Η Μαγδαληνή και οι γυναικολόγοι (διήγημα)

Ο Αριστείδης πήρε από το καρυδένιο έπιπλο του χωλ τη σκούρα μπλε, καστόρινη ρεπούμπλικά του, τη φόρεσε, φώναξε ένα γεια στη Μαγδαληνή, στη νεαρή γυναίκα του που ήταν καθισμένη αναπαυτικά στο μεγάλο, άνετο καναπέ του σαλονιού και άνοιξε την πόρτα. Κατέβηκε με το ασανσέρ και βρέθηκε στο πεζοδρόμιο της λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας. Ο δροσερός αέρας χάιδεψε το οβάλ πρόσωπο με τις ρυτίδες του πενηνταοχτάχρονου γιατρού. Τα πλούσια γκρίζα μαλλιά ξέφευγαν από το καπέλο. Περπάτησε αργά δύο τετράγωνα και μπήκε σε μια παλαϊκή πολυκατοικία.

Στον πρώτο όροφο βρισκόταν το γυναικολογικό ιατρείο του. Έβγαλε τη ζαχαρί καπαρντίνα και φόρεσε την άσπρη μπλούζα του. Έπλυνε με επιμέλεια τα χέρια του. Η γραμματέας του προωθούσε ήδη την πρώτη πελάτισσα του απογεύματος στο ιατρείο.

Ήταν μια ξανθιά τριαντάρα με σαρκώδη χείλη και εύθυμο, σχεδόν πονηρό χαμόγελο, μια από τις πελάτισσές του που συμπαθούσε και προτιμούσε. Της ζήτησε ευγενικά να γδυθεί, παρατηρώντας τη με την άκρη του ματιού. Η ξανθιά έβγαλε αργά, διστακτικά ή ιεροτελεστικά -δεν ήξερε- την καφετιά κοντή φούστα της, το καλσόν και το μαύρο σλιπάκι της. Της ζήτησε να κάτσει στη γυναικολογική πολυθρόνα. Η κοπέλα θρονιάστηκε στην πολυθρόνα ανεβάζοντας τα γυμνά πόδια της στα στηρίγματα. Ήταν καλλίγραμμα και τορνευτά, με γεροδεμένους, καλοσχηματισμένους μηρούς. Στην ένωσή τους ξεπρόβαλε το ροζ αιδοίο της με τα προτεταμένα χείλη, στεφανωμένο από μια καστανόξανθη τούφα. Ο Αριστείδης καταρχήν το κοίταξε από κοντά, με επιμέλεια, κόκκινος από την ένταση της παρατήρησης και της έξαψης, αυτή ήταν η πρώτη δουλειά που έπρεπε να κάνει. Κατόπιν, έβαλε αργά τον διαστολέα μέσα στον κόλπο της νεαρής γυναίκας για να εξετάσει το εσωτερικό των γεννητικών οργάνων υπό το φως ενός φακού. Ύστερα, αφού έβγαλε τον διαστολέα, έβαλε δύο δάχτυλά του στον κόλπο και με το άλλο χέρι την ψηλαφούσε εξωτερικά. Κινούσε ταυτόχρονα και τα δάχτυλα μέσα, μάλλον πιο απαλά από όσο έπρεπε. Η κοπέλα είχε κοκκινίσει. Της ζήτησε να χαλαρώσει. Όσο την ψηλαφούσε παρατεταμένα, σαν να έψαχνε ως περιπλανώμενος αλήτης, παρατηρούσε τόσο τη ροζ είσοδο του αιδοίου της όσο και το αναστατωμένο πρόσωπό της.

Τον ατένιζε κι εκείνη θαρραλέα, από κοντά, άμεσα. Ο Αριστείδης αναρωτιόταν τι να σκεφτόταν, τι να αισθανόταν. Θα ήθελε να μαντέψει τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες της. Βρισκόντουσαν πολύ κοντά, αυτός μέσα της σχεδόν με τα χέρια του, τι να αισθανόταν για τον γιατρό της; Η κοπέλα συνέχιζε να τον αναμετρά με αποκοτιά, ερεθισμένη. Μήπως κατάλαβε τι σκεφτόταν αυτός; Τον θαυμασμό για τη νεανική ομορφιά της και τον πόθο του; Έβαλε το γαντοφορεμένο δάχτυλό του στον πρωκτό της, για να ψηλαφίσει από πίσω τη μήτρα, όπως της είπε. Αυτή έκανε τη χαζή, πως τον πίστεψε.

Συνολικά, η εξέταση τρέναρε περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Ήρθε η στιγμή να δώσει ένα τέλος στο αθέλητο στριπτίζ. Το στριπτίζ ήταν βέβαια μόνο δικό της. Θα προτιμούσε να της κάνει την εξέταση γυμνός κι αυτός. Η εξέταση, η ισορροπία των δύο στο ίδιο τεντωμένο σκοινί, τελείωσε άνευ οργασμών βέβαια... Της είπε μια πρώτη διάγνωση και η κοπέλα αναχώρησε αργά, μουδιασμένη. Μάλλον δεν ήταν σίγουρη για το τι έγινε.

Η γραμματέας κάλεσε μια δεύτερη γυναίκα, μια ωραία, μελαχρινή σαρανταπεντάρα. Λες και ο Αριστείδης επέλεγε ποια πελάτισσά του θα διατηρήσει επί μακρόν, κάνοντάς της καλύτερες τιμές και προσέχοντάς την ιατρικά περισσότερο, ανάλογα με την ομορφιά και το ταμπεραμέντο της...

Εκεί θα είχε να αντιμετωπίσει την κατά είκοσι δύο χρόνια μικρότερή του γυναίκα του. Ήταν στη δύναμη του χαρακτήρα και στην επιμονή, μια αληθινή τίγρις.

Όταν βράδιασε για τα καλά, αποχώρησε κουρασμένος, σχεδόν εξαντλημένος από τη θέαση και τις ψηλαφήσεις. Με τη ρεπούμπλικα στο κεφάλι κατευθύνθηκε αργόσυρτα προς το διαμέρισμά τους. Εκεί θα είχε να αντιμετωπίσει την κατά είκοσι δύο χρόνια μικρότερή του γυναίκα του. Ήταν στη δύναμη του χαρακτήρα και στην επιμονή, μια αληθινή τίγρις. Ο Αριστείδης ήταν ένας άντρας που έδωσε την ελευθερία, ανέχτηκε, αν όχι και εξώθησε και τις δυο διαδοχικές συζύγους του να πηγαίνουν με πολλούς άλλους άντρες, μα με ψυχολογικές, σεξουαλικές και ηθικές συνέπειες αυτής της ελευθερίας τους για τον ίδιο. Ο Αριστείδης έκανε δυο γάμους, απ' τον πρώτο πήρε διαζύγιο μετά από οχτώ χρόνια. Ο δεύτερος έγινε με τη Μαγδαληνή, μια πολύ νεότερή του οικονομολόγο, όμορφη, γοητευτική και κοντομάλλα, με αντρικό κούρεμα, που του έκανε ένα παιδί αμέσως μετά τη γνωριμία τους για να τον δέσει.

Τα σούρτα φέρτα του με τις γυναίκες, στα σαλόνια, στις κλινικές, στα ιατρεία, στους κινηματογράφους και στα εστιατόρια προσπαθούν περιέργως να αναδείξουν, με ιδιότυπο τρόπο, τον πολυγαμικό, ηδονιστικό, πορνικό χαρακτήρα των γυναικών και ειδικότερα της γυναίκας του. Ωθεί τις παντρεμένες στην πραγμάτωση απιστιών, με το σκεπτικό πως η απιστία αποτελεί το θεμέλιο του γάμου, ιδέα που του την πάσαρε με πονηριά κι επιδεξιότητα η Μαγδαληνή. Ο ίδιος διεγειρόταν από το εξωσυζυγικό σεξ της συζύγου του, αν και ήταν επιτρεπτό, και όχι σπάνια στη σκέψη αυτή ερεθιζόταν τόσο που αυνανιζόταν.

Έχει τη δική του άποψη για τις γυναίκες. Είναι ευμετάβλητες, κυκλοθυμικές, αναξιόπιστες, σκληρές κι ανελέητες, όταν το αποφασίσουν για κάποιο αρσενικό, καθώς και ωφελιμίστριες. Ένας άντρας δεν μπορεί να βασιστεί σε μια γυναίκα, είναι διόλου απίθανο να τον πουλήσει. Οι γυναίκες αγαπούν τον γαμιά τους και παραμερίζουν όσους κρίνουν πως δεν μπορούν να καταστούν τέτοιοι, τους δειλούς, τους ανίκανους για καθαρό, τολμηρό ερωτικό κόλλημα και καλό σεξ που θα τις φέρει σε οργασμό. Αγαπούν συνήθως όποιους μπορούν να τις φέρουν σε οργασμό, όποιους έχουν κύρος και εξουσία ή περιουσία.

Το συμπέρασμά του είναι πως δεν πρέπει να παίρνουμε τον έρωτα πάρα πολύ στα σοβαρά, κρύβει συχνά το μπλέξιμο και τη σύγχυση των επιθυμιών και των πόθων μας και το ότι δεν ξέρουμε ποιοι ακριβώς είμαστε, μα ούτε ποιος ακριβώς είναι ο άλλος, το υποψήφιο ταίρι μας ή ο εραστής μας.

Λόγω αυτών των φόβων του, ο Αριστείδης δεν ξαναφτιάχνει μια βαθιά και ουσιώδη σχέση με γυναίκα, απλά επιδίδεται σε περιστασιακές, επιφανειακές, ρηχές και μικρής διάρκειας σεξουαλικές εκτονώσεις και όχι σε ουσιώδεις σχέσεις που δεν τις πιστεύει -εάν δεν τις φοβάται-, για να μην υποστεί κι άλλες διαψεύσεις και ψυχικά τραύματα αγάπης. Βλέπει το χάος των ερωτικών σχέσεων, όπου οι άνθρωποι μέσα στις σχέσεις είναι μπερδεμένοι, δεν ξέρουν τι θέλουν και ποιον αγαπούν και πώς να μην πληγώσουν τον άλλο και τον εαυτό τους. Αψηφούν τον έρωτα, την εσωτερική γαλήνη τους και την αρμονία των σχέσεων, υποφέρουν, ερωτεύονται, παθιάζονται, περιγελούν ο ένας τον έρωτα, ο άλλος την αγάπη και ο τρίτος τον γάμο, συγχύζονται, στραβοπατούν και λοξοδρομούν. Το συμπέρασμά του είναι πως δεν πρέπει να παίρνουμε τον έρωτα πάρα πολύ στα σοβαρά, κρύβει συχνά το μπλέξιμο και τη σύγχυση των επιθυμιών και των πόθων μας και το ότι δεν ξέρουμε ποιοι ακριβώς είμαστε, μα ούτε ποιος ακριβώς είναι ο άλλος, το υποψήφιο ταίρι μας ή ο εραστής μας.

Η Μαγδαληνή, νεότατη και καλοδιατηρημένη, είχε κι αυτή ενδώσει στον σύζυγό της μετά από τις γυναικολογικές εξετάσεις που της έχει κάνει, παλιά. Με τον καιρό, στο διαμέρισμά τους συνυπάρχουν σαν συγκάτοικοι και απλοί φίλοι, τίποτε περισσότερο. Μερικές φορές τρώνε μαζί. Φτιάχνεται στην τουαλέτα και ενημερώνει τον άντρα της πως θα βγει έξω με έναν φίλο της και κοινό φίλο τους, για να δουν θέατρο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Συναντάει εκεί τον γυναικολόγο της, τον Μιλτιάδη Ψ. Μετά την εντυπωσιακή, πρωτότυπη παράσταση, πάνε στο γυναικολογικό ιατρείο του για εξέταση. Ξεκινά κανονικά ως τυπική εξέταση, μα σε λίγο ο γυναικολόγος ψηλαφώντας την της βάζει χέρι, της θωπεύει αργά και ηδονικά τον κόλπο και κυρίως την κλειτορίδα, μέχρι η Μαγδαληνή να έρθει σε οργασμό. Ταυτόχρονα χύνει κι αυτός από την ηδονή, τρίβοντας το κορμί του πάνω της.

Η Μαγδαληνή έχει τον δικό της προβληματισμό και τη φιλοσοφία της περί έρωτος. Οι ερωτικές καταστάσεις και οι ρόλοι των φύλων έχουν εμφανώς αλλάξει τα τελευταία χρόνια, έχουν επανατοποθετηθεί. Κατά συνέπεια, οι παραδοσιακοί και μη αρσενικοί μερικές φορές έχουν αμηχανία και δεν ξέρουν πια πώς να φλερτάρουν, πώς να γοητεύσουν και να καταφέρουν ερωτικά μια γυναίκα, ποιοι είναι οι σημερινοί κανόνες... Το ότι η βία και ο εκβιασμός λόγω ισχύος κι εξουσίας δεν είναι αποδεκτά είναι ολοφάνερο, διότι αποτελούν σεξουαλική κακοποίηση. Σαφής είναι και ο κανόνας πως το όχι της γυναίκας είναι όχι. Ο βιασμός και η σεξουαλική κακοποίηση είναι ρητά καταδικαστέα. Τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεραστούν στη χρήση των μέσων της σαγήνευσης και του φλερτ, δεν είναι όμως αποσαφηνισμένα σε όλα τα μυαλά των νεότερων και των μεσηλίκων ετεροφυλόφιλων. Οι ενδεδειγμένοι τρόποι σαγήνευσης περιορίζονται στο λεκτικό πεδίο; Πολύ δύσκολο... Και πώς πρέπει να μιλούν οι άντρες για να μην προσβάλλουν τις γυναίκες; Τα βρώμικα λόγια απαγορεύονται; Όλα; Ποια είναι λοιπόν τα όρια της απτικής απόπειρας του ενός να αποπλανήσει τον άλλον; Ως ποιο βαθμό μπορεί ο ένας, η μία, συνηθέστερα ο άνδρας, να απλώσει το χέρι του στην άλλη ή να την(τον) φιλήσει αιφνιδιαστικά;

Οι γυναίκες εδώ και καιρό θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του σώματός τους

Παλαιότερα γινόντουσαν αποδεκτοί και πιο επιθετικοί τρόποι στα φλερτ. Οι παλιότεροι, παραδοσιακοί άντρες διαπαιδαγωγήθηκαν για τις ερωτικές σχέσεις των δύο φύλων με προβληματικές, πατριαρχικές και φαλλοκρατικές αρχές κι αξίες... Κατόπιν, βαθμιαία αυτές αναθεωρήθηκαν. Έως πού, έως ποιο βαθμό όμως; Μερικές φορές οι άντρες νιώθουν σήμερα αποπροσανατολισμένοι και συγχυσμένοι, αρκετοί υιοθετούν παθητική έως αδρανή κι αδιάφορη στάση έναντι των γυναικών, όπως βέβαια και το αντίστροφο. Άλλοι είναι διστακτικοί, φοβισμένοι ή ασέξουαλ. Οι γυναίκες πλέον θέτουν όρια στην ασυδοσία και ενίοτε στην ελευθερία των κινήσεων των ανδρών. Οι γυναίκες εδώ και καιρό θέτουν επιτακτικά το ζήτημα της αυτοδιάθεσης του σώματός τους και της αναζήτησης και αποκόμισης της σεξουαλικής απόλαυσης, της ηδονής ως προγραμματικού στόχου του χειραφετημένου, σεξουαλικά φιλελεύθερου, θετικού φεμινισμού, και του δικαιώματος στη μοιχεία, όπως συνέβαινε μακροχρόνια για τους άντρες και γινόταν κοινωνικά ανεκτό. Άρα, βάση του σύγχρονου γάμου είναι η αμοιβαία και αποδεκτή κι απ’ τις δύο πλευρές, απιστία. Κατ’ αυτό τον τρόπο, άλλο ένα ταμπού, το εξωσυζυγικό σεξ, καταπίπτει κοινωνικά, στη συνείδηση της πλειοψηφίας και δη των διανοουμένων και των μορφωμένων στρωμάτων και για τις γυναίκες και για τους άντρες. Οι απελευθερωμένες, φιλελεύθερες, διανοούμενες φεμινίστριες, παντρεμένες ή άγαμες, διεκδικούν το δικαίωμά τους στην οργασμική ηδονή και μπορούν να υιοθετούν στην προσωπική ζωή τους πολυγαμικές και πολυσεξουαλικές ή ελευθέριες, ερωτικά χειραφετημένες συμπεριφορές. Η γυναίκα, μέσω της επαγγελματικής, εργασιακής, οικονομικής, κοινωνικής και μορφωτικής-διανοητικής ανόδου και βελτίωσης της θέσης της, που εξισώνεται με των ανδρών, διεκδικεί μαχητικά, μετ' επιτάσεως, δικαιώματα -όπως αυτό του εξωγαμιαίου σεξ- που κατείχε από καιρό ο άντρας και δη ο έγγαμος, πιστεύει η Μαγδαληνή.

Μετά από δύο, τρία, τέσσερα χρόνια επέρχεται ο κορεσμός, η κούραση και το στόμωμα του ερωτικού συναισθήματος, της ταύτισης και της επικοινωνίας.

Η Μαγδαληνή δεν αποποιείται μετά βδελυγμίας τη woke κουλτούρα, ενστερνίζεται με μετριοπάθεια και μέτρο τη συνειδητοποίηση των ανθρώπων. Αποδέχεται την τάση για ιδεολογική και κοινωνική αφύπνιση των πολιτών, μα δεν δέχεται την cancel culture, τη θεωρεί δογματική. Μπορεί να γίνει λογοκριτική κι επικίνδυνη. Απόλυτη είναι κι η πολιτική ορθότητα, που επιτάσσει ανελαστικά τι να κάνουμε και τι όχι. Δεν μας χρειάζεται κάποιο ιερατείο, μα η συνείδηση του τι πάει στραβά και τι είναι καλό για τον σύγχρονο άνθρωπο και τη σύγχρονη κοινωνία.

Δεν πιστεύει πια έντονα στον έρωτα και στη μακροημέρευση της ευτυχίας και των χαρών του. Μετά από δύο, τρία, τέσσερα χρόνια επέρχεται ο κορεσμός, η κούραση και το στόμωμα του ερωτικού συναισθήματος, της ταύτισης και της επικοινωνίας. Γι' αυτό τελικά έγινε σκεπτικίστρια ως προς τον έρωτα. Ούτε έχει μεγάλη εμπιστοσύνη στο άλλο φύλο, μερικές φορές δεν μας καταλαβαίνει, έχει άλλες προτεραιότητες και η γλώσσα του «στρίβει», γλιστράει εστιάζοντας σε διαφορετικά ενδιαφέροντα και προτεραιότητες. Η Μαγδαληνή προτιμά το ηδονικό σεξ και την καλή επικοινωνία από το ερωτικό συναίσθημα, γιατί αυτό φθείρεται σχετικά σύντομα...

Η φίλη της, Μαρλένε -όπως η Ντίτριχ-, έχοντας δει πως η Μαγδαληνή έχει πάει με πολλούς, παράταιρους κι εντελώς διαφορετικούς μεταξύ τους άντρες, τη ρωτάει βάσει ποιου κριτηρίου τους επιλέγει. Άλλος είναι χοντρός, άλλος ξερακιανός και ψηλός, άλλος άσχημος, άλλος όμορφος, άλλος αθώος και λίγο αφελής, άλλος έξυπνος ή παμπόνηρος, άλλος αδύνατος κι άλλος αθλητικός. Η Μαγδαληνή τής εμπιστεύεται πως κρατάει όποιον της διασφαλίζει τον οργασμό της, ανεξαρτήτως εμφανίσεως και μήκους του πουλιού του...

Η Μαγδαληνή ακούει έναν σκύλο να ουρλιάζει τη νύχτα, μακριά απ' το σπίτι της. Κάθεται στο ημίφως, σε μια βελούδινη, μπορντό πολυθρόνα. Συγκεντρώνεται και μετά, γράφοντας και σβήνοντας, συντάσσει ένα ποίημα.

Διαβάζω στο κελί μου
την Άννα Καρένινα.
Απ’ το παράθυρο ακούω
στα διακόσια μέτρα
ένα σκυλί π’ ουρλιάζει.
Χθες τη νύχτα ένα μωρό έκλαιγε
στη διπλανή πολυκατοικία.
Δεν το έπαιρναν αγκαλιά
να το παρηγορήσουν,
γιατί έτσι είχαν διαβάσει
σε κάποιο μοντέρνο
παιδαγωγικό βιβλίο.
Εγώ ενστικτωδώς αγκάλιαζα την κόρη μου
που έκλαιγε μωρό
και την αποκοίμιζα.
Το σκυλί πάλι γαβγίζει μόνο
σε ένα μπαλκόνι

«Είμαι η Μαγδαληνή, μια εξέχουσα οικονομολόγος που δουλεύει στο ΕΚΠΑ. Γνώρισα και συμπάθησα τον δημοσιογράφο Θεόφιλο γιατί ενίοτε γράφει επαινετικά άρθρα για το έργο μου σε διάφορα σοβαρά έντυπα. Αλληλογραφούμε με μέιλ και στο μέσεντζερ και ανταλλάσσουμε κομπλιμέντα και εκδηλώσεις εκτίμησης του ενός για τον άλλο, καθώς και της δουλειάς του. Τον συμπαθώ αρκετά. Δεν προχωράμε περισσότερο γιατί ο Θεόφιλος μου μοιάζει κάπως παλαβός και παρεμβατικός, αδιάκριτος εισβολέας στη ζωή μου που τα βλέπει όλα δραματικά και σοβαρότατα, δεν κάνει άρα για εραστής...

Πού να μπλέκω τώρα... Πού να μπλέκω με έναν ρομαντικό που τα παίρνει όλα σοβαρά... Παίρνει δραματικά, πολύ στα σοβαρά, τον έρωτα και την αγάπη... Γυναίκες σαν κι εμάς ερωτευόμαστε και μετά ξε-ερωτευόμαστε, ερωτευόμαστε για να κάνουμε σεξ έχοντας κάποια δικαιολογία... Ερωτεύομαι για να πηδιέμαι, αν και παντρεμένη, ανερυθρίαστα... Σιγά μην πάρουμε τις σχέσεις πολύ στα σοβαρά... Έχω πάει περίπου με 35 άντρες, με τους μισούς μέσα στον γάμο μου, με την ανοχή του γερο-Αριστείδη...»

Ο Θεόφιλος, τη νύχτα, διαβάζει στο φως του λαμπαντέρ, που περιβάλλει και ζεσταίνει την πλατιά πολυθρόνα του. Διαβάζει ένα ποίημα:

Ζύγισε τα υπέρ και τα κατά.
 
Το ποίημα αυτό ήταν το τελευταίο του χαρτί.
 
Θα το ξεφώνιζε τα βράδυα σε δημόσιους κήπους
θα το ’γραφε σε τοίχους παρθεναγωγίων
θα το απήγγελε απρόσκλητος σ’ επίσημες δεξιώσεις
 
και τέλος
σαν έξαλλος κλητήρας θα το κάρφωνε
στην πόρτα επάνω
της αγαπημένης του.¹

Ο Αριστείδης και ο συνάδελφός του Μιλτιάδης κάθονται και μπεκρουλιάζουν, πίνουν μαζί ρακές, ενώ ο Αριστείδης γνωρίζει πως ο Μιλτιάδης πηδάει τη γυναίκα του. Άλλη φορά τα πίνει με τον Γιώργο, που του εξομολογείται πως την πέφτει στη γυναίκα του, η οποία βρίσκεται λίγο πριν ενδώσει... «Μπράβο, καλά κάνεις! Η Μαγδαληνή έχει πολλές ανάγκες, την καταλαβαίνω». Πιο πολύ συμπαθεί τον Θεόφιλο, επειδή όπως του έχει εξηγήσει η σύζυγός του, δεν τον έχει αφήσει να την πηδήξει, γιατί της μοιάζει για μπελάς, για παλαβός εμμονικός που δεν λέει και δεν θέλει να ξεκολλήσει από πάνω της. Το ότι ο Θεόφιλος έχει πληγωθεί από τη Μαγδαληνή και δεν απολαμβάνει το κορμί της όπως οι άλλοι, τον κάνει συμπαθή στα μάτια του Αριστείδη, ως τραυματισμένο ομοιοπαθή του.

Η Μαγδαληνή έχει αρκετούς άντρες διαδοχικά, έναν εραστή και τον σύζυγό της και γι' αυτό είναι ικανοποιημένη σεξουαλικά και χορτασμένη από σπέρμα, που μπαίνει στο σώμα της από όλες τις εισόδους, το στόμα, τον κόλπο και τον πρωκτό. Η ζωή της όμως αλλάζει όταν φέρνει στον κόσμο το παιδί της, μια κόρη. Αφιερώνεται σ' αυτήν για πολύ καιρό. Όταν το κορίτσι πηγαίνει στο νηπιαγωγείο, η Μαγδαληνή αρχίζει ξανά να ερωτοτροπεί με άντρες, συνήθως με τους πατεράδες που πηγαίνουν τα παιδιά τους στο νηπιαγωγείο και τους συναδέλφους της. Τα φτιάχνει με έναν από αυτούς. Η ζωή της γίνεται ίδια με παλιότερα, ξαναγίνεται μια πολυγαμική, έγγαμη, χομπίστας πουτανίτσα με πολλές κατακτήσεις ανδρών, που καταγοήτευε με το χαμόγελο, το λεπτεπίλεπτο κορμί της και την σαγηνευτική, εκθαμβωτική προσωπικότητά της.

Όλο αυτό το διάστημα έπινε και κάπνιζε σαν φουγάρο για να πάνε κάτω τα φαρμάκια, για να βρίσκεται σε μία άλλη διάσταση από την καθημερινή, με τα πλήθος οικογενειακά προβλήματά της.

Ο Αριστείδης λίγο λίγο μεγαλώνει και φθείρεται από τα προβλήματα που συσσωρεύονται στους ώμους του. Έχει μελαγχολήσει από τις πολλές απιστίες της γυναίκας του. Η Μαγδαληνή, μάλιστα, επιλέγει να τον ενημερώνει για τους γκόμενούς της, για το με ποιον τα έχει φτιάξει. Μην ξεχνάμε πως την περνάει πολλά χρόνια και επειδή είναι ηλικιωμένος άντρας, έχει πλαδαρέψει και δεν τα πολυκαταφέρνει πλέον στο πήδημα. Όλα αυτά τον ταλαιπωρούν ακόμη περισσότερο, αν και ταυτόχρονα τον διεγείρουν ως απρόσμενες ερωτικές περιπέτειες της ζωής. Ο Αριστείδης στην αρχή ερεθιζόταν, κατόπιν όμως άρχισε να στεναχωριέται και να απελπίζεται. Όλο αυτό το διάστημα έπινε και κάπνιζε σαν φουγάρο για να πάνε κάτω τα φαρμάκια, για να βρίσκεται σε μία άλλη διάσταση από την καθημερινή, με τα πλήθος οικογενειακά προβλήματά της.

Όταν απόκτησαν παιδί, ήλπισε πως αυτά τα παιχνίδια θα τελείωναν. Οι απιστίες της γυναίκας του τον αναστάτωναν πολύ ψυχικά, γιατί η Μαγδαληνή, λόγω κρίσης ειλικρίνειας, ερχόταν και του έλεγε με ποιον είχε ερωτική σχέση. Έχει πια κορεστεί από τα κερατώματα που έχει φάει και από τα σεξουαλικά παιχνίδια με πελάτισσες στο ιατρείο του, παιχνίδια επιφανειακά, χωρίς βάθος ανθρώπινης σχέσης και χωρίς -πολλές φορές- δικό του οργασμό. Ο Αριστείδης, γερασμένος κι απογοητευμένος, έχει πια κουραστεί να ζει. Πίνει για χρόνια πάρα πολύ και καπνίζει υπερβολικά, αρειμανίως, σαν να θέλει να σκοτώσει τον εαυτό του. Έχει πάθει κατάθλιψη και γι' αυτό ο ψυχίατρος του έδωσε αντικαταθλιπτικά. Έχει περάσει αναπάντεχα κι ένα ανεύρυσμα.

Ένα βράδυ πίνει επίτηδες μια νταμιτζάνα αλκοόλ, μα τον σώζει η γραμματέας του, βρίσκοντάς τον διαλυμένο τέζα στο κρεβάτι του ιατρείου του. Φέρνει γρήγορα έναν γνωστό τους παθολόγο που του κάνει πλύση στομάχου. Μετά από τρεις μήνες, μια νύχτα, πίνει ξανά πάρα πολύ αλκοόλ, μπουκάλια ουίσκι, ανακατεύοντάς το με αντικαταθλιπτικά ψυχοφάρμακα... Πέφτει σαν κούτσουρο στο πάτωμα του ιατρείου, μέχρι να βγει η ψυχή του...

Η Μαγδαληνή πενθεί τον Αριστείδη για τρεις μήνες, ως σύζυγο και μέντορά της. Ο Αριστείδης πέθανε άνοιξη, όταν η φύση ραίνεται από τις δροσερές και προκλητικές, ζωογόνες μυρωδιές. Το καλοκαίρι, η Μαγδαληνή πάει διακοπές με τη Μαρλένε, που χήρεψε κι αυτή πρόσφατα, στην ανεμόδαρτη, απέραντη θάλασσα του Αιγαίου, για να καλμάρει το μυαλό της.

Δυο τρεις μήνες μετά τον θάνατο του Αριστείδη ξαναρχίζει να έχει σεξουαλικές φαντασιώσεις και καύλες. Σε τέσσερις μήνες, βρίσκει εραστή, με κριτήρια αυτή τη φορά όχι μόνο σεξουαλικά, μα πιο σοβαρά, κριτήρια που ισχύουν για τη δημιουργία μιας σχέσης... Σε έναν χρόνο τον αλλάζει και επιλέγει ξανά με σχετικά σοβαρά κριτήρια, έναν ελκυστικό, ακμαίο και καλλιεργημένο, καθηγητή ανθρωπιστικών σπουδών. Και συνεχίζει έτσι τη ζωή της, παράλληλα με τη συστηματική, δημιουργική κι επίμονη εργασία της.

¹Ποίημα του Στάθη Καββαδά.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Θόδωρος Σούμας είναι συγγραφέας, κριτικός κινηματογράφου, αρθρογράφος και δοκιμιογράφος.

Τελευταίο βιβλίο του, η μελέτη «Ο έρωτας στο σινεμά» (εκδ. Αιγόκερως).

ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ

Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική και εκφραστική επιμέλεια.