Η Ιωάννα Παπασιδέρη μας συστήθηκε πρόσφατα με τη συλλογή διηγημάτων της «Η Αλεξάνδρεια δεν είναι πια εκεί», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Επιμέλεια: Book Press
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Το βιβλίο μου είναι επιλογή από μια πληθώρα διηγημάτων με ποικίλη θεματική. Πρόκειται για ιστορίες βιωματικές και μη, με κυριότερο χαρακτηριστικό την έκφραση της πολυπολιτισμικότητας που με διακρίνει. Είμαι σε μόνιμη στενή επαφή με τέσσερεις και πλέον κουλτούρες και ακροβατώ. Αυτό κάπου έπρεπε να «βγει». Το τραγελαφικό μ’ αρέσει πολύ, και στα διηγήματά μου περιγράφεται συχνά το κωμικό στοιχείο μιας πεζής πραγματικότητας. Αλλά υπάρχουν κι άλλα που άπτονται της Αλεξάνδρειας των ξένων η οποία δεν υπάρχει παρά μόνο στις μνήμες των Αλεξανδρινών. Μια αναμέτρηση του παρελθόντος με το παρόν διακρίνεται επίσης. Όλα αυτά μέσα από ιστορίες πολύ διαφορετικών, μεταξύ τους, ηρώων. Υπάρχουν επίσης ιστορίες από τη διδακτική μου πορεία ως «γαλλικού» στην Κρήτη. Δεν περιγράφω άλλο… Πρόκειται για ετερόκλητο βιβλίο.
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν γνωρίζω αν φέρνω κάτι καινούριο. Αυτό θα το κρίνουν οι αναγνώστες. Σαφώς κάθε προσωπικότητα και κάθε ιδιαίτερη κουλτούρα είναι μοναδικές. Πέραν τούτου…
Ιστορίες βιωματικές και μη, με κυριότερο χαρακτηριστικό την έκφραση της πολυπολιτισμικότητας που με διακρίνει. Είμαι σε μόνιμη στενή επαφή με τέσσερεις και πλέον κουλτούρες και ακροβατώ.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Γράφω από μικρή. Ήταν ο τρόπος μου να επιβιώσω. Ωστόσο παρακολούθησα σεμινάριο δημιουργικής γραφής για αρκετά χρόνια για να μάθω πώς, ακριβώς να μη χαθώ μέσα στις λέξεις. Έμαθα τεχνικές, γνώρισα συγγραφείς, πειραματίστηκα σε είδη, μελέτησα και έψαξα μέσα από τις ασκήσεις τι μου ταίριαζε καλύτερα. Όλα αυτά με πολύ διάβασμα και πολλή εξάσκηση.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Ίσως ο χορός να μ’ έχει επηρεάσει λίγο. Η κίνηση του σώματος με την επιλογή των λέξεων, όλα μαζί για μια εικόνα, ένα συναίσθημα…
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Ομολογώ πως αυτοβούλως έστειλα το χειρόγραφό μου κι όχι σε πολλούς εκδοτικούς. Μου πήρε χρόνια να πάρω την πρωτοβουλία και το έκανα με μεγάλη ανασφάλεια. Ήταν, όμως, σημαντικό να κάνω ένα βήμα προς τα έξω για να εξελίξω τη γραφή μου. Έκτοτε, αν και ο εκδοτικός με κατηύθυνε, η απειρία με οδήγησε σε παρανοήσεις με αποτέλεσμα να χάσω χρόνο και να μην καταλαβαίνω πώς πρέπει να κινηθώ.
Είναι, λοιπόν σημαντικό να ρωτάμε διαρκώς για τα πάντα. Εγώ ντρεπόμουν να ενοχλώ και προφανώς δεν έλυσα όλες μου τις απορίες. Όμως τελικά όλα πήγαν κατ’ ευχήν με τον συγκεκριμένο εκδοτικό.
