Σε συνέντευξή της στο LitHub, η Ελίζαμπεθ Στράουτ [Elizabeth Strout] μίλησε για το μυθιστόρημά της «Αχ, Ουίλλιαμ!», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Άγρα, σε μετάφραση Μαργαρίτας Ζαχαριάδου.
Επιμέλεια: Book Press
Σε συνέντευξή της στο LitHub, η Ελίζαμπεθ Στράουτ μίλησε για το μυθιστόρημά της Αχ, Ουίλλιαμ! (εκδ. Άγρα, μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου).
Στο βιβλίο εμφανίζεται για ακόμα μια φορά η Λούσυ Μπάρτον, πρωταγωνίστρια του προηγούμενου έργου της Στράουτ Το όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον.
Μετά από τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της, η Λούσυ, διακεκριμένη συγγραφέας που ζει στη Νέα Υόρκη, συναντά απροσδόκητα τον πρώτο της άντρα, τον Ουίλλιαμ, ο οποίος της ζητά να τον συνοδέψει σε ένα ταξίδι ως την Πολιτεία του Μέιν. Εκεί, σε ένα ήσυχο χωριουδάκι, ζει η ετεροθαλής αδερφή του, την ύπαρξη της οποίας ανακάλυψε προσφάτως. Ο Ουίλλιαμ ελπίζει πως η αδερφή του, που είχε εγκαταλειφτεί από τη μητέρα τους όταν ήταν βρέφος, θα του αποκαλύψει άγνωστες πληροφορίες για το παρελθόν της οικογένειάς τους.
Η Στράουτ αποφάσισε να γράψει ξανά για τη Λούσυ μετά από μια συζήτηση με την ηθοποιό Λόρα Λίνεϊ, η οποία ενσάρκωσε την ηρωίδα της στη θεατρική διασκευή του μυθιστορήματος Το όνομά μου είναι Λούσυ Μπάρτον, που ανέβηκε στο Μπρόντγουεϊ. Παρακολουθώντας τις πρόβες της παράστασης, η Στράουτ αισθάνθηκε πως ο χαρακτήρας του Ουίλλιαμ έκρυβε κι άλλα μυστικά, κάτι που, όπως αποκάλυψε στη συνέντευξή της, έχει να κάνει με μια θεματική την οποία πραγματεύονται πολλά από τα έργα της.
«Είμαστε όλοι μυθολογίες, μυστηριώδεις. Είμαστε μυστήρια, αυτό εννοώ», συλλογίζεται η πρωταγωνίστρια του βιβλίου κι η δημιουργός της εξηγεί:
«Καθώς έγραφα το Όλιβ, ξανά, συνειδητοποίησα πως αυτό το θέμα δεσπόζει σε όλο το βιβλίο - η ιδέα πως οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ποιοι είναι. Ο Τζακ Κένισον έχει αυτή την αίσθηση κατά καιρούς κι η Όλιβ, στο τέλος του βιβλίου, συνειδητοποιεί πως δεν ξέρει ποια ήταν πραγματικά. Κατάλαβα, λοιπόν, πως αυτό πράγματι ισχύει, πως δεν γνωρίζουμε ειλικρινά τον εαυτό μας όσο καλά νομίζουμε. Κι αυτό εν μέρει οφείλεται στο ότι -πολύ φυσικά- κάθε άνθρωπος που μας γνωρίζει μας καθρεφτίζει με διαφορετικό τρόπο, επειδή οι άνθρωποι διαφέρουν μεταξύ τους. Έτσι, στο Αχ, Ουίλλιαμ! ανέπτυξα περισσότερο αυτή την ιδέα, δείχνοντας πως όχι μόνο δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας, αλλά κατά μία έννοια, δεν θα μπορούσαμε ποτέ να γνωρίσουμε πραγματικά κάποιον άλλον. Πέρα από κάποιες, ελάχιστες, πλευρές του, όπως λέει η Λούσυ».
Παρόλο που ένα μεγάλο μέρος του μυθιστορήματος έχει να κάνει με το παρελθόν των ηρώων της, η Στράουτ παρουσιάζει την ιστορία της με μεγάλη μαεστρία, συνδέοντας τις αναμνήσεις των πρωταγωνιστών με το αφηγηματικό παρόν.
«Ξέρεις, νομίζω πως καθώς έγραφα, σκεφτόμουν: Απλώς να είσαι όσο πιο ξεκάθαρη γίνεται. Μόλις η Λούσυ λέει: ‘’Θα ήθελα να σας πω κάποια πράγματα για τον Ουίλλιαμ’’, τότε αρχίζω να μιλάω γι’ αυτόν, ή τέλος πάντων, η Λούσυ αρχίζει να μιλάει. Κάθε φορά που άλλαζα ταχύτητα, φρόντιζα να ενημερώνω απευθείας τον αναγνώστη. […] Οπότε, ο αναγνώστης γνωρίζει συνεχώς σε ποιο σημείο βρίσκεται, έτσι θέλω να πιστεύω. Απλώς πες το ξεκάθαρα - αυτό είναι το μάντρα μου για ένα βιβλίο σαν κι αυτό».
