alt

Του Δημοσθένη Κερασίδη

Ο Έσσε αναφέρει ότι ο Ντοστογιέφσκι υπήρξε ο πρώτος μυθιστοριογράφος που έβαλε ως πρωταγωνιστές στα βιβλία του άτομα εκτροχιασμένα, περιθωριακά, κατατρεγμένα.

Ο Βασίλης Λαδάς, μετά το Μουσαφεράτ, συνεχίζει αυτή την παράδοση με το καινούριο του μυθιστόρημα, με τίτλο Παιχνίδια κρίκετ, το οποίο αποτελεί μια διευρυμένη συνέχεια του νήματος του προηγούμενου βιβλίου του.

Αν το Μουσαφεράτ ήταν ένα κείμενο στην κορυφή του κύματος (με εστιασμό στον έντονο ρατσισμό και στη θεματική της πολυπολιτισμικότητας), τα Παιχνίδια κρίκετ, συγχωνεύοντας και συγχρόνως υπερβαίνοντας το επικαιρικό, ανοίγονται πια στη συμβίωση ξένων και Ελλήνων, περιλαμβάνοντας αφηγήσεις του καθ’ ημέραν βίου τους με λεπτομερειακή και χαμηλόφωνη διάθεση.

Το μυθιστόρημα αυτό είναι ευσύνοπτο και μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια τοιχογραφία κοινωνικού ρεαλισμού. Η δράση εκτυλίσσεται στους τελευταίους μήνες του 2010. Μια διελκυστίνδα για τον επιούσιο (και όχι μόνο…) ανάμεσα σε δυο συνεργεία ελαιοκομιδής: Έλληνες και μετανάστες άνεργοι με σημείο συνάντησης το κρίκετ το οποίο ως παιχνίδι τούς βοηθά να σηκώνουν, έστω και για λίγο, τη σκυφτή ζωή τους. Διαβάζοντάς το κανείς έχει την αίσθηση ότι ξεφυλλίζει ένα άλμπουμ ασπρόμαυρων φωτογραφιών με απλά πρόσωπα, κοινούς θνητούς, θα έλεγα (ο Αλία, ο Ιλίρ, ο Μαθιούλα, η Λούλε, ο Θόδωρος, ο Γιάννης, ο Λευτέρης), που απαθανατίζονται στις στιγμές της εργασίας, του παιχνιδιού, της σχόλης τους στο καφενείο συνήθως ή στην ταβέρνα, αλλά κι όταν η ψυχή τους ανταριάζεται και ανεβαίνουν στη βία και στην αυτοκαταστροφή.

Η πρώτη εικόνα που μου ήρθε στο νου διαβάζοντας το βιβλίο Παιχνίδια κρίκετ ήταν μια περίεργη παρτίδα τένις, χωρίς μπαλάκι, που παίζεται στο φινάλε της ταινίας «Blow up» του Αντονιόνι. Η λήψη βαθμιαία ανεβαίνει ψηλά, υποβάλλοντας έτσι την ιδέα ότι οι παίκτες είναι εντέλει κουκκίδες, άνθρωποι πεπερασμένοι και ευάλωτοι στα παιχνίδια της μοίρας.

Η αθέατη ζωή ανθρώπων του περιθωρίου 

Ο συγγραφέας μάς μεταφέρει, με αμεσότητα και αναπαραστατική δύναμη, γεγονότα ιδιαίτερης έντασης από μια ζόρικη καθημερινότητα η οποία αξιώνει, μέσω της Λούλε, αυτής της αμίλητης θεότητας, τη θρησκευτική άρση του αβάσταχτου βάρους της, θυμίζοντάς μας σκηνές από ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού. Το βιβλίο αποτελείται από διάφορα κεφάλαια-παραβάν που ανοίγουν σαν ακορντεόν για να ακουστεί η υπόκωφα δραματική και θλιμμένη μουσική της αθέατης ζωής τύπων περιθωριοποιημένων, Αλβανών, Αφγανών, Πακιστανών, Βορειοαφρικανών και Ελλήνων. Οι τίτλοι των κεφαλαίων είναι: «Το συνεργείο του Αλία στο “Κόπα Καμπάνα”», «Το συνεργείο του Λευτέρη στη συνοικία που έβλεπε τα τρένα να περνούν», «Φέιγ βολάν», «Στους ελαιώνες», «Ο Θόδωρος μαθαίνει κρίκετ», «Στους δρόμους των μυρμηγκιών», «Ημέρες σχόλης», «Ο Μαθιούλα κλείνει θέση λαθρεπιβάτη», «Κρίκετ στις ελιές», «Το μπαλάκι πετυχαίνει το στόχο», «Το τέλος του παιχνιδιού». Το βιβλίο φτάνει στην κορύφωσή του με το φόνο ενός μετανάστη από έναν Έλληνα – γεγονός που εκτυλίσσεται στο κεφάλαιο με το συμβολικό τίτλο «Το μπαλάκι πετυχαίνει το στόχο»… Σημειωτέον ότι δεν αποδίδεται σε ρατσιστικά αίτια αλλά στην «κακιά στιγμή», όπως βεβαιώνει ο συγγραφέας, στο χτύπημα της μοίρας.

Η γεωγραφία του βιβλίου περιλαμβάνει τη συνοικία Ζαβλάνι, το «Κόπα Καμπάνα», το Σκαγιοπούλειο ορφανοτροφείο, το καφενείο «Γυρί» που σηματοδοτεί μια ολόκληρη περιοχή, τη Γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου, τα εργοστάσια του Λαδόπουλου και της Πειραϊκής Πατραϊκής, με τα εγκαταλειμμένα σπίτια όπου μένουν Βορειοαφρικανοί, Βούλγαροι και Ρουμάνοι, την Ψιλή, το παλιό λιμάνι των αλιευτικών, περιοχή με μπορντέλα, τα βαγόνια των τρένων στην περιοχή του Αγίου Ανδρέα, και κάποια χωριά έξω από την Πάτρα όπου οι πρωταγωνιστές πηγαίνουν να μαζέψουν ελιές.

Ενώ στο Μουσαφεράτ ο Λαδάς παρουσίαζε τους μετανάστες σε μια κατάσταση «το μετέωρο βήμα του πελαργού», δηλαδή υπό διωγμόν, υπομένοντας τη βάναυση περιθωριοποίησή τους που κατέληξε στην πυρπόληση του καταυλισμού και ζώντας με το όνειρο της φυγής στο εξωτερικό με τα πλοία που συνδέουν την Πάτρα με την Ευρώπη, στα Παιχνίδια κρίκετ ο συγγραφέας πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα: οι μετανάστες, που πριν από χρόνια λαθροβιούσαν στην πόλη μας, τώρα πλέον είναι εγκατεστημένοι και παρουσιάζονται στην καθημερινότητά τους στην εργασία ή στις μικροχαρές της συνθλιμμένης τους ζωής. Δεν είναι πια οι αποδιοπομπαίοι τράγοι, όπως τουλάχιστον συνέβαινε στο προαναφερθέν έργο του Λαδά. Τώρα έχουν δημιουργήσει συνεργείο που ασχολείται με το μάζεμα των ελιών, δείχνοντας έτσι ότι, ακόμα κι αν βιώνουν το φάσμα της ανεργίας, διαθέτουν και απολαμβάνουν κάτι ίσως σημαντικότερο, μια πρωτογενή ψυχική βεβαιότητα, η οποία πολλές φορές τούς φέρνει και σε ανταγωνιστική σχέση με τους Έλληνες εργάτες με τους οποίους, κατά τα άλλα, μοιράζονται τη μοίρα του φτωχού και του άνεργου.

Ο Λαδάς αποφεύγει να ολισθήσει σε μελοδραματισμούς ή θρηνητισμό και να εξωραΐσει τους μετανάστες. Υφολογικά κινείται κατά βάση στον άξονα του λαϊκού λόγου, με αφοσίωση στη διακριτικά μνημειακή αποτύπωση των στιγμιότυπων της καθημερινότητας, ωστόσο τον εμβολιάζει με στιγμές του εποπτικού ύφους της δημοσιογραφικής γλώσσας ή των δικαστικών χρονικών, γι’ αυτό θα συναντήσουμε λόγιες λέξεις και φράσεις της επαγγελματικής του παιδείας.

Παρότι η πένα του υπηρετεί κυρίως το ρεαλισμό και την ιστορικότητα, προσδίδει στα πρόσωπα του έργου του μυθική διάσταση και βάθος, κι αυτό φαίνεται από το ότι αποφεύγει συστηματικά να μιλήσει για χαρακτηριστικά προσώπου, ύψος, βάρος κτλ. Όμως χωρίς αυτά τα γνωρίσματα οι άνθρωποι ανήκουν κατ’ ουσίαν στη σφαίρα του λογοτεχνικού μύθου. Οι περσόνες του, έτσι σχηματικά όπως είναι στιλιζαρισμένες, θυμίζουν τις μορφές των πινάκων του Εγγονόπουλου, παρόλο που ορίζονται από το όνομα, τη χώρα προέλευσης, την οικογένεια, την επαγγελματική και την οικονομική κατάσταση.

Θα σταθώ σε τρία σημεία του βιβλίου τα οποία θεωρώ σημαντικά – με την έννοια του σημαίνειν:

  1. Τα ρεαλιστικά στοιχεία στην αφηγηματική τεχνική του συγγραφέα είναι πάρα πολλά και καλύπτουν λεπτομερειακά όλη την καθημερινότητα: την εργασία, το παιχνίδι, τις σχέσεις, το πιόμα, το χασίς, το πινάκλ. Ο Λαδάς καθρεφτίζει τη ζοφερή καθημερινότητα που μας κυκλώνει από παντού, χρησιμοποιώντας μια απαλλαγμένη από λυρικές αφαιρέσεις αλλά και «πνιχτή» ποιητικότητα. Διαβάζοντας κανείς με τρόπο λίγο βαθύτερο από το επίπεδο της προφάνειας, αισθάνεται ότι τα πρόσωπα αυτά κινούνται υποδορίως στη σφαίρα του συμβολικού, ενώ από την άλλη οι ιστορικές αναφορές που παραθέτει ο συγγραφέας, για διάφορες περιοχές και τα μεταναστευτικά κύματα που ήρθαν στην πόλη μας, νευρώνουν ικανοποιητικά τον αφηγηματικό ιστό.
  2. Στο βιβλίο αυτό τα πρόσωπα, μέσα στην εποχή της κρίσης, είναι άνεργοι, κάνουν περιστασιακές δουλειές, με αποτέλεσμα να ζουν σαν κυνηγημένοι, σε ένα καθεστώς καθημερινής έντασης η οποία εκτονώνεται στο κρίκετ αλλά και σε ανταγωνισμούς μεταξύ τους, καθότι όλοι υφίστανται την επιθετικότητα της κρόνειας εξουσίας.
  3. Κατ’ εμέ, η Λούλε είναι πρόσωπο-τοτέμ αλλά και το σημείο μηδέν του βιβλίου, η οποία, αν και αμίλητη, δένει ως ομφαλός το σώμα των προσώπων, της δράσης και της μυθοπλασίας, αποτελώντας συνάμα το μυστικό καθρέφτη μα και την πλέον αποσυνάγωγη μορφή του κειμένου.

Ξένος, ο άλλος μας εαυτός

Τελικά ο ξένος, ο άλλος υπάρχει στη λογοτεχνία, άρα και στο εν λόγω κείμενο, ως έθνος, φυλή, φύλο, αίμα, χρώμα, θρησκεία, κείμενο, καθρέφτης, εικόνα ζωής, αλήτης, κομμένη ανάσα, ματωμένο κορμί, πόρνη, περιθωριακός, αναρχικός, φάντασμα, μεταμφίεση, προσωπείο, όνειρο. Υπάρχει ως η αλητεμένη αλήθεια μου, που με κάνει ουσία ολάκερο.

Ο Λαδάς, για μια ακόμα φορά ακολουθώντας μια μακρόχρονη τακτική υποστήριξης και συστράτευσης με τους απλούς αλλά και τους διωκόμενους του κόσμου τούτου, μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο μάς θυμίζει ότι υπάρχουμε σε σχέση με τον άλλον, ότι ο ξένος είναι ο άλλος μας εαυτός, ότι εντέλει το αίμα των λέξεων, το πιο καταδικό μας πράγμα, δεν έχει σύνορα ούτε έδαφος οριοθετημένο, είναι του καθενός και του κανενός.

Θυμάμαι, όπως αναφέρει ο Έκο στη Σημειολογία στην καθημερινή ζωή, ότι όταν το «Απόλλων 11» το 1969 προσγειώθηκε στη Γη, έπειτα από το ταξίδι του στη Σελήνη, οι δημοσιογράφοι, χριστιανοί και μη, με αγωνία ρωτούσαν τους αστροναύτες αν στον ουρανό είδαν τον Θεό, οπότε ο Άρμστρονγκ τους απάντησε: «Βεβαίως και τον είδαμε, ήταν γυναίκα και μάλιστα μαύρη…», ειρωνευόμενος με αυτό τον έξυπνο τρόπο τη νοσηρή μαζική φαντασίωση ότι ο Θεός, αν υπάρχει, είναι άντρας και λευκός…

Παρομοίως ο Λαδάς μέσω της Λούλε, την οποία θεωρώ πόρτα εξόδου στο βιβλίο του, μας οδηγεί έξω, για να πάρουμε μιαν ανάσα από την περιοχή του Άλλου, από αυτή την άλλη ανθρωπότητα. Υποδεικνύει έτσι πως αν αναζητούμε σημάδια του Θεού, πρέπει να προχωρήσουμε στην άλλη πλευρά από αυτήν της κυριαρχίας και της παντοδυναμίας: στους ταπεινούς και καταφρονεμένους, τους μοναχικούς, τους περιπλανώμενους, τους απελπισμένους, τους τρελούς, τους κολασμένους, αλλά και στους γονείς που έχασαν παιδιά, στα παιδιά με ειδικές ανάγκες.

Κλείνοντας, να αναφέρω ότι οι ήρωες στα Παιχνίδια κρίκετ, με τη χαρακτηριστική «γυμνότητα» και «λιγοσύνη» τους μου θύμισαν τους στίχους του Σεφέρη: «Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη».


alt

Παιχνίδια κρίκετ
Βασίλης Λαδάς
Γαβριηλίδης, 2012
Τιμή: € 10,65, σελ. 131

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Αυτός που έτρωγε όλο το γλυκό του» του Τηλέμαχου Τσαρδάκα (κριτική) – ανατρέχοντας σε κοινές παραστάσεις του ελληνικού συλλογικού ασυνείδητου

«Αυτός που έτρωγε όλο το γλυκό του» του Τηλέμαχου Τσαρδάκα (κριτική) – ανατρέχοντας σε κοινές παραστάσεις του ελληνικού συλλογικού ασυνείδητου

Για τη συλλλογή διηγημάτων του Τηλέμαχου Τσαρδάκα «Αυτός που έτρωγε όλο το γλυκό του» (εκδ. Σοκόλη).

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

H συλλογή διηγημάτων του Τηλέμαχου Τσαρδάκα ...

«Η μνήμη του πάγου» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου – Η βαλκανική ιστορία και γεωγραφία με νέο βλέμμα

«Η μνήμη του πάγου» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου – Η βαλκανική ιστορία και γεωγραφία με νέο βλέμμα

Για το μυθιστόρημα της Ιωάννας Μπουραζοπούλου «Η μνήμη του πάγου» (εκδ. Καστανιώτη).

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Τώρα που ολοκληρώθηκε ευδοκίμως η τριλογία «Ο Δράκος της Πρέσπας» της Ιωάννας Μπουραζοπούλου, μπορούμε να θέσουμε γενικότερα...

«Τέλεση» του Φώτη Δούσου (κριτική) – Μεταξύ προσώπου και προσωπείου

«Τέλεση» του Φώτη Δούσου (κριτική) – Μεταξύ προσώπου και προσωπείου

Για το μυθιστόρημα του Φώτη Δούσου «Τέλεση» (εκδ. Νήσος).

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Το πρώτο βιβλίο του Φώτη Δούσου ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Η Τσεχία στην πρωτοπορία της Ευρώπης: Καθιερώνει μηδενικό ΦΠΑ στα βιβλία

Η Τσεχία στην πρωτοπορία της Ευρώπης: Καθιερώνει μηδενικό ΦΠΑ στα βιβλία

Μετά το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Νορβηγία, την Ιρλανδία, την Ουκρανία και τη Γεωργία, η Τσεχία είναι η επόμενη χώρα της Ευρώπης που θεσπίζει μηδενικό ΦΠΑ στα βιβλία. Όλο και περισσότερες χώρες αντιλαμβάνονται τη σημασία που έχει ο κλάδος του βιβλίου στην ανάπτυξη και στην πολιτισμική πολυμορφία. «Είμαστε επιτέλους στην ...

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ [Iris Murdoch] «Μέσα στο δίχτυ» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), το οποίο κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν είδα τον Φιν να με περιμένει στη γωνία το...

Τα βραβεία του «Χάρτη» 2023 - Ο μακρύς κατάλογος

Τα βραβεία του «Χάρτη» 2023 - Ο μακρύς κατάλογος

Το διαδικτυακό περιοδικό Λόγου και Τέχνης Χάρτης (www.hartismag.gr) συνεχίζει για τρίτη χρονιά την απονομή ετήσιων βραβείων, με σκοπό την ανάδειξη των σημαντικότερων βιβλίων που κυκλοφόρησαν το περασμένο έτος. Η διάκριση αυτή προέρχεται από μια ευρεία ομάδα τακτικών συνεργατών του περιοδικού που, χωρίς δεσμεύσεις ή ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

«Μέσα στο δίχτυ» της Άιρις Μέρντοχ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Άιρις Μέρντοχ [Iris Murdoch] «Μέσα στο δίχτυ» (μτφρ. Έφη Τσιρώνη), το οποίο κυκλοφορεί στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν είδα τον Φιν να με περιμένει στη γωνία το...

«Η τέχνη της μέθης» του Λοράν ντε Σουτέρ (προδημοσίευση)

«Η τέχνη της μέθης» του Λοράν ντε Σουτέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από βιβλίο του βραβευμένου Βέλγου δοκιμιογράφου και καθηγητή Νομικής Λοράν ντε Σουτέρ [Laurent de Sutter] «Η τέχνη της μέθης» (μτφρ. Ζωή Καραμπέκιου), το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 6 Μαρτίου από τις εκδόσεις Το Μέλλον.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

«Depeche mode» του Σέρχι Ζαντάν (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Σέρχι Ζαντάν [Serhiy Zhadan] «Depeche mode» (μτφρ. Δημήτρης Τριανταφυλλίδης), το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Φεβρουαρίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Καθισμένος εδώ,...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Μικρές εισαγωγές» σε μεγάλες θεματικές από τις εκδόσεις Οξύ – 5 βιβλία που μας κάνουν σοφότερους

«Μικρές εισαγωγές» σε μεγάλες θεματικές από τις εκδόσεις Οξύ – 5 βιβλία που μας κάνουν σοφότερους

«Τρέλα», «Αντίληψη», «Αισθητική», «Πληροφορία», «Χιούμορ»: Πέντε βιβλία της άκρως επιτυχημένης σειράς του Oxford University Press κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ και μας βοηθούν να κατανοήσουμε βασικές πτυχές της ανθρώπινης νόησης και συμπεριφοράς. Η επιμέλεια της σειράς είναι του Θάνου Καραγιαννό...

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

Δύο χρόνια από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία: Είναι η Ευρώπη σε πόλεμο; – Τα βιβλία που δίνουν τις απαντήσεις

«Είμαστε εξαιρετικά τυχεροί που ζούμε στην Ευρώπη» μας έλεγε σε πρόσφατη συνέντευξή του για την Book Press, o ευρωπαϊστής ιστορικός Τίμοθι Γκάρτον Ας. Δύο χρόνια μετά από την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας στην Ουκρανία ανατρέχουμε στα άρθρα που γράψαμε για βιβλία που διαβάσαμε και προτείναμε όλο αυτό το διάστημα. Το...

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Φεβρουάριος: «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» – 15 καλά μυθιστορήματα «μαύρης λογοτεχνίας» που κυκλοφόρησαν τον τελευταίο χρόνο

Με αφορμή το γεγονός ότι ο Φεβρουάριος έχει ανακυρηχθεί «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» [Black History Month] γεγονός που έχει τις ρίζες του πίσω στο 1915, επιλέγουμε 15 καλά μυθιστορήματα που μιλούν ανοιχτά για τον ρατσισμό, τις φυλετικές διακρίσεις, τις αγωνίες και τα όνειρα των μαύρων.

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

02 Απριλίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα μεγαλύτερα μυθιστορήματα όλων των εποχών: 20 έργα-ποταμοί από την παγκόσμια λογοτεχνία

Πολύτομα λογοτεχνικά έργα, μυθιστορήματα-ποταμοί, βιβλία που η ανάγνωσή τους μοιάζει με άθλο. Έργα-ορόσημα της παγκόσμιας πεζογραφίας, επικές αφηγήσεις από την Άπω Ανατ

ΦΑΚΕΛΟΙ