Κωνσταντίνα Σωτηρίου: «Δεν υπάρχει μαγική φόρμουλα στο δρόμο προς την έκδοση»

Ο νέος συγγραφέας δεν λέει απαραίτητα και νέες ιστορίες, έχει όμως ένα νέο τρόπο να τις πει. Εστιάζεται πολύ και στον τρόπο αφήγησης της ιστορίας και αυτό από μόνο του είναι καινοτόμο. Προσφέρει την δική του, αν όχι φρέσκια, καινούργια ματιά στα γεγονότα, καταγράφει κυριολεκτικά διαφορετικά την ιστορία και φιλτράρει τα πράγματα αλλιώτικα. Ειδικότερα στις μέρες που ζούμε θεωρώ απαραίτητη αυτή την διαφορετική ματιά του νέου συγγραφέα που παρουσιάζει τα πράγματα μέσα από τα δικά του τραύματα και θραύσματα. Και εδώ να πω πως αν δει κάποιος την λογοτεχνική παραγωγή των τελευταίων πέντε χρόνων από νέους ανθρώπους θα αντιληφθεί πως υπάρχει κάτι καινούργιο που αξίζει να το προσέξει. Όσο για μένα, θα ήθελα πολύ οι αναγνώστες να δουν την δική μου «καινούργια» ματιά.

 

Μια γυναίκα, Ελληνοκύπρια που έζησε την ζωή της μυστικά για τριάντα τόσα χρόνια ως Τουρκοκύπρια, κρύβοντας την πραγματική της ταυτότητα από τον περίγυρο της και από τα ίδια τα παιδιά της, βλέπει το μυστικό της να αποκαλύπτεται το 2004 όταν ανοίγουν τα οδοφράγματα στην Κύπρο. Το βιβλίο βασίζεται χαλαρά σε μια πραγματική ιστορία που είχα διαβάσει εκείνη την εποχή και που είχα φυλάξει στα συρτάρια μου. Στην πορεία ωστόσο στο βιβλίο προστέθηκαν πολλά άλλα. Οι αφηγήσεις της μάνας και του πατέρα μου για την ζωή όπως την έζησαν την περίοδο πριν την ανεξαρτησία της Κύπρου. Οι δικοινοτικές ταραχές, ο ίδιος ο πόλεμος. Η μαρτυρία για μια Κύπρο που χάθηκε. Το παράλογο της σύγκρουσης. Ο πόνος των ανθρώπων που είναι κοινός δεν έχει θρησκευτικές ή πολιτικές ταυτότητες, οι επιλογές που χρειάζονται να κάνουν για την αγάπη. Θα ήθελα να σημειώσω επίσης πως στο βιβλίο μου υπάρχουν δύο φωνές, από την μία η φωνή της γυναίκας που διηγείται την ιστορίας της σε δευτεροπρόσωπη αφήγηση στην κοινή ελληνική και από την άλλη η φωνή του τόπου που μιλά στην Κυπριακή διάλεκτο, επειδή στο βιβλίο, δικαίως, ο τόπος είναι επίσης πρωταγωνιστής στην ιστορία και ήθελα να του δώσω φωνή.

 

 

Εγώ είμαι ένα από τα «παιδιά» του Μισέλ Φάις. Παρακολούθησα μαθήματα δημιουργικής γραφής μαζί του και πρέπει να πω ότι είναι μεγάλος δάσκαλος, κυρίως επειδή ποτέ δεν «πιάνει» το χέρι σου να σου δείξει πώς να γράψεις, αλλά ρίχνει φως στο δικό σου τρόπο γραφής και σε αυτό που εσύ πραγματικά θέλεις να πεις. Από εκεί και πέρα το δικό μου «συγγραφικό εργαστήρι» είναι γεμάτο βιβλία που διαβάζω και θέλω να διαβάσω, επειδή πιστεύω πως ο συγγραφέας είναι και πρέπει να είναι πάνω από όλα παθιασμένος αναγνώστης για να μπορέσει να γράψει. Για να παραφράσω την φράση «είμαστε αυτό που τρώμε», θα έλεγα πως «γράφουμε αυτό που διαβάζουμε». Ο μπούσουλας για να μην χαθείς στην θάλασσα των λέξεων είναι οι λέξεις οι ίδιες.

 

Γράφω συστηματικά τα τελευταία χρόνια και έχω παρουσία στην λογοτεχνία είτε μέσω συμμετοχής σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς είτε μέσω δημοσίευσης κειμένων μου σε λογοτεχνικά έντυπα στην Κύπρο και στην Ελλάδα. Αυτή την συστηματική παρουσία, την σκληρή δουλειά και την επιμονή πιστεύω την προσέχει ένας εκδοτικός οίκος και μπορεί να δει αν μπορεί να επενδύσει πάνω σου. Πόσο μάλλον ο Εκδοτικός Οίκος Πατάκη που με εμπιστεύτηκε και που τα τελευταία χρόνια επενδύει σε νέα πρόσωπα. Και δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων και χαρούμενη που ένας τόσο σημαντικός οίκος αγκάλιασε την δουλειά μου και την ιδιαιτερότητα ενός βιβλίου που έχει εμβόλιμα κομμάτια στην Κυπριακή διάλεκτο. Ωστόσο, γενικά δεν πιστεύω πως υπάρχει μαγική φόρμουλα στον δρόμο προς την έκδοση. Πιστεύω στην σκληρή δουλειά.