Σε συνέντευξή της στον Guardian, η Χαν Γκανγκ (Han Kang) μίλησε για το υβριδικό μυθιστόρημά της «Λευκό» (μτφρ. Δέσποινα Κανελλοπούλου, εκδ. Καστανιώτη). Ακολουθούν σύντομα αποσπάσματα.
Επιμέλεια: Book Press
Η Χαν Γκανγκ μίλησε στη Χάνα Μπέκερμαν του Guardian για το ιδιαίτερο, υβριδικό μυθοπλαστικό της έργο Λευκό (μτφρ. Δέσποινα Κανελλοπούλου, εκδ. Καστανιώτη), που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων φωτογραφίες και κεφάλαια που θυμίζουν πεζοποιήματα, ένα έργο αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα της νομπελίστριας συγγραφέα.
Το θέμα του βιβλίου; Ο αιφνίδιος θάνατος της αδερφής της Γκανγκ, η οποία πέθανε μόλις δύο ώρες μετά από τη γέννησή της. Το τραγικό αυτό συμβάν συνδέεται με μια σπουδή στο λευκό, για τη σημασία του χρώματος στην κουλτούρα και στη ζωή της οικογένειας της Γκανγκ. Όπως δήλωσε η συγγραφέας:
«Δεν σκόπευα να γράψω για τη μεγαλύτερη αδερφή μου. Μεγάλωσα με τους γονείς μου που δεν μπορούσαν να την ξεχάσουν. Καθώς έγραφα το Human acts, ξεπήδησε μια ατάκα διαλόγου: “Μην πεθάνεις. Σε παρακαλώ, μην πεθάνεις”. Μου φάνηκε παράξενα οικεία και συνέχισε να με στοιχειώνει. Ώσπου ανακάλυψα πως προερχόταν από μια ανάμνηση της μητέρας μου: μου είχε πει πως έλεγε συνεχώς αυτά τα λόγια στην αδερφή μου, που είχε πεθάνει προτού γεννηθώ».
Η Γκανγκ ήρθε στον κόσμο «κατά τύχη», μετά από τους δύο πρόωρους θανάτους των προηγούμενων βρεφών που απέκτησαν οι γονείς της. Όταν η μητέρα της ήταν έγκυος σε αυτήν, ήταν τόσο αδύναμη που σκεφτόταν το ενδεχόμενο της άμβλωσης – την σταμάτησε μια κίνηση της Χαν στα σπλάχνα της.
Σύμφωνα με τη συγγραφέα, το Λευκό «δεν έχει να κάνει μόνο με την απώλεια. Έχει να κάνει με το πόσο πολύτιμοι είμαστε. Οι γονείς μου έλεγαν σε εμένα και τον αδερφό μου: “Γεννηθήκατε με πολύτιμο τρόπο και σας περιμέναμε εδώ και πολύ καιρό”. Ένιωθαν όμως και θλίψη. Ένα μείγμα πένθους και μιας αίσθησης της αξίας της ζωής».
Υπό αυτές τις συνθήκες μεγάλωσε η νομπελίστρια συγγραφέας, η οποία ήξερε από τα δεκατέσσερά της πως ήθελε να ασχοληθεί με τη λογοτεχνία:
«Έψαχνα για απαντήσεις σε θεμελιώδη ερωτήματα. Και μετά, ως αναγνώστρια, συνειδητοποίησα ότι κάθε συγγραφέας αναζητά απαντήσεις και δεν καταλήγει σε συμπεράσματα, αλλά εξακολουθεί να γράφει».
