Για τη συλλογή διηγημάτων του Τάσου Πετρίτση «Οδός Απωλείας 10», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη
Η Οδός Απωλείας 10, όπως μας λέει το εισαγωγικό κείμενο της συλλογής, «δεν είναι στους χάρτες», όμως όλοι ανεξαιρέτως πέρασαν ή θα περάσουν κάποια στιγμή από κει, άλλος για μικρό διάστημα κι άλλος για μεγαλύτερο, ενώ κάποιοι θα εγκατασταθούν μόνιμα. Έχει χώρο για όλους.
Μια συλλογή με δώδεκα κείμενα μινιατούρες
Ο Γ.Χ. διάγει βίο ήσυχο, μονότονο, αγέλαστο. Μόνο το τελευταίο βράδυ πριν εγκαταλείψει τα εγκόσμια προλαβαίνει να πάρει μια γεύση ζωής, να δει σαν μέσα από ένα καλειδοσκόπιο όλες τις εικόνες που ευχόταν να δει στη ζωή του: τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος, τις αλλαγές των εποχών στη φύση, μελωδικά τραγούδια, λέξεις που φτιάχνουν συγκλονιστικά μυθιστορήματα, αισθήσεις σε πλήρη λειτουργία. Μια συμπυκνωμένη στιγμή ζωής και πληρότητας, που την κερδίζει πίνοντας ένα επιπλέον ποτήρι νερό και περνώντας σε μια άλλη διάσταση.
Μια γυναίκα, ανώνυμη, η οποία έχασε, ή ποτέ δεν κατάφερε να αποκτήσει ένα παιδί. Ζει μέσα στη φαντασίωση ότι αυτό το παιδί υπάρχει και τον λένε Ορφέα. Οργανώνει τη μέρα της με τη σκέψη σε κείνον, του ετοιμάζει το πρωινό και τα ρούχα του και, μόνο επειδή οι ενέργειές της συνδέονται με κείνον, η ζωή της αποκτά νόημα.
Ένας άντρας που ζει τη συναισθηματική ολοκλήρωση κατακλύζεται από μόνιμο φόβο ότι η γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος θα τον εγκαταλείψει ξαφνικά ή ότι μέσα σ’ αυτή την τέλεια σχέση η παρουσία της συντρόφου του θα κατακλύσει τα πάντα και θα κυριεύσει σε τέτοιο βαθμό το μυαλό και το σώμα του που εκείνος θα καταλήξει να χάσει τον εαυτό του.
Στο διήγημα Βιογραφία, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα της συλλογής, παρατίθεται η γυναίκα ως παρουσία ανά τους αιώνες και η προδιαγεγραμμένη -τις περισσότερες φορές- μοίρα της.
Η απώλεια της μητέρας κι ένας γιος που αδυνατεί να αποδεχθεί αυτό το γεγονός. Βλέπει παντού το φάντασμά της, τον επισκέπτεται κάθε φορά που προσπαθεί να ολοκληρώσει τη διαδικασία για την αποδοχή κληρονομιάς, γεγονός που θα οριστικοποιήσει τον χαμό της.
 |
| O Τάσος Πετρίτσης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1998. Ασχολείται επαγγελματικά με την υποκριτική, το θέατρο και τον χώρο του βιβλίου, συγγράφοντας και κάνοντας μεταφράσεις. Αγαπάει τα σονέτα του Σαίξπηρ, τις ιστορίες του Ευγένιου Τριβιζά, τις ταινίες του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, τις θεατρικές παραστάσεις του Νίκου Καραθάνου, τα τραγούδια των Nirvana, της Πλάτωνος, των Μουσικών Ταξιαρχιών και τα άπαντα της Μαλβίνας Κάραλη. Το θεατρικό έργο του Δεύτερη γραφή βραβεύτηκε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Συγγραφής Θεατρικού Έργου της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδος το 2020. Η συλλογή διηγημάτων «Οδός Απωλείας 10» είναι το πρώτο του βιβλίο. |
Στο διήγημα Βιογραφία, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα της συλλογής, παρατίθεται η γυναίκα ως παρουσία ανά τους αιώνες και η προδιαγεγραμμένη -τις περισσότερες φορές- μοίρα της. Άλλοτε γεμάτη αναστολές κι άλλοτε χωρίς αυτές, αλλάζει όνομα, αλλάζει εποχή, χειραγωγείται από τη θρησκεία, αντιστέκεται, παλεύει για ισότητα και δικαιοσύνη, χρησιμοποιεί κάθε όπλο που διαθέτει για να προστατεύσει και να προστατευτεί, μαθαίνει και να σκοτώνει, γεννά και σκοτώνει, δεν αποδέχεται τον ρόλο που της δίνουν οι άλλοι, χαράζει τον δικό της δρόμο με κάθε τίμημα, δεν διστάζει ακόμα και να πεθάνει.
Καίρια και τα θέματα που θίγονται και στα υπόλοιπα διηγήματα. Η φθορά του χρόνου, η χαμένη σφριγηλότητα του σώματος, η απώλεια του ελέγχου των σωματικών αντιδράσεων, τα συναισθήματα που ακολουθούν την κατάρρευση. Η δύναμη του να κάνεις την ανάγκη επιλογή και να διακωμωδείς τον εαυτό σου και τη ζωή γενικότερα.
Μια συλλογή με δώδεκα κείμενα μινιατούρες, με ζωντανές εικόνες, άφθονες μεταφορές, και με λόγο πλούσιο, ρυθμικό, λικνιστικό, που είναι σαν να συγχρονίζεται με τις νότες σε αόρατες παρτιτούρες, προσφέροντας ευχάριστη μουσικότητα, προκαλώντας έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη και καθιστώντας τη συλλογή πολύ ενδιαφέρουσα.
Ένα απόσπασμα από το βιβλίο
«Ίσως να υπάρχει μόνο ένα πράγμα, μονάχα μία αδιόρατη προοπτική που με φοβίζει. Μια σκηνή που την έχω δει να παίζεται ξανά και ξανά στο μυαλό μου. Εκεί που νομίζεις ότι όλα είναι σε τάξη, πως τίποτα δεν ξέχασες, πως σκότωσες ό,τι έπρεπε κι έσωσες από τις φλόγες ό,τι σου χρειαζόταν για να χτίσεις μια ζωή, πως όλα είναι νοικοκυρεμένα και μπορείς ήσυχη να κλείσεις τα μάτια σου το βράδυ. Τότε επέρχεται το ξάφνιασμα. Η πόρτα της κρεβατοκάμαρας ανοίγει στο σκοτάδι. Τρίζει και μπαίνουν τρεις στα μαύρα. Δεν έχουν πρόσωπα, δεν τα χρειάζονται για να μιλήσουν».
* Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΜΟΥΚΟΥΛΗ είναι εκπαιδευτικός.
