«Επιστρέφω σπίτι και σε κάθε φανάρι πετάγονται μπροστά μου εικόνες που δεν έχω ζήσει, αλλά έχω επιθυμήσει. Στρώνω μόνη το κρεβάτι μου με κάτασπρα σεντόνια. Μαγειρεύω το φαγητό μου. Πίνω δροσερό κρασί με αληθινούς φίλους. Ζω δίπλα στη θάλασσα, μαυρίζω στον ήλιο. Κάθε φανάρι, μια στιγμή. Αφήνω τις επιθυμίες μου να τρυπώσουν και να με κατακλύσουν. Σαν να περίμενα μια ευκαιρία να συμβούν. Τις παίρνω μαζί μου καθώς φτάνω σπίτι, τις κανακεύω να ησυχάσουν». Κεντρική εικόνα: Από την ταινία «The substance».
Της Τζίνας Αργυροπούλου
Οκτώ ακριβώς. Χτυπάω τις πρασινάδες και τις ρίζες που έχει μετρήσει με ακρίβεια η κυρία Ελένη. Τις έχει στοιβάξει με τάξη μέσα στο μπλέντερ, για να πατήσω μόνο το κουμπί. Το κουμπί που ζωντανεύει με τον ήχο του, την έρημη ησυχία του σπιτιού μου. Προσποιούμαι ότι το μίξερ που ακούγεται είναι το παιδί που δεν έχω, το παιδί που γκρινιάζει για να μείνει λίγο ακόμα πριν πάει για ύπνο. Το ξαναπατάω χωρίς να χρειάζεται, για να το αφήσω να παίξει λίγο ακόμα. Ξέρω πολύ καλά να μπαίνω στο ρόλο. Κλείνω τη μύτη και κατεβάζω το ντετόξ ρόφημα με επίγευση γκαζόν. Τώρα το χάπι αδυνατίσματος. Φεύγω από την άνοστη κουζίνα μου. Ανεβαίνω τις μαρμάρινες σκάλες για την κρεβατοκάμαρα. Διασχίζω τον μοναχικό πεντακάθαρο διάδρομο. Πάω στο μπουντουάρ μου για την ιεροτελεστία καθαρισμού και βραδινής ενυδάτωσης. Με το αριστερό μου χέρι συγκρατώ το δεξί, που θέλει να πετάξει όλα τα μπουκαλάκια που είναι αραδιασμένα στη τουαλέτα μου.
Προετοιμασία λέγεται αυτό.
Μπουκαλάκια, νύχτας, ημέρας, χειμώνα, καλοκαιριού, καινούργιας πανσελήνου, ακμής, παρακμής ηλικίας. Πώς θα ήμουν χωρίς κανένα από όλα; Πάω στο υπνοδωμάτιό που είναι ήδη παγωμένο αφού η κυρία Ελένη έχει ανοίξει το ερκοντίσιον στη πιο χαμηλή θερμοκρασία, δύο ώρες πριν. Ξαπλώνω στο τεράστιο κρεβάτι, κατάμονη και καταψυγμένη. Τραβάω το πουπουλένιο πάπλωμα μηχανικά μέχρι το λαιμό. Το πρόσωπό μου πρέπει να βρίσκεται στον παγωμένο αέρα. Είναι Ιούλιος και έξω έχει φως ακόμα. Κάποιοι είναι στη θάλασσα ακόμη. Στο σπίτι μου έχει πάντα πρόωρο σκοτάδι για να μη γερνάω, πολλές ανέσεις και μοναστηριακή μοναξιά. Γυρνάω προς το κομοδίνο μου και πατάω να αρχίσει το πόντκαστ του γκουρού-ψυχολόγου-μάνατζερ-συγγραφέα Ντίρι Μάγκι. Στο δεκάλεπτο παραδίνομαι στον πολύ φυσιολογικό ύπνο που μου προσφέρει το χάπι.
Λαχταράω να απολαύσω ένα αφράτο κρουασάν με κρέμα λεμονιού. Μήπως να το κάνω και μετά να κάνω εμετό;
Έξι το πρωί. Στην κουζίνα κάνω ότι δεν μου μυρίζει το ψημένο τοστ που έφαγε η κυρία Ελένη πριν εξαφανιστεί στους ορόφους για τις δουλειές της. Πεινάω και μια μικρή ανεπαίσθητη επανάσταση φουντώνει μέσα μου. Λαχταράω να απολαύσω ένα αφράτο κρουασάν με κρέμα λεμονιού. Μήπως να το κάνω και μετά να κάνω εμετό; Τι σκέψεις ζιζάνια σφηνώνουν σήμερα στο μυαλό μου;
Προετοιμασία λέγεται αυτό.
Με καλεί ο Τόνι, ο μάνατζέρ μου. «Αγάπη μου, έχουμε πρόβλημα, ο σκηνοθέτης δεν θέλει να σου δώσει το ρόλο της κόρης. Προσπάθησα πολύ». Σιωπή. «Κοίτα, μου υποσχέθηκε ότι δεν θα μείνεις εκτός. Θα παίξεις τη μάνα».
Πάω στο υπόγειο γυμναστήριο να τρέξω τα δέκα χιλιόμετρα στο διάδρομο. Σκέψεις με κυνηγάνε καθώς τρέχω, είναι οι επιθυμίες μου, που με προσπερνούν. Πρώτη φορά τις αφήνω να προπορευτούν. Θέλω να γεράσω όπως είμαι, να φάω και να πιω, να τεμπελιάσω, να αφεθώ. Αυξάνω την κλίση για τιμωρία, μπας και ξεμείνουν πίσω μου. Τερματίζουν πρώτες όμως. Με καλεί ο Τόνι, ο μάνατζέρ μου. «Αγάπη μου, έχουμε πρόβλημα, ο σκηνοθέτης δεν θέλει να σου δώσει το ρόλο της κόρης. Προσπάθησα πολύ». Σιωπή. «Κοίτα, μου υποσχέθηκε ότι δεν θα μείνεις εκτός. Θα παίξεις τη μάνα». Του το κλείνω στα μούτρα. Τη μάνα εγώ; Εγώ που στα πενήντα πέντε μου είμαι δέκα στα δέκα, θα παίξω τη μάνα; Υπάρχει ομορφότερη; Θα τη στείλω στο δάσος να της ξεριζώσουν τη καρδιά. O πλαστικός μου φταίει.
Αργότερα βρίσκομαι στο στούντιο της κρατικής τηλεόρασης για ένα αφιέρωμα στη καριέρα μου. Στήθος, μέση, γόνατα, αστράγαλοι, όλα μου τα ωραία τονισμένα. Με βγάζουν φωτογραφίες, χαμογελάω ενώ ασφυκτιώ μέσα στο φόρεμα που στραγγαλίζει το είναι μου και οι αστράγαλοί μου υποφέρουν από τα ψηλοτάκουνα. Η οικοδέσποινα είναι νέα και φρέσκια, ζηλεύω. Πλατό έτοιμοι; Πάμε.
«Είσαι απίθανη Κίρκη μου, πως το κάνεις;»
«Ω! δεν κάνω τίποτα ιδιαίτερο, η φύση με έκανε έτσι, αγαπώ τους γύρω μου και απολαμβάνω τη ζωή, αυτό είναι όλο» πιπιλάω την ίδια καραμέλα χρόνια τώρα. Σήμερα μοιάζει να χάνει τη γεύση της.
«Κίρκη αληθεύει ότι θα παίξεις το ρόλο της μάνας στην καινούργια παραγωγή του Παλλάς;» Παγώνω από το δηλητήριο που μου φτύνει η μικρή οχιά. «Όχι», της απαντώ.
Φεύγω από το πλατό σκυθρωπή. Είμαι μια ηθοποιός που έχω ζήσει τις ζωές όσων παίζω με επιτυχία, εκτός από τη δική μου. Οι μικρές επαναστάσεις που ένοιωθα όλον αυτό το καιρό γίνονται έκρηξη. Σαν να μου κουνάει το δάχτυλο ο καινούργιος ρόλος της μάνας. Πότε θα ζήσεις, κυρία μου, αληθινά;
Προετοιμασία λέγεται αυτό.
Επιστρέφω σπίτι και σε κάθε φανάρι πετάγονται μπροστά μου εικόνες που δεν έχω ζήσει, αλλά έχω επιθυμήσει. Στρώνω μόνη το κρεβάτι μου με κάτασπρα σεντόνια. Μαγειρεύω το φαγητό μου. Πίνω δροσερό κρασί με αληθινούς φίλους. Ζω δίπλα στη θάλασσα, μαυρίζω στον ήλιο. Κάθε φανάρι, μια στιγμή. Αφήνω τις επιθυμίες μου να τρυπώσουν και να με κατακλύσουν. Σαν να περίμενα μια ευκαιρία να συμβούν. Τις παίρνω μαζί μου καθώς φτάνω σπίτι, τις κανακεύω να ησυχάσουν. Τις αγκαλιάζω. Με αγκαλιάζουν. Θα τις ταΐσω αληθινό γάλα και θα τις μεγαλώσω. Δέχομαι να τις μεγαλώσω. Τρυφερότητα που δεν έδωσα πουθενά. Ας τη δώσω στον εαυτό μου. Παρκάρω και στέκομαι στην εξώπορτα. Ξεκλειδώνω μια πόρτα που δεν είναι πια δική μου. Τηλεφωνώ αμέσως στον Τόνι.
Πόσα χρόνια με πήρε αυτός ο ρόλος για να τον προετοιμάσω;, σκέφτηκα κλείνοντας το τηλέφωνο.
«Πες τους ότι θα παίξω τη μάνα. Θα είναι ο τελευταίος μου ρόλος». Κάτι μουρμουράει, μα δεν τον ακούω, τον διακόπτω. «Σταματάω και μετακομίζω επίσης. Σε κάποιο νησί μακρινό, πολύ μακρινό. Θα σου δώσω ένα φινάλε που θα παραμιλάνε όλοι όμως, στο Παλλάς. Και μετά θα έρθει ο ρόλος της ζωής μου, μόνο για μένα».
Πόσα χρόνια με πήρε αυτός ο ρόλος για να τον προετοιμάσω;, σκέφτηκα κλείνοντας το τηλέφωνο.
Δυο λόγια για τη συγγραφέα
Η Τζίνα Αργυροπούλου γεννήθηκε στις 8.02.1970. Σπούδασε Μάρκετινγκ και διαφήμιση και εργάστηκε στον χώρο της διαφήμισης. Μεγάλωσε τρία παιδιά. Παρακολούθησε σεμινάρια δημιουργικής γραφής. Διαβάζει, γράφει, κολυμπάει και ενθουσιάζεται για ό,τι καινούριο. Ακολουθεί τα όνειρά της με πίστη..
ΟΡΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΩΡΟ
Στη στήλη αυτή δημοσιεύονται διηγήματα (κείμενα μυθοπλασίας) στην ελληνική γλώσσα τα οποία μέχρι τη στιγμή της αποστολής τους δεν έχουν δημοσιευτεί σε έντυπο ή οπουδήποτε στο διαδίκτυο. Τα διηγήματα αποστέλλονται στην ηλεκτρονική διεύθυνση edit@bookpress.gr. Στην περίπτωση που το διήγημα επιλέγεται για να δημοσιευτεί, και μόνο σε αυτή, θα επικοινωνούμε με τον συγγραφέα το αργότερο μέσα σε 20 μέρες από την αποστολή του διηγήματος και θα τον ενημερώνουμε για το χρόνο της επικείμενης δημοσίευσης. Σε κάθε άλλη περίπτωση, καμιά επιπλέον επικοινωνία δεν θα πρέπει να αναμένεται και ο συγγραφέας επαναποκτά αυτομάτως την κυριότητα του κειμένου του. Τα προς δημοσίευση διηγήματα ενδέχεται να υποστούν γλωσσική και εκφραστική επιμέλεια.
