Σε συνέντευξή του στο Teller Report, ο Τζο Νέσμπο (Jo Nesbø) μίλησε για τις συλλογές διηγημάτων του «Ο άρχοντας της ζήλιας» και «Το νησί των αρουραίων». Και τα δύο βιβλία κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη.
Επιμέλεια: Book Press
Τα βιβλία είναι οι πρώτες συλλογές διηγημάτων του Τζο Νέσμπο που κυκλοφορούν. Η ιστορία «Το νησί των αρουραίων», από την οποία προκύπτει ο τίτλος της δεύτερης συλλογής, διαδραματίζεται σε έναν δυστοπικό κόσμο όπου οι άνθρωποι αγωνίζονται να παραμείνουν ζωντανοί ύστερα από την έλευση μιας καταστροφικής πανδημίας.
«Στην πραγματικότητα, έγραψα τη συγκεκριμένη ιστορία πριν από την πανδημία και πριν από την εισβολή στο Καπιτώλιο. Και τα δύο γεγονότα συνέβησαν καθώς την έγραφα, η μυθοπλασία έγινε πραγματικότητα. Είναι μια ιστορία για την κατάρρευση του νόμου, και νομίζω ότι την εμπνεύστηκα από ένα ταξίδι που έκανα πριν από πολλά χρόνια στην πρώην Γιουγκοσλαβία, στη Σερβία, στη Βοσνία, στην Κροατία. Στην εφηβεία μου ταξίδεψα πολύ στην πρώην Γιουγκοσλαβία, και έμοιαζε σαν μια σταθερή χώρα, οι άνθρωποι δεν σκέφτονταν αν ήταν Σέρβοι ή Βόσνιοι ή Κροάτες. Μετά, όμως, ανέλαβε την εξουσία ο δημαγωγός Μιλόσεβιτς και μέσα σε έξι μήνες οι άνθρωποι στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου και ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος. Μας φαίνεται ότι ο πολιτισμός μας κι οι δημοκρατικές κοινωνίες μας είναι στέρεες, όμως όλα μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μια νύχτα».
Οι επτά ιστορίες που περιλαμβάνονται στον Άρχοντα της ζήλιας έχουν ως κεντρικό θέμα το συναίσθημα της ζήλειας, ενώ οι πέντε ιστορίες στο Νησί των αρουραίων μιλούν για τη δίψα του
ανθρώπου για εξουσία. Κατά τον Νέσμπο, αυτές είναι οι δύο κυριότερες αιτίες που γεννούν το έγκλημα.
«Σπούδασα Οικονομική Ιστορία, όπου μας δίδασκαν πως όλοι οι πόλεμοι και οι διεθνείς συγκρούσεις προκαλούνται από οικονομικά συμφέροντα, όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Πολύ συχνά, πράγματι υπάρχει κάποιο οικονομικό συμφέρον. Αλλά αν εξετάσουμε, για παράδειγμα, τον πόλεμο στο Ιράκ, θα διαπιστώσουμε ότι εν μέρει συνέβη εξαιτίας της επιθυμίας των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης για πετρέλαιο, αλλά, απ’ την άλλη, συνέβη και για λόγους κύρους, ώστε να επανεκλεγεί ο Μπους τζούνιορ».
Σύμφωνα με τον συγγραφέα, κάτι αντίστοιχο μπορεί να ειπωθεί και για τον Πούτιν και για την εισβολή στην Ουκρανία:
«Από τη μία πλευρά, υπάρχει μια στρατηγική στην απόφαση του Πούτιν, καθώς θεωρεί ότι η Ουκρανία πρέπει να είναι μια ουδέτερη ζώνη. Όμως οι δημοσκοπήσεις δείχνουν επίσης πως οι Ρώσοι προτιμούν να ζουν σε μια ισχυρή χώρα, με τους γείτονές τους να τους φοβούνται, παρά σε μια λιγότερο ισχυρή χώρα με υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, οπότε ήταν εξαρχής πρόθυμοι να θυσιάσουν κάποιες ανέσεις τους προκειμένου να αισθάνονται ισχυροί. Ο Πούτιν πήρε θάρρος από αυτή τη στάση. Επίσης, δεν πρέπει να υποτιμούμε τη θέληση ορισμένων ισχυρών ηγετών να αφήσουν το στίγμα τους στην ιστορία. Νομίζω πως ο πόλεμος στην Ουκρανία μάς φανερώνει πως το επιτελείο του Πούτιν αυτό αποζητά».
