Για το λεύκωμα «Έλα λιγάκι πιο κοντά» (εκδ. Κey Books) με σημειώσεις του Sigmataf και εικόνες του Αντώνη Γλυκού.
Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος
Σαν αστική περιπλάνηση σ’ έναν μέσα τόπο. Σαν τα σημειώματα σε μικρά χαρτάκια που τα αφήνεις πάνω στο γραφείο, στη μέση του δρόμου την ώρα που φυσάει ή τα χαρίζεις εκεί που αγαπάς. Σκέψεις αβαρείς, λόγια φτιαγμένα από όσα συνθέτουν τη σχέση δύο ανθρώπων.
Ενα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ενας άντρας και μια γυναίκα. Τι σημασία έχουν οι ορισμοί; Το Ελα λιγάκι πιο κοντά (εκδ. Key Books) σε σημειώσεις του Sigmataf και εικόνες του Αντώνη Γλυκού είναι από εκείνα τα βιβλία – λευκώματα που δεν θέλεις να τα κατατάξεις κάπου, να μην τους προσδώσεις ένα ειδολογικό σημάδι.
Αστική ιστορία αγάπης
Τα αφήνεις να δουλέψουν μέσα σου, να σε παρασύρουν από σελίδα σε σελίδα. Σε κάποιες (αρκετές) θα σταθείς αρκετά, είναι βέβαιο. Θα μπορούσαν να είναι παράπλευρες εικόνες από τραγούδια του Moby ή των Στέρεο Νόβα (στη σελίδα του στο Facebook ο Sigmataf προτείνει ένα ενδεικτικό σάουντρακ που μπορεί να συνοδεύσει το βιβλίο).
Μια urban εκδοχή της αγάπης, της συνύπαρξης, της άφεσης σε ένα πηγαίο αίσθημα, σε κάτι που εναντιώνεται στη φθορά της καθημερινότητας.
Στην ιστορία του Sigmataf το κορίτσι έχει φύγει, αλλά είναι πάντα εδώ. Ονόματα δεν υπάρχουν. Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε και η οποιαδήποτε αυτής της πόλης – της κάθε πόλης. Το αγόρι ψάχνει παλιά δώρα, cd, κοινές εικόνες και ενθυμήσεις.
Τα λόγια και οι εικόνες συνομιλούν μεταξύ τους δίχως το ένα «σκέλος» να υποβαστάζει ή να κλέβει από το άλλο τον «αέρα» του.
Παρατηρεί το βουβό πλήθος, το φως που στέργει στο κρεβάτι του, τα ανοιχτά μάτια των γατών που λάμπουν στο σκοτάδι, αναρωτιέται τι μπορεί να σημαίνει αγάπη κι οι απαντήσεις που δίνει είναι πηγαίες, ειλικρινείς, απλές. Οσο απλός μπορεί και πρέπει να είναι ο κήπος της αγάπης.
Οι εικόνες του Αντώνη Γλυκού είναι υποβλητικές, έχουν χρώματα ζεστά, σχεδόν λυτρωτικά. Φέρνουν στο νου τη λιτότητα μέσων και την πληθώρα των σκοπών που έχουν τα παιδιά όταν ζωγραφίζουν.
Τα λόγια και οι εικόνες συνομιλούν μεταξύ τους δίχως το ένα «σκέλος» να υποβαστάζει ή να κλέβει από το άλλο τον «αέρα» του. Είναι μια γόνιμη συνύπαρξη που δεν ξέρεις αν θα έχει κάποιο τέλος και ποιο είναι αυτό.
Δελεάζεσαι να διαβάσεις πρώτα την ιστορία, ύστερα να ποτιστείς από τις εικόνες και στο τέλος να διατρέξεις ξανά όλη τη διαδρομή από την αρχή. Οπως κι αν το κάνεις, το αποτέλεσμα αφήνει πάνω σου λίγη τρυφερότητα, ένα απαλό άγγιγμα, ένα χνάρι ανθρώπινης ζεστασιάς.
«Οταν με πλησιάζεις μια αόρατη κουρτίνα έπεφτε μπροστά μου και οι σκέψεις του έμοιαζαν με πίνακα του Πόλλοκ», γράφει στην αρχή ο Sigmataf και είναι μια εικόνα που θα κάνει τον κύκλο της, όσο διαρκεί ένα «μαζί» που γίνεται «χώρια», για να την βρούμε στο τέλος της διαδρομής όχι απαραίτητα παραλλαγμένη ή φθαρμένη, αλλά αναβαπτισμένη μέσα από τις σκέψεις αυτού που μας ψιθυρίζει την ιστορία του.
Σαν ψίθυρος
Ίσως το καίριο «ρήμα» σ’ αυτό το βιβλίο-λεύκωμα είναι το «ψιθυρίζω». Δεν φωνάζει τίποτα στο «Έλα λιγάκι πιο κοντά» Είναι μια παράκληση, μια ελπίδα, μια απαντοχή που εκφέρεται σιγανά, ανεπαίσθητα, με λίγη αιδημοσύνη, αλλά και προσδοκία.
Τα λόγια κυκλούν, οι εικόνες σε ρουφούν, ο αφηγητής αναπνέει δίπλα σου, σαν να σου λέει την ιστορία του στο αυτί γνωρίζοντας πως κάπως έτσι θα πρέπει να είναι και η δική σου. Οχι ίδιες, αλλά παρόμοιες. Μοιάζουμε στα δράμα εμείς οι άνθρωποι.
Κι όμως, στο τέλος, σαν μια νότα πιάνου που ξεκινάει τη μουσική διαδρομή της προς κάτι χαρμόσυνο, ο Signataf γράφει: «Θέλεις να το πάμε απ’ την αρχή;» και δεν ξέρεις αν το λέει στο έτερο μέλος της ιστορίας που έφυγε (ανεπιστρεπτί ή μήπως όχι;) ή σ΄ εσένα που τόση ώρα συνομιλούσε.
Ξσφνική αποκάλυψη
Η κατάφαση είναι πρόδηλη. Θέλεις να το πας πάλι από την αρχή αυτό το βιβλίο-λεύκωμα. Θα ξανατρέξεις κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις και εικόνες δίχως κάποια συγκεκριμένη σειρά. Απλώς να ξέρεις πως είναι εκεί. Πως υπάρχει δίπλα σου.
Το Έλα λιγάκι πιο κοντά είναι ένα βιβλίο που σου αποκαλύπτεται ξαφνικά. Το εξώφυλλο δεν σε προετοιμάζει για το τι θα βρεις εκεί μέσα. Λειτουργεί και ως απόκρυψη. Μαθαίνεις τον δρόμο από σελίδα σε σελίδα. Σου αρέσει η διαδρομή και συνεχίζεις και συνεχίζεις. Δεν έχει καλύτερο απ΄αυτό.
Αυτή είναι η πρώτη συνύπαρξη των Sigmataf και Aντώνη Γλυκού. Για τον καθένα ξεχωριστά είναι, δε, η πρώτη επαφή τους με ένα βιβλίο δικό τους. Ευτυχής και γόνιμη αρχή. Θα άξιζε να τους ξαναδούμε σε μια άλλη κοινή προσπάθεια. Η πρώτη πέτυχε κέντρο. Εκεί που είναι το κέντρο της καρδιάς.
＊Ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΡΙΝΟΣ είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Μπλε ήλιος» (εκδ. Μεταίχμιο)
