Σε συνέντευξή της στον Guardian, η Τζάνετ Γουίντερσον [Jeanette Winterson] μίλησε για το μυθιστόρημά της «Frankissstein», που κυκλοφόρησε προσφάτως στα ελληνικά από τις εκδόσεις Gutenberg, σε μετάφραση Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.
Επιμέλεια: Book Press
Σε συνέντευξή της στον Guardian, η Τζάνετ Γουίντερσον μίλησε για το βιβλίο της Frankissstein (εκδ. Gutenberg, μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης).
Όπως φαίνεται από τον τίτλο του, το ιδιαίτερο μυθιστόρημα της Γουίντερσον, που βρέθηκε στη μακρά λίστα για το Βραβείο Μπούκερ το 2019, διαλέγεται με το κλασικό μυθιστόρημα Φράνκενσταϊν.
Η πλοκή του εκτυλίσσεται σε δυο διαφορετικές περιόδους: στο 1816, τη χρονιά που η νεαρή Μέρι Σέλεϊ έγραψε την ιστορία του σύγχρονου Προμηθέα για να διασκεδάσει τον σύζυγό της και τον Λόρδο Βύρωνα, και στη σημερινή εποχή, στο Ηνωμένο Βασίλειο μετά από την εφαρμογή του Μπρέξιτ, όπου ο τρανς γιατρός Ρι Σέλεϊ ερωτεύεται τον καθηγητή Βίκτορ Στάιν, υπεύθυνο για τη δημιουργία προγραμμάτων Τεχνητής Νοημοσύνης.
«Δεν μας προβληματίζει όσο θα έπρεπε η ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης και ο τρόπος που θα επηρεάσει τη ζωή μας, όπως άλλωστε δεν μας προβλημάτισε το Μπρέξιτ, ο Τραμπ και η κλιματική κατάρρευση», δήλωσε στη συνέντευξή της η συγγραφέας, προσθέτοντας πως σε κάποια χρόνια, η ανθρωπότητα θα κληθεί να συνυπάρξει σε διάφορα πεδία με το AI, μια τεχνητή μορφή ζωής ευφυέστερη από τον homo sapiens.
Οι προβλέψεις της Γουίντερσον για το μέλλον είναι αρκετά δυσοίωνες. Η μικρή μερίδα του πληθυσμού που έχει συγκεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου θα καρπωθεί τα οφέλη από τις καινοτομίες της επιστήμης, ελέγχοντας τη βιομηχανία της υψηλής τεχνολογίας.
Παρά τα σοβαρά θέματα που πραγματεύεται το βιβλίο της, η Γουίντερσον επιλέγει να γράφει με μελανό χιούμορ.
«Είναι εν μέρει ένα χαρακτηριστικό που έχουμε στη βόρεια Αγγλία. Το αποκτάς ακούγοντας τους ανθρώπους να μιλούν στα λεωφορεία. […] Ο κόσμος είναι τόσο φρικτός αυτή τη στιγμή, είναι σημαντικό να κάνεις τους ανθρώπους να γελούν. Το γέλιο δεν προσφέρει διαφυγή, είναι ένας τρόπος για να διαχειριστείς τις καταστάσεις».
Για να επέλθει βελτίωση, η Γουίντερσον θεωρεί αναγκαία την επιστροφή του πολιτικού μυθιστορήματος. Όπως, άλλωστε, είπε στον Guardian:
«Μπορούμε να αλλάξουμε την εθνικότητα και το φύλο μας, αλλά δεν μπορούμε να αλλάξουμε το γεγονός ότι πρέπει να ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο. Ταυτοχρόνως, οι συγγραφείς προσπαθούν να διαμορφώσουν την πραγματικότητα - να επηρεάσουν τον τρόπο που σκέφτονται κι αισθάνονται οι άνθρωποι. Πάνω απ’ όλα, πρέπει να ξεφύγουμε από τα απλοϊκά σλόγκαν, από το συντακτικό των καθημερινών ειδήσεων, που είναι σαν χτύπημα καράτε, καθώς και από την ασταμάτητη διαρροή των προσωπικών μας δεδομένων, εξαιτίας των οποίων δεν μπορούμε να βρούμε κάποιο νόημα πια».
