dimitris papaioannou stegi 1

Για την παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου «Εγκάρσιος προσανατολισμός», η οποία παρουσιάστηκε στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση και την παράσταση του Σάββα Στρούμπου «Αναφορά για μιαν Ακαδημία», με το κείμενο του Φραντς Κάφκα, η οποία παρουσιάστηκε στο θέατρο Άττις.

Του Νίκου Ξένιου

Δημήτρη Παπαϊωάννου: «Εγκάρσιος προσανατολισμός»

Έπειτα από τη θριαμβευτική του περιοδεία (Sadler’s Wells στο Λονδίνο, House of Culture «Boris Hristov» στη Βουλγαρία, στο Théâtre des Salins στη Γαλλία, στο Teatros del Canal-Sala Roja στη Μαδρίτη, Teatro Municipal do Porto στην Πορτογαλία), είδαμε στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση τον «Εγκάρσιο Προσανατολισμό» του Δημήτρη Παπαϊωάννου, μια απόλυτα δυτικότροπη σκηνική δημιουργία που καθιερώνεται λόγω της υψηλής αισθητικής της.

Ανάκληση του μύθου του Μινώταυρου και των ταυροκαθαψίων, σκηνική μεταφορά του «φόνου» της παλαιάς γενεάς προς ανάδειξιν της νέας, παράθεση των προσωπικών παραστάσεων του δημιουργού μέσα από τη μυθολογία και την ιστορία της δυτικής τέχνης όπως την κωδικοποιεί στη μνήμη του. Ένα σκηνικό γεγονός –ο κύριος Παπαϊωάννου δηλώνει créateur/auteur «σκηνικών γεγονότων»– που δραματοποιεί υπό τους ήχους του Βιβάλντι τις εικαστικές του αναζητήσεις με υλικό την κίνηση του ανθρώπινου σώματος και το παιχνίδι με το φως.

«Η σάρκα», είχε πει ο de Kooning, «είναι ο λόγος για τον οποίο εφευρέθηκε η ελαιογραφία». Θα έλεγα άνετα το ίδιο για τις δημιουργίες του Παπαϊωάννου, που ανάγουν τους αδρούς όγκους του ανδρικού γυμνού σε αξίωμα προσωπικής αισθητικής, χωρίς απαραίτητα να αποβλέπουν στην καθιέρωση ενός νέου «κανόνα». Καινοφανές είναι, βεβαίως, το γεγονός ότι το trompe l'oeil του κύριου Παπαϊωάννου σ’ αυτήν την παράσταση διευρύνει την οπτική του –απότοκο έως τώρα μιας βορειοευρωπαϊκής, προτεσταντικού τύπου ψυχρότητας και μαυρόασπρης εικονοπλασίας– ώστε να αγκαλιάσει τις γλυκές αποχρώσεις των φρέσκο μιας αναγεννησιακής βίλας της Τοσκάνης.

Ανηρτημένο ένα φως νέον προς την κατεύθυνση του οποίου κινούνται οι φιγούρες της πρώτης σκηνής: ψηλόλιγνες, άκομψες φιγούρες με μια αμηχανία αναρριχώνται σε σκαλωσιές και κινούνται «εγκαρσίως» στον χώρο προσανατολιζόμενες στην πηγή φωτός όπου μέλλεται να αναλωθούν με το χαρακτηριστικό «τσιτσίρισμα» της λάμπας ή του εντόμου που καίγεται. Μοντιλιανικές φιγούρες, μικρά και μεγαλύτερα ανθρωπόμορφα σύνολα «παραξενίζουν» με το εντομοειδές τους δέμας και την αλλόκοτη, εύθραυστη ισορροπία τους. Ακολουθεί η εμφάνιση ενός μαύρου ταύρου, που κινείται ανάμεσα στη νατουραλιστική παρουσία (το χρώμα, η κίνηση που εξασφαλίζεται μέσω των χορευτών, το λίκνισμα της ουράς και η γλώσσα, η ασύμμετρη παρουσία του στον σκηνικό χώρο και οι παραστάσεις που ανακαλεί σε συνδυασμό με τα γυμνά ανδρικά σώματα) και στο μηχανικό ον (ένα είδος ζωϊκού ανδρείκελου φυσικού μεγέθους που πασχίζει, πληγώνεται, πέφτει και σηκώνεται, αγγίζει, διψά και γλείφει τα σώματα, είναι επιθετικός και εξημερώνεται, είναι δολοφονικός και ταυτόχρονα εύθραυστος, όπως και ο αρχετυπικός ανδρισμός όπου ο ταύρος ευθέως αναφέρεται), όμως σταθερά προδίδει τη μηχανική του υπόσταση.

Ένα είδος τερατογένεσης συντελείται κάπου στο πολιτιστικό background της Ευρώπης όταν μια γυμνόστηθη Madonna παλ αποχρώσεων (την ερμηνεύει η Breanna O’ Mara), που «στίβει» τον αμνιακό της σάκκο και αφήνει να μουσκέψει τις πτυχώσεις του μανδύα της και να κυλήσει πάνω στη σκηνή ο πορσελάνινος πλακούντας...

«Η αρπαγή της Ευρώπης» του Τιτσιάνο είναι ό,τι εγγύτερο μπορώ να φανταστώ. Ακολουθεί η ανασύνθεση: ανθρώπινα μέλη, ουρές ψαριών, γεννητικά όργανα και υβριδικά συμπλέγματα, η αποσάθρωση του εδάφους και η ανεσκαμμένη σε φέτες επιφάνεια της γης, η εναλλαγή του στερεού με το υγρό στοιχείο, είναι τα γνωστά στερεότυπα της έως σήμερα δημιουργίας του καλλιτέχνη, τώρα επιστρατεύονται στη σύνθεση ενός σκηνικού μύθου απ’ όπου απουσιάζει η ευθύγραμμη αφήγηση και ο οποίος φλερτάρει με τον υπερρεαλισμό.

Η παράσταση στρέφεται τώρα σε συμπαγή υλικά: υλικά οικοδομικά, όγκους που κυλούν από μια μικροσκοπική πόρτα στον χρωματιστό ορίζοντα και γεμίζουν τον χώρο, ενώ τα σώματα συνεχίζουν να αλλάζουν μορφή υπό εναλλασσόμενες φωτιστικές συνθήκες. Ένα είδος τερατογένεσης συντελείται κάπου στο πολιτιστικό background της Ευρώπης όταν μια γυμνόστηθη Madonna παλ αποχρώσεων (την ερμηνεύει η Breanna O’ Mara), που «στίβει» τον αμνιακό της σάκκο και αφήνει να μουσκέψει τις πτυχώσεις του μανδύα της και να κυλήσει πάνω στη σκηνή ο πορσελάνινος πλακούντας, ένα μπεζ παχύρρευστο υγρό που παραπέμπει στον οργασμό και περιβάλλει το αναγεννησιακό βρέφος.

Μια παχύσαρκη γυναικεία φιγούρα, θεά της γονιμότητας που βαδίζει σε ψηλούς κοθόρνους ακουμπώντας σε μπαστούνι, διασχίζει τη σκηνή και παραχωρεί τη θέση της σε μια θηλυκή Υδροχόο, αντλημένη από τα συντριβάνια της Φλωρεντίας, τις γλυπτές κόγχες-οφθαλμαπάτες του παρεκκλησίου του Bath ή από το πάρκο του Carroll Creek, που θα αγλαϊστεί στην υδάτινη αντανάκλαση των νερών της και θα βυθιστεί στα έγκατα της γης, σαν σε χοάνη.

Κινηματογραφική στη σύλληψη, η τελευταία σεκάνς υπονομεύει τη στερεότητα του εδάφους και προσδίδει στο ταμπλό την απαιτούμενη μεταμορφωσιγένεια: το πάτωμα της σκηνής ξηλώνεται βίαια και διανοίγεται στο βλέμμα ένας μεσογειακός υδάτινος ορίζοντας αντλημένος από το Αιγαίο, όπου οι γκριζωποί όγκοι της πέτρας κυριολεκτικά αιωρούνται: (διάσπαρτα νησάκια και ο πολικός αστέρας να λάμπει στο βάθος στο σούρουπο) όπου ένα γυμνό αγόρι (ο καθιστός έφηβος του Hippolyte Flandrin; Ή ένας έφηβος δίπλα στο νερό του Henry Scott Tuke;) ατενίζει μισοκαθισμένο. Με φελινικό τρόπο η σκηνή «προσγειώνεται» στην πραγματικότητα με το σφουγγάρισμα των νερών, στο σημείο ακριβώς όπου γεννιέται η ψευδαίσθηση.

stroubos anafora kafka attis

Σάββας Στρούμπος: «Αναφορά για μιαν Ακαδημία»

Ο Σάββας Στρούμπος κατορθώνει έναν σκηνοθετικό άθλο ανεβάζοντας στο θέατρο «Άττις» ως «μουσικό θέατρο του τραύματος» τη μετα-αποικιακή «Αναφορά για μιαν Ακαδημία» του Φραντς Κάφκα, στη μετάφραση της Ιωάννας Μεϊτάνη. Μέσα από μια καφκική αλληγορία υποταγής ανάλογη της «Σωφρονιστικής αποικίας» (με εκτελεστές, εδώ, τους ναύτες/σκλάβους, τον ιμπρεσάριό του και τους ακαδημαϊκούς προς τους οποίους απευθύνεται) ο άνθρωπος καταδικάζεται σ’ ένα Καθαρτήριο αυτοεξορίας[1].

Μέσα σε σκηνικό με μικρά μαύρα κεφάλια του Σπύρου Μπέτση (που παραπέμπουν σε ρωμαϊκά ομοιώματα λατρείας των προγόνων ως εφέστιων θεών), επτά ταλαντούχοι νέοι ηθοποιοί του «Σημείου Μηδέν» εκπαιδευμένοι στη μέθοδο Τερζόπουλου (οι Έλλη Ιγγλίζ, Έβελυν Ασουάντ, Ρόζυ Μονάκη, Άννα Μαρκά-Μπονισέλ, Μπάμπης Αλεφάντης, Γιάννης Γιαραμαζίδης και Ντίνος Παπαγεωργίου) μεταμορφώνονται δεξιοτεχνικά σε κολεκτίβα, σε επτάψυχο καφκικό ανθρωποειδές που θρηνεί και σατιρίζει τη συμμόρφωση του ανθρώπου προς τον ορθολογισμό της δυτικής κουλτούρας. Ευνουχισμένος και πληγωμένος, ο πίθηκος-άνθρωπος–ηθοποιός Rotpeter επιτελεί κατάβαση στη «γκρίζα ζώνη» της ύπαρξής του [2], την πρωτόγονη, τη «διονυσιακή».

Ένα «μικρό ρεύμα αέρα κάτω από τις πατούσες» τού υπενθυμίζει τη ζούγκλα απ’ όπου κατάγεται: η μεταφορά του Κάφκα μάς υπενθυμίζει πως η «ανθρωπινότητα» είναι ασύμβατη με την πραγματική ελευθερία και συνώνυμη με την καταστολή της επιθυμίας. Και πως ένα αρχετυπικό τραύμα απόσχισης (το τραύμα του πιθήκου που έχει συλληφθεί κι εγκλωβιστεί) είναι το τίμημα του πολιτισμού: «Θεατής και Ηθοποιός κινητοποιούνται συνειδησιακά/συγκινησιακά όταν έρχονται σε επαφή μ’ αυτή την αίσθηση Ανθρωπινότητας, όταν συνδέονται εκ νέου και βαθιά μ’ έναν ολόκληρο κόσμο που έχουν απωλέσει στην ασώματη, αλλοτριωτική καθημερινότητα που ζουν. Αυτή είναι και η πιο πολιτική πράξη του θεάτρου», γράφει αλλού ο κύριος Στρούμπος [3], που δημιουργεί τη δική του εκδοχή «θεάτρου της σκληρότητας». 

Η αφηγηματική μετάθεση του Κάφκα (βλ. και τη «Μεταμόρφωση») είναι τεκμήριο της βαρβαρότητας που έχει υποστεί ο «φυσικός» άνθρωπος, καθώς έχει πρόσβαση στην «πιθηκίσια» του καταγωγή μόνο μέσω των αφηγήσεων άλλων. Ο Κάφκα είχε γράψει μια πρωτοπρόσωπη ομοδιηγητική αναφορά του αφηγητή για τη συνάντησή του με τον ιμπρεσάριο (που ξεκινά σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο: «Εμείς –δηλαδή ο αφηγητής και ο αναγνώστης από κοινού– γνωρίζουμε καλά τον πίθηκο Rotpeter, καθώς η φήμη του έχει προηγηθεί του ιδίου»). Κατόπιν, συνεχίζοντας την απόπειρά του για διαμεσολαβημένο λόγο, είχε γράψει μια συζήτηση ανάμεσα στον επισκέπτη και τον ίδιο τον Rotpeter. Ακολουθούσε η γνωστή «Αναφορά σε μιαν Ακαδημία» και η ενότητα έκλεινε με το γράμμα ενός από τους δασκάλους του Rotpeter.

Τον εγκλεισμό στο κλουβί τον διαδέχεται ο εγκλεισμός στην κανονικότητα: όταν μιλά την ανθρώπινη γλώσσα, όλοι μένουν έκπληκτοι! Aνάμεσα στον ζωολογικό κήπο του Αμβούργου και στο music hall επιλέγει το δεύτερο, που θα του δώσει τη μοναδική δυνατότητα διαφυγής.

Ο «εξανθρωπισμός» που δεν συνοδεύεται από τη δυνατότητα επεξεργασίας της απώλειας και από το «βαρύ πένθος» που της αρμόζει, κρύβει ένα θρήνο «μη επιτελεσμένο». Η νέα ταυτότητα ισοδυναμεί με την περφόρμανς: ο πίθηκος μπορεί να συνεχίσει να ζει, μόνον «αυτοαναπαριστώμενος». Τον εγκλεισμό στο κλουβί τον διαδέχεται ο εγκλεισμός στην κανονικότητα: όταν μιλά την ανθρώπινη γλώσσα, όλοι μένουν έκπληκτοι! Aνάμεσα στον ζωολογικό κήπο του Αμβούργου και στο music hall επιλέγει το δεύτερο, που θα του δώσει τη μοναδική δυνατότητα διαφυγής. Γρήγορα αποκτά το μορφωτικό επίπεδο του μέσου Ευρωπαίου, που κατ’ ουσίαν έχει παραιτηθεί οριστικά από την υπαρξιακή ελευθερία. Επί σκηνής απογυμνώνεται καθημερινά κι επαναλαμβάνει ενώπιον όλων, εν είδει καρναβαλικής θεατρικής παράστασης, όλα τα μαρτύρια που έχει υποστεί. Με τον ιμπρεσάριό του να κάθεται δίπλα του, αφού επισκεφθεί συνέδρια, επιστημονικές συγκεντρώσεις και δείπνα με ειδικούς, αμείβεται με την ερωτική συντροφιά ενός ημιεξημερωμένου θηλυκού χιμπαντζή, όμως δεν γυρίζει καν να κοιτάξει τη θηλυκή του ερωμένη, γιατί εκείνη έχει στο βλέμμα «την τρέλα ενός τρομαγμένου, εκπαιδευμένου ζώου!» Και αυτό δεν το αντέχει!

«Ο άνθρωπος που ήταν πίθηκος γίνεται ηθοποιός για να μπορεί να εκφράζει το τραύμα του, για να μην πάψει ποτέ να μιλάει γι’ αυτό», σημειώνει ο σκηνοθέτης στο εισαγωγικό του σημείωμα, που με τη γεμάτη υπαρξιακή αγωνία αλληγορία που διερευνά τη φύση του ηθοποιού στις μέρες μας, τα κίνητρά του, το αίσθημα ανοικειότητας και το βαθύ πένθος ταυτότητας που βιώνει απεμπολώντας τις ρίζες του και τον «γαστρικό» τρόπο αντίληψης του ζώου. Και αυτό το κάνει, όχι παρουσιάζοντας την «Αναφορά» του πιθήκου στην Ακαδημία ως διαμεσολαβημένη απάντηση, αλλά επιλέγοντας να παρουσιάσει τον ίδιο τον πίθηκο στο κοινό και αναγκάζοντάς το, έτσι να ακούσει την αφήγησή του ως κείμενο φιλοσοφικό.

[1]. Πρόκειται για έναν ευφάνταστο μύθο που ο νοτιοαφρικανός νομπελίστας συγγραφέας Κουτσί επαναφέρει στη δική του Elizabeth Costello, σε πανεπιστημιακή διάλεξη της ηρωίδας με τίτλο «Οι φιλόσοφοι και τα ζώα» που στόχο έχει να στηλιτεύσει την απάνθρωπη μεταχείριση των ζώων. Ο μύθος απαντά και στον E.T.A. Hoffmann, στο Ειδήσεις από έναν καλλιεργημένο νέο.
[2]. Αντλώ τις εκφράσεις από το εισαγωγικό σημείωμα του σκηνοθέτη, που παραπέμπει στο βιβλίο της ψυχολόγου Κατερίνας Μάτσα Το αδύνατο πένθος και η κρύπτη, (εκδ. Άγρα, 2012).
[3]. Σάββας Στρούμπος, «Ανθρωπινότητα Και Γυμνή Ζωή», πρόλογος στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ.


* Ο ΝΙΚΟΣ ΞΕΝΙΟΣ είναι εκπαιδευτικός και συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο του, το μυθιστόρημα «Τα σπλάχνα» (εκδ. Κριτική).

Ακολουθήστε την boopress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Πόλεμος και η «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη (κριτική)

Ο Πόλεμος και η «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη (κριτική)

Για την παράσταση «Η πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία του Ένκε Φεζολλάρι, με τη Βάνα Πεφάνη στον κεντρικό ρόλο, η οποία θα παρουσιάζεται στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης μέχρι και τις 29 Μαΐου.

Του Νίκου Ξένιου

Είδα την «Πόλη» της Λούλας ...

Αναζήτηση ταυτοτήτων σε τέσσερις ξεχωριστές παραστάσεις (κριτική)

Αναζήτηση ταυτοτήτων σε τέσσερις ξεχωριστές παραστάσεις (κριτική)

Για τις παραστάσεις: «We are in the army now», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Ηλία Αδάμ, στη Στέγη, «Μάκιναλ», της Sophie Treadwell, σε σκηνοθεσία Ιώς Βουλγαράκη, στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, «Τέρας», σε κείμενο και σκηνοθεσία του Μιχάλη Καλιότσου, στο Θέατρο Εμπρός και «Θραύσματα της performance&n...

«Η Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

«Η Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Ο Ένκε Φεζολλάρι μετά την επιτυχημένη σκηνοθεσία του στην «Παρέλαση» και η Βάνα Πεφάνη μετά το «Διαμάντια και Μπλούζ» που έπαιξε δίπλα στις Τζένη Καρέζη και Ζωή Λάσκαρη, επιστρέφουν στην σημαντική Λούλα Αναγνωστάκη και στο εμβληματικό έργο της «Πόλη», από την «Τριλογία της Πόλης».

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική συλλογή του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις). Κεντρική φωτογραφία © Karsten Winegeart / Unsplash.

Του Γιώργου Βέη

«Η αλήθεια είναι απεχθής: έχουμε την τέχνη ...

Σε κάθε περίπτωση η ορθοδοξία θα νικήσει (διήγημα)

Σε κάθε περίπτωση η ορθοδοξία θα νικήσει (διήγημα)

Λάλησε ο κόκορας στο κινητό. Σηκώθηκα με ταραχή να κλείσω το ξυπνητήρι. Δεν ξέρω γιατί αλλά στο τρίτο χτύπημα νομίζω πως κυνηγάω το πετεινάρι και όλο μου ξεφεύγει. Θέλω να το πιάσω από το λαιμό και να το ταρακουνώ μέχρι να γίνει κόκκινο, όπως το λειρί του.

Του Δημήτρη Μαγριπλή

...
«Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» του Κόλσον Γουάιτχεντ (κριτική)

«Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» του Κόλσον Γουάιτχεντ (κριτική)

Για το μυθιστόρημα του Colson Whitehead «Μπέρδεμα στο Χάρλεμ» (μτφρ. Μυρσίνη Γκανά, εκδ. Ίκαρος).

Του Νίκου Ξένιου

“You move it to the left,
Yeah, and you go for yourself. ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

«Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά» του Γιάννη Καρκανέβατου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γιάννη Καρκανέβατου «Ο πατέρας δεν μιλούσε γι' αυτά», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Εστία.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Μέχρι κάποια ηλικία η μνήμη θυμίζει πατάρι· στοιβάζεις ό,...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Annie Ernaux «Το γεγονός» (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη –βραβευμένη με τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας πέρσι– ταινία. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 26 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας...

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

«Ονειρεύομαι πίνακες» του Σόλωνα Παπαγεωργίου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Σόλωνα Παπαγεωργίου «Ονειρεύομαι πίνακες», η οποία θα κυκλοφορήσει τις επόμενες μέρες από τις εκδόσεις Στίξις.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ονειρεύομαι πίνακες

...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

«Σταυροδρόμια», «Σάγκι Μπέιν», «Η υπόσχεση»: Τρία σπουδαία σύγχρονα μυθιστορήματα

Το μυθιστόρημα, ακόμη και την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, παραμένει το μεγάλο χωνευτήρι της πεζογραφικής φόρμας, ένας αφηγηματικός κόσμος ευρύχωρος και δεκτικός, που έχει τη μοναδική δύναμη να κινεί μεγάλους όγκους αφηγηματικού υλικού και να τους κατανέμει ομαλά μέσα στη διάρκεια μίας ή και πολλών δεκαετιών. ...

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του Όργουελ

Έξι προσφατα αστυνομικά μυθιστορήματα και ένα δοκίμιο του George Orwell. Κλασικό και σύγχρονο βρετανικό, σκανδιναβικό αλλά και μια αυτοέκδοση ελληνικού αστυνομικού μυθιστορήματος μεταξύ των προτάσεων. Κεντρική εικόνα: Εικονογράφηση του Λιθουανού © Karolis Strautniekas.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου ...

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Πόλεμος στην Ουκρανία: Οκτώ βιβλία για το «πώς φτάσαμε ως εδώ»

Οκτώ βιβλία που μας βοηθούν να καταλάβουμε, ακόμη και σε καταστάσεις κρίσιμες και τραγικές όπως αυτές που ζούμε σήμερα, «Πώς φτάσαμε ως εδώ». Τα έξι είναι βιβλία ιστορίας, έρευνας και γεωπολιτικής και τα δύο είναι λογοτεχνικά έργα Ουκρανών συγγραφέων. Στην κεντρική εικόνα: Από διαδήλωση στο Βερολίνο την περασμένη Κυ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται (ανανεωμένο)

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 34 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΦΑΚΕΛΟΙ