Το "Κολχόζ" είναι το αληθινό μυθιστόρημα μιας οικογένειας σε βάθος τεσσάρων γενεών. Κεντρικός άξονας της ιστορίας, η Ελέν Καρρέρ ντ' Ανκός, το γένος Ζουραμπισβίλι: διεθνούς φήμης ιστορικός, ειδικός της Ρωσίας και της άλλοτε Σοβιετικής Ένωσης, υπηρέτησε από το 1999 έως τον θάνατό της ως ισόβια γραμματέας της Γαλλικής Ακαδημίας, της οποίας ήταν μέλος από το 1990. Με αφορμή τον θάνατό της, το 2023, ο γιος της και συγγραφέας του βιβλίου Εμμανυέλ Καρρέρ -ο έτερος βασικός πόλος του μυθιστορήματος- βυθίζεται στα οικογενειακά αρχεία που επιμελώς τηρούσε ο πατέρας του και μας αφηγείται, με εντυπωσιακή δεξιοτεχνία, μια γενεαλογία που καλύπτει πάνω από έναν αιώνα, στο πλαίσιο της οποίας το ατομικό πεπρωμένο διασταυρώνεται με τη μεγάλη Ιστορία.
Διασχίζουμε μαζί του την Οκτωβριανή Επανάσταση, την εξορία των Ρώσων εμιγκρέδων στην Ευρώπη, τον Ψυχρό Πόλεμο, τον Μάη του '68, την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ, τη Ρωσία του Πούτιν και τους πολέμους της, ενώ διεισδύουμε παράλληλα σε μια οικογενειακή εποποιία απίστευτα μυθιστορηματική και τραγική συγχρόνως, με ζωές ένδοξες ή πιο ταπεινές, καμιά φορά ζοφερές και βασανισμένες. Αυτή η μεγάλη οικογενειακή και ιστορική αφήγηση, που συνδυάζει σπαρακτικές αναμνήσεις, νέα ξεκινήματα, οικογενειακά μυστικά, αναπάντεχα περιστατικά και γεωπολιτική, είναι επίσης ένα πολύ προσωπικό κείμενο για τη ζωή και τον θάνατο των δικών μας ανθρώπων, όπως και για την υιική αγάπη. Μέχρι την παραδοχή: «Έρχεται μια στιγμή [...] που δεν ξέρεις πια ποιον έχεις απέναντί σου - και ούτε κι εγώ ξέρω. Ή μάλλον εγώ ξέρω, ξέρω πολύ καλά: είμαι το πρόσωπο της μητέρας μου που απομακρύνεται αμετάκλητα, είμαι η απύθμενη απελπισία του πατέρα μου». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όλοι οι συγγραφείς στρατεύονται. Ορισμένοι στρατεύονται υπέρ του κόσμου έτσι όπως είναι· άλλοι, για να τον αλλάξουν. Το ζητούμενο μιας κατ’ ουσίαν ανατρεπτικής ή επαναστατικής λογοτεχνίας, όσο επιτακτικό και αν είναι σήμερα, προσκρούει συχνά στους κυρίαρχους όρους δόμησης του λογοτεχνικού πεδίου, στη συντριπτική υπεροχή ενός πλαισίου που είναι δεκτικό στην «εικόνα της ανατροπής» μα όχι στην ουσία της και, φυσικά, στην ολοένα μεγαλύτερη συρρίκνωση του αναγνωστικού κοινού. Σε αυτό το πλαίσιο, πώς να αγωνιστούμε -μέσα από τη γραφή αλλά και τη στάση μας- για μια άλλη κοινωνία, χωρίς να παραμυθιαζόμαστε; Αυτό το ερώτημα προσπαθούν να απαντήσουν εδώ ο Ζοζέφ Αντράς και η Καουτάρ Αρσί. Η συζήτηση, αναλυτική όσο κι εξομολογητική, πατάει στην ιστορία της λογοτεχνίας και των κοινωνικών αγώνων και φτάνει σε ζητήματα που αφορούν το σήμερα της πολιτισμικής κριτικής (μετααποικιοκρατική θεωρία, πολιτική ταυτοτήτων, woke culture κ.ο.κ.), διερευνώντας τη δυνατότητα μιας γραφής ταγμένης στην οικοδόμηση μιας κοινωνίας ίσων. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Πιστεύω ότι αρχίζοντας να γράφω, γράφω ενάντια. [...] Γράφω ενάντια σε μια ορισμένη τάξη, σε μια ορισμένη βία, σε μια ορισμένη ομάδα ανθρώπων. Μετά, η αντιπαλότητα αυτή σβήνει. Αρχίζω να γράφω υπέρ. Σκέφτομαι τι θα μπορούσε να ήταν αλλιώς, τι θα μπορούσε να μην κάνει κακό. Και μ' αρέσει αυτό. Το θέλω. Είμαι υπέρ του». (Καουτάρ Αρσί)
«Ας αγωνιστούμε από το εσωτερικό της Ιδέας για να τη φτάσουμε μέχρι τέλους. Αντί να προσθέτουμε επίθετα σε επίθετα, να διαιρούμε υποδιαιρέσεις [...] και να επινοούμε νεολογισμούς κάθε μέρα, καλύτερα θα κάναμε να επενδύσουμε θετικά αυτή την απλή, συνολική, ενοποιητική ιδέα. Να πούμε ένα μεγάλο ναι. Δεν είμαστε "αντί", είμαστε σοσιαλιστές, κομμουνιστές. Άρα αναφομοίωτοι». (Ζοζέφ Αντράς)

Ο συνταγματάρχης Χασάν, πρώην μέλος της Προεδρικής Φρουράς του Σαντάμ Χουσεΐν, που παρακολουθείται από το τμήμα καταπολέμησης της τρομοκρατίας της Γιουροπόλ το οποίο διευθύνει ο Ντενίζ Σαλβέρ, βρίσκεται νεκρός σε πάρκο του Βερολίνου. Φαινομενικά, υπόθεση του τμήματος ηθών. Αλλά ο Σαλβέρ δεν είναι άνθρωπος που σταματάει στα φαινόμενα.
Στην Ιταλία, δύο φιλήσυχες πενηντάρες, φίλες, αστές από τη Γένοβα και το Μιλάνο, εξαφανίζονται χωρίς καμιά ικανοποιητική εξήγηση. Η υπόθεση δεν θα ενδιέφερε τη Γιουροπόλ εάν δεν υπήρχε συγγενικός δεσμός ανάμεσα στη μία απ' αυτές και τον Έτορε Γκουίντι, έναν ηλικιωμένο φασίζοντα βιομήχανο που η κόρη του δολοφονήθηκε πρόσφατα μαζί μ' έναν τραμπούκο της άκρας δεξιάς.
Μετά το Βερολίνο, η αντιτρομοκρατική ομάδα του Σαλβέρ εγκαθίσταται στη Γένοβα για να συνεχίσει την καταδίωξη των εγκεφάλων του δικτύου της άκρας δεξιάς, που υποπτεύεται ότι επιδιώκει να αποσταθεροποιήσει την ιταλική δημοκρατία...
Με τις "Ιταλικές απειλές" ολοκληρώνεται η μυθιστορηματική κοινωνική, πολιτική και αστυνομική τριλογία του Ζακ Μουλέν για την τόσο επίκαιρη και δραματική στις μέρες μας άνοδο του νεοφασισμού στην Ευρώπη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, στο μέλλον, η Γάζα θα βρει τους ιστορικούς της. Για την ώρα, μπορούμε μόνο να στοχαστούμε γύρω από τις δημόσιες χρήσεις του παρελθόντος που τη συνοδεύουν, γύρω από τη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει η ιστορία όταν εξετάζουμε το παρόν και τις εργαλειοποιήσεις, συχνά συζητήσιμες και κάποτε ποταπές, των οποίων γίνεται αντικείμενο. Με αυτά ασχολείται τούτο το μικρό μου δοκίμιο. Η δική μου σκοπιά ξεφεύγει από την ομοφωνία της «χορωδίας», με την έννοια ότι δεν συμπίπτει με τα αξιώματα αυτού του μικρού μέρους του κόσμου που ονομάζουμε Δύση, η οποία ισχυρίζεται ότι κατέχει το μονοπώλιο, όχι μόνο της εξουσίας αλλά και της ηθικής. Απέναντι σ' αυτή τη συναινετική χορωδία, το κείμενό μου θα ήθελε να αποτελεί «αντίστιξη», να αποδεχτεί δηλαδή την πρόσκληση που είχε απευθύνει, πριν χρόνια, στους διανοούμενους ο Έντουαρντ Σαΐντ, που θλιβόταν επειδή οι φωνές τους ακούγονταν όλο και λιγότερο, πνιγμένες από το μιντιακό βουητό. Αν όμως δοκιμάζαμε να αλλάξουμε σημείο παρατήρησης και να έρθουμε στη θέση εκείνων που υφίστανται αυτόν τον πόλεμο, οι εκτός χορωδίας φωνές λένε πολύ προφανή πράγματα». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα βράδυ, στα μέσα του 21ου αιώνα, όλα σβήνουν. Φαίνεται σαν βλάβη ή διακοπή ρεύματος όπως αυτές που συμβαίνουν συχνά σ' έναν κόσμο που βαίνει προς το τέλος του, παραδομένος στις ελλείψεις, στις κρίσεις, στις πανδημίες. Αυτή τη φορά όμως το ρεύμα δεν επανέρχεται κι επικρατεί χάος.
Σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη, μια νεαρή γυναίκα, η Ρεβέκα, και ο σύντροφός της ο Μαρτέν φέρνουν παρ' όλ' αυτά στον κόσμο ένα παιδί, τη μικρή Αλίς. Αλλά τη μέρα που το ηλεκτρικό δίκτυο καταρρέει, ο νεαρός πατέρας δεν επιστρέφει σπίτι του. Για τη σύντροφό του, το άγχος δεν σταματάει να μεγαλώνει. Τρεις γενιές αργότερα, η Νουρ και η κόρη της η Κλάρα, κληρονόμοι γυναικών που από μάνα σε κόρη αναμετρήθηκαν με το χάος, πορεύονται με τον Μαρσό και το γιο του τον Λεό. Προσπαθούν να επιβιώσουν από την πείνα, τις κακοκαιρίες και τη βία σε μια χώρα αφανισμένη, όπου ωστόσο η αγάπη δεν το βάζει κάτω μπροστά στη βαρβαρότητα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«Με τον ρεαλισμό και την έλλειψη κυνισμού που τον διακρίνει, με την αληθοφάνεια και την αίσθηση οικειότητας που αποπνέουν οι ήρωες του έργου του, ο Le Corre γράφει ένα από τα καλύτερα δυστοπικά μυθιστορήματα που κυκλοφόρησαν ποτέ σε οποιαδήποτε γλώσσα». (Lire)
«Πρόκειται για ένα δυστοπικό μυθιστόρημα αλλά πρωτίστως για ένα φεμινιστικό έργο. Ο φόβος που προκάλεσε η επιδημία του Covid-19, καθώς και οι εικόνες των έρημων δρόμων που κυριάρχησαν την άνοιξη του 2020, ώθησαν τον συγγραφέα να μας παρουσιάσει το σκοτεινό του όραμα για το μέλλον.» (Le Monde)
«Ο συγγραφέας μάς μεταφέρει σε ένα τραγικό μέλλον όπου μόνο οι γυναίκες μπορούν να σώσουν την ανθρωπότητα.» (Liberation)