ανάμεσά μας")» γράφει ο Αντώνης Γουλιανός σε βιβλιοκρισία του.
«Το βιβλίο της Αμάντας δεν είναι ούτε ένα παλίμψηστο πολυειπωμένων αληθειών ούτε ένα ποιητικό δοκίμιο: είναι μια έκθεση ζωγραφισμένων εκδοχών του ίδιου της του εαυτού, ένα ψυχικό ημερολόγιο μεταμορφώσεων γεμάτο χιούμορ που επιτρέπει στον αναγνώστη να ανοίξει έναν πολυεπίπεδο διάλογο με τη γυναίκα συγγραφέα και να την αγγίξει ψυχικά» γράφει ο Νίκος Ξένιος σε κριτική του.
«Ήθελα να σπάσω μυθοπλαστικά το ταμπού ιερότητας και βεβήλωσης. Έχει κάνει τεράστιο κακό σε άντρες και γυναίκες και έχει στηρίξει, αφηγηματικά, τη διαμόρφωση της πιο σκοτεινής πατριαρχίας» είπε η συγγραφέας σε συνέντευξή της για το μυθιστόρημα στην Book Press.
