O Ντέιβιντ Σολόι (David Szalay), που τιμήθηκε με το βραβείο Μπούκερ για το μυθιστόρημά του «Flesh», έδωσε πολλές συνεντεύξεις μιλώντας για το ποιος είναι και πώς γράφει, ποια βιβλία τον έχουν διαμορφώσει και γιατί βλέπει το βιβλίο του, στη σύλληψή του, σαν μια αρχαία τραγωδία.
Επιμέλεια: Book Press
Ο ουγγρικής καταγωγής Βρετανός συγγραφέας Ντέιβιντ Σολόι τιμήθηκε με το Βραβείο Μπούκερ 2025 για το μυθιστόρημά του με τίτλο Flesh, που αναμένεται να κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Μιλώντας στον βρετανικό Guardian το πρώι μετά την βράβευσή του, παραδέχθηκε ότι στον Καναδά, όπου γεννήθηκε το 1974 από Καναδή μητέρα και Ούγγρο πατέρα που είχε μεταναστεύσει εκεί λίγα χρόνια πριν από τη γέννησή του, μάλλον θα δυσαρεστήθηκαν που η καναδική ταυτότητα δεν αναφέρεται πια. «Είμαι σίγουρα περισσότερο Καναδός από ό,τι Ούγγρος» λέει ο 51χρονος συγγραφέας των έξι βιβλίων που μεγάλωσε στην Αγγλία, έπειτα από ένα πέρασμα της οικογένειας από τη Βηρυτό, αποφοίτησε από την Οξφόρδη, δοκίμασε τη ζωή στην Ουγγαρία επί μία δεκαπενταετία, αλλά πια ζει στη Βιέννη με τη συζυγό του και τον λίγων μηνών γιο τους, Τζόναθαν.
Flesh: Το μυθιστόρημα που γράφτηκε έπειτα 100.000 λάθος λέξεις
Ανατρέχοντας στο πώς γράφτηκε το Flesh, εξηγεί ότι γεννήθηκε από την αποτυχία ενός μυθιστορήματος στο οποίο εργαζόταν για τέσσερα χρόνια. Την αποτυχία αυτή την αποδίδει εν μέρει στην πίεση της που αισθανόταν από τη μεγάλη προσοχή που είχε λάβει για το βιβλίο του All That Man Is. Για τη δουλειά που δεν ολοκλήρωσε λέει ότι «η κεντρική ιδέα ήταν λάθος» και ομοογεί ότι είχε γράψει 100.000 λέξεις πριν το εγκαταλείψει τελικά. Αλλά όταν πήρε την απόφαση να το εγκαταλείψει, «υπήρχε ένα τεράστιο αίσθημα ανακούφισης, καθώς και τρόμος ότι έπρεπε τώρα να ξεκινήσω με κάτι άλλο», λέει. Και προσθέτει: «Το να εγκαταλείψω δύο βιβλία στη σειρά, θα άρχιζε να μοιάζει ότι έχω φτάσει σε κάποιο συγγραφικό τέρμα». Και έτσι, έγραψε το Flesh.
Ο πρωταγωνιστής του μυθιστορήματος, ο Ίστβαν, ως ανήλικος πέφτει θύμα σεξουαλικής αποπλάνησης από την κατά πολύ μεγαλύτερη γειτόνισσά του, μια σχέση που καθορίζει ολόκληρη τη ζωή του στη συνέχεια. Καταλήγει να πολεμά στο Ιράκ και μετά την επιστροφή του, εργάζεται ως υπεύθυνος ασφαλείας και σοφέρ και γνωρίζει μια βαθύπλουτη οικογένεια, της οποίας εντέλει γίνεται μέλος. Παρόλα αυτά, το παρελθόν του μοιάζει να τον κυνηγά συνεχώς.
Ο Guardian σημειώνε για το έργο τουι: «Το θέμα του Σολόι, με το οποίο ασχολείτα σε έξι μυθιστορήματα εδώ και 15 χρόνια, είναι ο ανδρισμός: τι σημαίνει να είσαι άντρας σήμερα, με αναπόφευκτη έμφαση στο σεξ, τη βία και το χρήμα». Πώς βλέπει όμως, ο ίδιος ο συγγραφέας την ιστορία του Ίστβαν; «Προφανώς, η ιστορία είναι τελείως σύγχρονη σε ένα πρώτο επίπεδο, αλλά κάτω από την επιφάνεια, το συνέλαβα σαν κάτι παρόμοιο με μια αρχαία ελληνική τραγωδία, στην οποία ο ήρωας πρέπει να περάσει με προσοχή μέσα από μια πρέσα, να βασανιστεί για να φτάσει στο σημείο της κάθαρσης».
Το ερέθισμα και τα βιβλία που τον επηρέασαν από παιδί
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Ίδρυμα των Βραβείων Μπούκερ, ο Σολόι μίλησε για το συγγραφικό του εργαστήρι και αποκάλυψε κάποια από τα βιβλία που τον επηρέασαν και τον διαμόρφωσαν.
Μιλώντας για το ερέθισμα που ενέπνευσε την ιστορία του, ο Σολόι δήλωσε πως ήθελε να γράψει μια ιστορία που να ήταν και ουγγρική και βρετανική, καθώς εκείνη την περίοδο ο ίδιος μοίραζε τον χρόνο του ανάμεσα στις δύο χώρες:
«Δεδομένου αυτού, το να γράψω για έναν Ούγγρο μετανάστη την εποχή που η Ουγγαρία εντάχθηκε στην ΕΕ έμοιαζε να είναι ο προφανέστερος τρόπος. Έτσι, το βιβλίο μου θα ήταν, σε κάποιο βαθμό, ένα μυθιστόρημα για τη σύγχρονη Ευρώπη και τα πολιτιστικά και οικονομικά χάσματα που τη χαρακτηρίζουν».
Στην ερώτηση για το ποιο βιβλίο τον έκανε να θέλει να γίνει συγγραφέας, ο Σολόι απάντησε λέγοντας πως δεν υπήρξε κάποιο συγκεκριμένο: όλα φαίνεται να ξεκίνησαν χάρη στην αγάπη του για το διάβασμα στην παιδική του ηλικία. Το βιβλίο, όμως, που άλλαξε τον τρόπο σκέψης του, όταν ήταν 11 ετών, ήταν Η φάρμα των ζώων (μτφρ. Κατερίνα Σχινά, εκδ. Μεταίχμιο) του Τζορτζ Όργουελ:
«Εξοργίστηκα και αναστατώθηκα με την υποκρισία και την αδικία του κόσμου μας, με το ακλόνητο γεγονός πως οι άνθρωποι (ή τα ζώα) δεν φέρονται πολύ καλά ο ένας στον άλλον και δεν παίρνουν πάντα αυτό που τους αξίζει, είτε με τη θετική είτε με την αρνητική έννοια».
Το μυθιστόρημα που τον έκανε να αναθεωρήσει, ήταν το Λαγέ τρέξε (μτφρ. Πάνος Τομαράς, εκδ. Οξύ) του Τζον Απντάικ, καθώς του έδειξε πως «η δέσμευση στη σύγχρονη πραγματικότητα -που για τον Απντάικ ήταν, φυσικά, τα τέλη της δεκαετίας του ‘50-, ιδίως στις αισχρές πλευρές της, θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για να θέσουμε ουσιαστικά ερωτήματα για την ανθρώπινη φύση, με συναρπαστικά αποτελέσματα».
Όταν κλήθηκε να προσδιορίσει ένα υποψήφιο για Μπούκερ βιβλίο του παρελθόντος που κρίνει σημαντικό, ο Σολόι μίλησε για τη Γραμμή της ομορφιάς του Άλαν Χόλινγκχερστ – που, βέβαια, δεν ήταν απλώς υποψήφιο, αλλά τιμήθηκε με το Μπούκερ το 2004. Ο Σολόι επέλεξε ένα ευρέως γνωστό και σημαντικό μυθιστόρημα, παρότι θα «ευχόταν να μπορούσε να αποκαλύψει κάποιο κρυφό διαμάντι».
Τέλος, μιλώντας για την τεχνική του, προσδιόρισε το πού και το πώς: γράφει στο γραφείο του, στις έξι το πρωί, ενώ χρειάζεται το λάπτοπ του, ησυχία και μια κούπα καφέ. «Ξέρω πως όλα βαίνουν καλώς, όταν συνειδητοποιώ πως δεν έχω τελειώσει τον καφέ μου και ό,τι έχει μείνει στην κούπα μου έχει κρυώσει εδώ και μία ώρα».
