Για τη συλλογή διηγημάτων της Φανής Κεχαγιά «Είμαι...» (εκδ. Μετρονόμος). 

Γράφει ο Ευάγγελος Γρ. Αυδίκος

Η Μυρσίνη Καλογεροπούλου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Ένα χαμένο κλειδί» (εκδ. Βακχικόν).

Επιμέλεια: Book Press

«Οι γονείς του ήταν δάσκαλοι, Μαρξιστές και άθεοι, άρα με τον Σάχη δεν τα είχαν καλά και με το νέο καθεστώς ακόμα λιγότερο. Εκείνος είχε κάνει τη δική του επανάσταση. Τον Μαρξισμό τον είχε απορρίψει, εργαζόταν μάλιστα ως οικονομικός αναλυτής σε μεγάλη τράπεζα του Λονδίνου. Η θρησκεία -η δική του αλλά και εκείνες των άλλων- τον ενδιέφερε και τη μελετούσε».

Του Μανώλη Σαρειδάκη

Για τη συλλογή διηγημάτων του εμβληματικού Παλαιστίνιου συγγραφέα Γασσάν Καναφάνι (Ghassan Kanafani) «Διηγήματα από τη γη των πικραμένων πορτοκαλιών» (μτφρ. Νασίμ Αλάτρας, εκδ. Σάλτο).

Γράφει ο Σόλωνας Παπαγεωργίου

«Όταν έριχναν το χώμα, αρνήθηκα να συμμετάσχω και αυτό σημειώθηκε. Επίσης, κάποιοι ακολούθησαν το παράδειγμά μου και δεν έριξαν ούτε εκείνοι. Μου ήρθαν στο μυαλό τα λόγια του Λαέρτη πάνω από τον τάφο της Οφηλίας: Τώρα σωριάστε χώμα, να γίνει ένα βουνό... και τα λοιπά. Πολύ δραματικό, το απέφυγα».

Του Κωνσταντίνου Γραμματικάκη

«Επιστρέφω σπίτι και σε κάθε φανάρι πετάγονται μπροστά μου εικόνες που δεν έχω ζήσει, αλλά έχω επιθυμήσει. Στρώνω μόνη το κρεβάτι μου με κάτασπρα σεντόνια. Μαγειρεύω το φαγητό μου. Πίνω δροσερό κρασί με αληθινούς φίλους. Ζω δίπλα στη θάλασσα, μαυρίζω στον ήλιο. Κάθε φανάρι, μια στιγμή. Αφήνω τις επιθυμίες μου να τρυπώσουν και να με κατακλύσουν. Σαν να περίμενα μια ευκαιρία να συμβούν. Τις παίρνω μαζί μου καθώς φτάνω σπίτι, τις κανακεύω να ησυχάσουν». Κεντρική εικόνα: Από την ταινία «The substance».

Της Τζίνας Αργυροπούλου

Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Στέλιος Φούντας για τη συλλογή «Τρία πρόσωπα και άλλα διηγαίματα» (εκδ. Αρμός).

Επιμέλεια: Book Press

Πέντε λεπτά με μια συγγραφέα. Σήμερα, η Νατάσα Σιδέρη για τη συλλογή διηγημάτων της «Το μόνο ζώο» (εκδ. Γεννήτρια).

Επιμέλεια: Book Press

Ο Θέμης Παναγιώτου μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων και μιας νουβέλας του «Αφασία εκπομπής» (εκδ. Αρμός).

Επιμέλεια: Book Press

Η Ζέλντα Σκοτ (Zelda Scott) μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Η γυναίκα-αχλάδι, ο άντρας-βάτραχος και άλλες ιστορίες» (εκδ. Τόπος). 

Επιμέλεια: Book Press

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από τη συλλογή διηγημάτων του Παναγιώτη Γούτα «Ένα δικό του δωμάτιο», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 30 Μαΐου από τις εκδόσεις Ρώμη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μια ανασκόπηση της ελληνικής διηγηματογραφίας των τελευταίων πενήντα ετών σε 50 αντιπροσωπευτικά κείμενα. Σε πόσες κατηγορίες μπορούν να ταξινομηθούν τα διηγήματα (της μνήμης, πολιτικά, ερωτικά, αστυνομικά κ.ά.) και ποιοι οι σημαντικοί εκπρόσωποι της κάθε μιας; Στην κεντρική εικόνα, ο Ηλίας Χ. Παπαδημητρακόπουλος (1930-2024).

Του Π. Ένιγουεϊ

«Παπουτσόσυκο δεν είχα ξανακόψει ούτε ξαναφάει στη ζωή μου. Το πρωί που γύρισα στο πατρικό πήγα σαν το μοσχάρι να πιάσω ένα με γυμνά χέρια. Ευτυχώς με είδε η μάνα μου από την κουζίνα και με σταμάτησε. Τι κάνεις παιδάκι μου; Χωρίς γάντια; Θα πληγωθείς. Έγινες κι εσύ αμερικανάκι σαν τον πατέρα σου».

Του Γιώργου Μυλωνά

Για την πολυβραβευμένη συλλογή με διηγήματα του Κόλιν Μπάρετ (Colin Barrett) «Νεαρά τομάρια» (μτφρ. Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, εκδ. Στερέωμα). Στην κεντρική εικόνα, ο συγγραφέας. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Το δικό μας Πάσχα ήταν πάντα αθόρυβο, μια μυσταγωγική τελετουργία ελάχιστων επεισοδίων, μακριά απ’ τα μάτια και τ’ αυτιά των ανθρώπων. Πέντε αυγά, ένα για τον καθένα μας, ένα σταυρό στα γρήγορα, ένα Χριστός Ανέστη ίσα που ακουγόταν, κι η τελετή λάμβανε τέλος».

Του Γιώργου Μάλου

«Ο πατέρας μου έσπασε τον γοφό του βλέποντας Ολυμπιακούς αγώνες. Σηκώθηκε απ’ τον καναπέ να πάει στην κουζίνα για νερό, γλίστρησε κι έπεσε. Η αποκατάσταση της υγείας του ήταν δύσκολη. Έμεινε δυο βδομάδες στην κλινική και γύρισε σπίτι με την προοπτική να μείνει κατάκοιτος όσο διάστημα χρειαζόταν».

Της Ελένης Παπαδάκου

«Ο παππούς Αλέκος είναι πιο πρόσφατος. Μετά από μερικές βδομάδες στην εντατική και αφού έσβησε και ξανάναψε τουλάχιστον δύο φορές ως άλλος Διγενής Ακρίτας, άφησε την τελευταία κοφτή του πνοή. Και κάπως έτσι άφησε και την επί εξήντα ένα συναπτά έτη σύζυγο του μόνη, σε ένα τεράστιο σπίτι με δεκάδες πόρτες και ελάχιστα παράθυρα. Δεν του άρεσε το πολύ φως του μακαρίτη. Του είχε μείνει χούι από την Κατοχή».

Της Ιωάννας Μαραγκουδάκη

Για τα βιβλία «Ο Αυτοκράτωρ της Κίνας και άλλες ιστορίες» του Γιάννη Σκαρίμπα και «Το καράβι του θανάτου και άλλες ιστορίες» του Δημοσθένη Βουτυρά, που κυκλοφορούν στη σειρά «Τα αειθαλή» των εκδόσεων Τόπος.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

«Είμαι δίπλα της, δεν αντιστέκεται. Είναι φιλική μαζί μου. Το βλέπω στα μάτια της, στις κινήσεις της. Την πλησιάζω περισσότερο, στέκεται ακίνητη, σχεδόν μου χαμογελάει. Μην κιοτέψεις, μην φύγεις, λέει μια φωνή μέσα μου. Της χαϊδεύω τα μαλλιά κι ένα ρίγος με διαπερνά απ’ την κορφή ως τα νύχια».

Της Άννας Τσόλκα

«Ακούγεται θόρυβος στην πόρτα, ο φόβος εξαφανίζεται. Αισθάνομαι μια πρωτόγνωρη, ακατανόητη δύναμη ν’ απλώνεται σ’ όλο μου το κορμί. Θυμάμαι».

Της Μαρίας Ακριβοπούλου