alt

Για το μυθιστόρημα του Anthony Trollope «Ο επίτροπος» (μτφρ. Σάντυ Παπαϊωάννου, εκδ. Gutenberg).

Του Γιώργου Λαμπράκου

Από τις πολλές θεματικές με τις οποίες ασχολήθηκε η περίφημη βικτωριανή πεζογραφία (Ντίκενς, Τρόλοπ, Θάκερι, Έλιοτ, αδελφές Μπροντέ, Κόλινς, Χάρντι, κ.ά.), η ατομική ηθική στο πλαίσιο των έντονων κοινωνικών ανακατατάξεων είναι ίσως η πιο σημαντική. Η ραγδαία εκβιομηχάνιση της Αγγλίας κατά τον 19ο αιώνα έθεσε νέες προκλήσεις αναφορικά με το πώς το ολοένα πιο εξατομικευμένο υποκείμενο θα όφειλε να σκέφτεται και να πράττει στο πλαίσιο ενός ισχυροποιούμενου κράτους και μιας εκσυγχρονιζόμενης οικονομίας. Κατά τη μετα-Διαφωτιστική εποχή όπου νέες ανάγκες ήρθαν να διαμορφώσουν νέες, κυρίως φιλελεύθερες, αξίες και πρότυπα συμπεριφοράς, οι παραδοσιακές δυνάμεις αναγκάστηκαν να αναζητήσουν τρόπους αντίδρασης (διάβαζε: η Εκκλησία πάσχιζε πάση θυσία να ανακτά τη μειούμενη ισχύ της). Μπροστά στον αναδυόμενο ατομοκεντρισμό και τον ισχυροποιούμενο κρατισμό, ο θεοκεντρισμός έπρεπε να δώσει απάντηση.

Σε αυτό το μυθιστόρημα το «βασισμένο σε αληθινά γεγονότα» –σύμφωνα με την έκφραση του συρμού– παρακολουθούμε μια εξουσιαστική διελκυστίνδα, από τη μία πλευρά της οποίας έχουμε τον επίσκοπο του Μπάρτσεστερ και τον γιο του, αρχιδιάκονο Θεόφιλο Γκράντλι, κι από την άλλη τον γιατρό Τζον Μπολντ και τον Τομ Τάουερς, διευθυντή της πανίσχυρης εφημερίδας Τζούπιτερ.

Λέγοντας θεοκεντρισμό δεν εννοώ τον όποιο θεό στο κέντρο, αλλά τους κληρονομικώ δικαίω επίγειους τοποτηρητές του. Έτσι, το μυθιστόρημα Ο επίτροπος του Άντονι Τρόλοπ (μτφρ. Σάντυ Παπαϊωάννου, Gutenberg, 2017), που εκδόθηκε το 1855 και αποτελεί το πρώτο έργο μιας εξαλογίας με γενικό τίτλο Τα χρονικά του Μπάρτσεστερ, πραγματεύεται την προσπάθεια ορισμένων εξεχόντων ιερωμένων να διατηρήσουν κληρονομικά προνόμια αιώνων τα οποία κάποια ανερχόμενα μέλη της αστικής τάξης έρχονται να αμφισβητήσουν σφοδρά. Σε αυτό το μυθιστόρημα το «βασισμένο σε αληθινά γεγονότα» –σύμφωνα με την έκφραση του συρμού– παρακολουθούμε μια εξουσιαστική διελκυστίνδα, από τη μία πλευρά της οποίας έχουμε τον επίσκοπο του Μπάρτσεστερ και τον γιο του, αρχιδιάκονο Θεόφιλο Γκράντλι, κι από την άλλη τον γιατρό Τζον Μπολντ και τον Τομ Τάουερς, διευθυντή της πανίσχυρης εφημερίδας Τζούπιτερ («το μάτι που τα βλέπει όλα»: πρόκειται για τους Times της εποχής), ενώ στη διαμάχη δεν θα αργήσουν να μπλεχτούν και οι δικηγόροι των δύο πλευρών. Στη μέση όλων βρίσκεται ο «επίτροπος», πρωτοψάλτης Σέπτιμος Χάρντινγκ, που δυσκολεύεται να αποφασίσει αν είναι ορθό να διατηρήσει τα προνόμια που του έχουν παραχωρηθεί νόμιμα ή αν οφείλει να τα αρνηθεί ώστε να γλιτώσει από τη βαριά κατηγορία του αργόμισθου.

Ο επίτροπος διευθύνει το τοπικό Γηροκομείο Χάιραμ λαμβάνοντας υψηλό μισθό κι έχοντας ως βοηθό του στη φροντίδα δώδεκα ηλικιωμένων έναν διαχειριστή, τον κύριο Τσάντγουικ. Βασικός καταγγέλλων της αργομισθίας του είναι ο Μπολντ, ο «μεταρρυθμιστής» όπως τον αποκαλεί ο πανταχού παρών και τα πάντα σχολιάζων αφηγητής (του) Τρόλοπ που αφενός εκτιμά τα ανιδιοτελή και φιλότιμα κίνητρα του Μπολντ, αφετέρου τον σαρκάζει για την υπέρμετρη βούλησή του να «διορθώσει την ανθρωπότητα», φτάνοντας στο σημείο να τον συγκρίνει με τον Δαντόν. Το ότι ο μεν Μπολντ ποθεί τη μικρότερη κόρη του Χάρντινγκ και θα κληθεί να αποφασίσει τι έχει μεγαλύτερη αξία για τον ίδιον (μια σχέση αγάπης ή μια κοινωνική διεκδίκηση;), ο δε «συντηρητικός» (όπως τον αποκαλεί ο αφηγητής) Γκράντλι είναι παντρεμένος με τη μεγαλύτερη κόρη του επιτρόπου, είναι δύο καταστάσεις που δεν διευκολύνουν τις ολοένα πιο τεταμένες σχέσεις των πρωταγωνιστών.

Ο Επίτροπος δεν θέτει πάντως ζητήματα θεολογικά, αλλά πολιτικά, κοινωνικά και προσωπικά: ποιος έχει τον πρώτο λόγο στην κατανομή των εκκλησιαστικών πόρων μέσα σε ένα ισχυρό και ευνομούμενο κράτος που έχει διαχωριστεί (ή βρίσκεται στο στάδιο του διαχωρισμού) από την εκκλησία;

Κάτι που φυσικά είναι προς όφελος του αναγνώστη, και ο αφηγητής το ξέρει και το εκμεταλλεύεται δεόντως: παρουσιάζει τα πρόσωπα να διέπονται από πάγιες ηθικές αρχές, οπότε στη σύγκρουσή τους δεν είναι εκ των προτέρων αυτονόητο για τον αναγνώστη (εκτός εάν είναι ιδεολογικά στρατευμένος) το ποιος έχει το δίκιο με το μέρος του. Με τα λόγια του ειδήμονα στη βικτωριανή λογοτεχνία Τζον Σάδερλαντ, «ακόμα και όταν έχει διαβάσει κανείς τα βιβλία του, είναι δύσκολο να καταλήξει για το ποια ακριβώς ήταν η στάση του σε σχέση με την εκκλησιαστική αναμόρφωση» (βλ. Εισαγωγή στο Οι πύργοι του Μπάρτσεστερ, μτφρ. Ισμήνη Καπάνταη, Gutenberg, 2017 – και τα δύο έργα του Τρόλοπ μεταφράζονται για πρώτη φορά). Ο Επίτροπος δεν θέτει πάντως ζητήματα θεολογικά, αλλά πολιτικά, κοινωνικά και προσωπικά: ποιος έχει τον πρώτο λόγο στην κατανομή των εκκλησιαστικών πόρων μέσα σε ένα ισχυρό και ευνομούμενο κράτος που έχει διαχωριστεί (ή βρίσκεται στο στάδιο του διαχωρισμού) από την εκκλησία; Τι είναι ένα κεκτημένο δικαίωμα και για πόσο πρέπει να βρίσκεται σε ισχύ; Από πού αρχίζει η πρόοδος, πώς πρέπει να διαχέεται στην κοινωνία και πότε δύναται να γίνει ένας νέος τύραννος στη θέση του παλιού; Ποιος πρέπει να είναι υπεύθυνος για την πρόνοια προς τους αδύναμους; Αξίζει να αγνοούνται έντονα συναισθήματα, όπως η ερωτική αγάπη, μπροστά σε κοινωνικές διεκδικήσεις; Και, τέλος, για να παραφράσω τον Τολστόι: πόσα χρήματα χρειάζεται ο άνθρωπος; 

alt
Ο Anthony Trollope

Ο αφηγητής δεν παίρνει ρητά θέση, απεναντίας αρέσκεται στο να σαρκάζει τον καθέναν, από όποια πλευρά κι αν προέρχεται, ιδίως αν χαρακτηρίζεται από ξεροκεφαλιά και τρέφει ισχυρές φιλοδοξίες.

Ο αφηγητής δεν παίρνει ρητά θέση, απεναντίας αρέσκεται στο να σαρκάζει τον καθέναν, από όποια πλευρά κι αν προέρχεται, ιδίως αν χαρακτηρίζεται από ξεροκεφαλιά και τρέφει ισχυρές φιλοδοξίες. Όσο τον ενοχλεί η καταφανής ανισότητα την οποία υπερασπίζονται οι «συντηρητικοί» ώστε να διαιωνίσουν το κύρος και την περιουσία τους (εάν αυτό δεν τον ενοχλούσε, δεν θα το έθετε ως κεντρικό ζήτημα – εξού θεωρώ πως η κριτική του στον αποκαλούμενο «Πόπιουλαρ Σέντιμεντ», όνομα που υποδηλώνει τον Ντίκενς, ξαστοχεί), άλλο τόσο τον ενοχλεί η βούληση των ανερχόμενων και συχνά υπερφίαλων «μεταρρυθμιστών» να μεταμορφώσουν ριζικά κι ακαριαία τα πάντα. Όσο βάζει στο στόμα των ηρώων του εύστοχες κουβέντες για τους κρατούντες ιερωμένους («Παπάδες! Δεν πάνε να πνιγούνε όλοι τους, λέω εγώ, έγρουξε ο Μούντι. Πεινασμένοι ζήτουλες, που δεν χορταίνουν αν δεν ληστέψουν τους πάντες και τα πάντα!»), άλλο τόσο κατανοεί έως και υπερασπίζεται την αντιδραστική πρακτική τους, θεωρώντας τη «μέρος μιας αιώνιας μάχης ενάντια σ’ έναν αιωνίως ακατάβλητο αντίπαλο: τη μάχη της Εκκλησίας κατά των εχθρών της». Ο Τρόλοπ, μολονότι δεν αγνοεί τις κραυγαλέες αδικίες της εποχής του, δείχνει να αγαπά την παλιά Αγγλία, όψεις της οποίας αλλοιώθηκαν ανεπιστρεπτί εξαιτίας της εκβιομηχάνισης (κεντρικό θέμα στο έργο του πρωτο-Ρομαντικού Μπλέικ και αργότερα, στην όψιμη βικτωριανή πεζογραφία, του Χάρντι).

Ο Επίτροπος του Τρόλοπ είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα που ξεχωρίζει αφενός για τα φλέγοντα και επίκαιρα ζητήματα που θέτει, αφετέρου για το ύφος του.

Ο Επίτροπος του Τρόλοπ είναι ένα απολαυστικό μυθιστόρημα που ξεχωρίζει αφενός για τα φλέγοντα και επίκαιρα ζητήματα που θέτει (ας σκεφτεί κανείς π.χ. τη σύγχρονη Ελλάδα, όπου κράτος και εκκλησία δεν έχουν αρκούντως διαχωρισμένες ζώνες εξουσίας), αφετέρου για το ύφος του. Ο αφηγητής παρεμβαίνει διαρκώς («Και τώρα ομολογώ πως νιώθω φόβο για την ηρωίδα μου», κ.λπ.) και με τα ποικίλα σχόλιά του μας αναγκάζει, ούτως ειπείν, να γίνουμε κριτές των εξελίξεων. Οι περιγραφές είναι λιτές και χωρίς φιοριτούρες, το καυστικό χιούμορ διάχυτο, οι διάλογοι στακάτοι (κάτι διόλου αυτονόητο για τη λογοτεχνία της εποχής), οι χαρακτήρες ζωντανοί, υποχρεωμένοι να συμβιβάσουν τον δημόσιο ρόλο τους με τις ιδιωτικές σχέσεις και υποσχέσεις τους. Η δε κριτική πρόβλεψη του Τρόλοπ για την επερχόμενη παντοδυναμία των ΜΜΕ (τότε, ακόμα, μόνο του Τύπου), για τη σταδιακή ανύψωση της «τέταρτης» εξουσίας σε πρώτη, είναι ακριβέστατη. Έτσι, το «καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα», που ταλανίζει τη ζωή του επιτρόπου, έχει πάρει έκτοτε εκρηκτικές διαστάσεις, αφού ένα κίτρινο δημοσίευμα ή η όποια «έκφραση γνώμης» κάνει πλέον αυτομάτως τον γύρο του κόσμου με τη δυνατότητα να σπιλώσει ονόματα και συνειδήσεις, συχνά ανεπανόρθωτα. 

* Στην κεντρική εικόνα απόσπασμα από τον πίνακα του Sir John Everett Millais, «Yes» (1877).

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΛΑΜΠΡΑΚΟΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής.
Τελευταίο του βιβλίο, το μυθιστόρημα ««Αίμα μηχανή» (εκδ. Γαβριηλίδη).


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Ποιος δεν έχει ακούσει για τον Όλυμπο, την υψηλή κατοικία όλων των δυνάμεων της Στοιχειοθεσίας, την προνομιούχο έδρα της θείας Τυπογραφίας, το θαυμαστό ενδιαίτημα θεών τε και δαιμόνων, από όπου, υπό το ακατάπαυστο βουητό του ατμού και την αστείρευτη ροή της κασταλίας μελάνης, κυκλοφορούν πενήντα χιλιάδες διατάγματα καθ’ εκάστην προς διακυβέρνησιν των υποτελών; […] «Αυτός είναι ο Όλυμπος;» ρωτά ο δύσπιστος ξένος. «Απ’ αυτά τα μικρά, σκοτεινά, μουντά κτήρια είναι που εκπορεύονται εκείνοι οι αλάθητοι νόμοι, στους οποίους καλούνται να υπακούσουν τα υπουργικά συμβούλια και από τους οποίους οφείλουν να κατευθύνονται οι επίσκοποι, να ελέγχεται η Βουλή των Λόρδων και η Βουλή των Κοινοτήτων, να καθοδηγούνται οι δικαστές στις αποφάσεις τους, οι στρατηγοί στα επιτελικά τους σχέδια, οι ναύαρχοι στις μανούβρες του στόλου και οι μανάβισσες στη διαχείριση των πάγκων τους;»


altΟ επίτροπος
Anthony Trollope
Μτφρ. Σάντυ Παπαϊωάννου
Gutenberg 2017
Σελ. 336, τιμή εκδότη €14,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ANTHONY TROLLOPE

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«Πέτρινα ημερολόγια» της Κάρολ Σίλντς (κριτική) – Για μια γυναίκα σμιλεμένη στην πέτρα της ζωής

«Πέτρινα ημερολόγια» της Κάρολ Σίλντς (κριτική) – Για μια γυναίκα σμιλεμένη στην πέτρα της ζωής

Για το μυθιστόρημα της Κάρολ Σιλντς [Carol Shields] «Πέτρινα ημερολόγια» (μτφρ. Άγγελος Αγγελίδης, Μαρία Αγγελίδου, εκδ. Gutenberg). Kεντρική εικόνα: © Shelby Miller/Unspalsh. 

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης

Υπάρχει ...

«Ανέβα στο βουνό να το φωνάξεις» του Τζέιμς Μπόλντουιν (κριτική) – Η ιστορία της δύσκολης ενηλικίωσης ενός αγοριού στο Χάρλεμ του '30

«Ανέβα στο βουνό να το φωνάξεις» του Τζέιμς Μπόλντουιν (κριτική) – Η ιστορία της δύσκολης ενηλικίωσης ενός αγοριού στο Χάρλεμ του '30

Για το μυθιστόρημα του Τζέιμς Μπόλντουιν [James Baldwin] «Ανέβα στο βουνό να το φωνάξεις» (μτφρ. Χρήστος Οικονόμου, εκδ. Πόλις). Kεντρική εικόνα: © U.S. National Archives and Records Administration.

Γράφει η Αργυρώ Μαντόγλου

Σε όλα τα μυ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

«Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ (κριτική) – Οι πολλαπλές αποχρώσεις της μητρότητας

Για το βιβλίο «Η μοναχοκόρη» της Γκουαδαλούπε Νέτελ [Guadalupe Nettel] (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, εκδ. Ίκαρος). Kεντρική εικόνα: έργο της street artist Οla Volo © olavolo.com.

Γράφει η Φανή Χατζή

Όσο η άποψη ότι ο γενε...

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

«TACK»: Μια ταινία για τη δύναμη του καλού με πρωταγωνίστριες τις Σοφία Μπεκατώρου και Αμαλία Προβελεγγίου

Για το ντοκιμαντέρ «TACK» (παραγωγή Onassis Culture) της Βάνιας Τέρνερ με πρωταγωνίστριες τη Σοφία Μπεκατώρου, που πρώτη ξεκίνησε το ελληνικό #MeToo, και την Αμαλία Προβελεγγίου, της οποίας η καταγγελία για βιασμό από τον προπονητή της από τα έντεκά της οδήγησε στην πρώτη δίκη-ορόσημο όχι μόνο για τη δικαίωσή της αλ...

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος στη Στέγη με «Γκοντό» και ιταλικό θίασο: μια παράσταση-σταθμός

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος σκηνοθετεί το εμβληματικό κείμενο του Σάμιουελ Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό» (1948) στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης από τις 15 μέχρι και τις 19 Μαΐου. Η παράσταση είναι στα ιταλικά με ελληνικούς υπέρτιτλους.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Μαργαρίτα Ιορδανίδη» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη νουβέλα του Μιχάλη Μακρόπουλου «Μαργαρίτα Ιορδανίδη», η οποία θα κυκλοφορήσει στις 19 Απριλίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εἶχαν πιάσει γιὰ τὰ καλὰ οἱ ζέστες, καὶ τὴν ἑπόμενη Κυριακὴ κανόνισαν ν...

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

«Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» του Αντρές Μοντέρο (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Αντρές Μοντέρο [Andrés Montero] «Ο θάνατος έρχεται στάζοντας βροχή» (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Απριλίου από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η μονομαχ...

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

«Σχολείο για την αγάπη» της Ολίβια Μάνινγκ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Ολίβια Μάνινγκ [Olivia Manning] «Σχολείο για την αγάπη» (μτφρ. Φωτεινή Πίπη), το οποίο κυκλοφορεί στις 23 Απριλίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Όταν έφτασαν στην κορυφή του λό...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Μεγάλο το θέμα, μικρό το δέμας: 21 βιβλία για τη «μικρή» ή τη «σύντομη» ιστορία του… οτιδήποτε

Υπάρχει μια «μικρή» ή μια «σύντομη» ιστορία για το… οτιδήποτε. Οι τίτλοι βιβλίων που επιχειρούν (και καταφέρνουν) να συμπυκνώσουν μεγάλα θέματα σε, συνήθως, ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πάρα πολλοί. Εντυπωσιακά πολλοί. Στην παρακάτω πολύ ενδεικτική επιλογή είκοσι ενός βιβλίων μπορεί καν...

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου 2024: «Με ένα βιβλίο πετάω!» ξανά... – 12 βιβλία για το μεγάλο ταξίδι της ανάγνωσης

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (23 Απριλίου) επιλέγουμε 12 βιβλία που μας βάζουν στα ενδότερα της λογοτεχνίας και μας συνοδεύουν στο ταξίδι της ανάγνωσης.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος

Στις 23 Απριλίου γιορτάζουν τα βιβλ...

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Δεν είναι «έγκλημα πάθους» είναι γυναικοκτονία: 5 μελέτες για την έμφυλη βία

Πέντε μελέτες αναδεικνύουν τις νομικές και κοινωνικές διαστάσεις των γυναικοκτονιών και συμβάλλουν στην κατανόηση των αιτίων που προκαλούν την πιο ακραία μορφή έμφυλης βίας. Επειδή οι γυναικτοκτονίες δεν είναι «εγκλήματα πάθους» αλλά ανθρωποκτονίες με πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.

Γράφει η Φανή Χ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ