nada 01

Για το μυθιστόρημα του Jean-Patrick Manchette «Νάδα» (μτφρ. Δάφνη Κιούση, εκδ. Άγρα). Εικόνα: Τρεις από τους πρωταγωνιστές του βιβλίου, στην κινηματογραφική του μεταφορά το 1974 από τον Claude Chabrol.

Της Έλενας Χουζούρη

Αν θέλει κανείς να αποκτήσει μια πληρέστερη –σχεδόν ακτινογραφική– γνώση για την τρομοκρατία, το μυθιστόρημα Νάδα του Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ είναι από τους καλύτερους τρόπους, συνεπικουρούμενο βεβαίως από το αυτοβιογραφικό Ανεξέλεγκτα στοιχεία του Στεφάν Οσμόν (μτφρ. Αριάδνη Μοσχονά, εκδ. Πόλις). Ο Μανσέτ [1942-1995] που θεωρείται ως δημιουργός του γαλλικού neo-polar –αν και ο ίδιος δεν το παραδεχόταν– θα γράψει το Νάδα τέσσερα χρόνια έπειτα από τον Μάη του ’68, και πέντε πριν οι ιταλικές Ερυθρές Ταξιαρχίες απαγάγουν και εκτελέσουν τον Άλντο Μόρο, χωρίς να συνυπολογίσουμε και την γερμανική RAF.

Ο Μανσέτ είναι 30 χρονών όταν κυκλοφορεί το Νάδα, τον Νοέμβριο του 1972, και εντάσσεται στο κύκλο των πρώτων μυθιστορημάτων του με έντονο πολιτικό χρώμα και δομή που προσιδιάζει περισσότερο στο θρίλερ παρά στο αστυνομικό. Ο νεαρός τότε συγγραφέας θα έχει ήδη αποκτήσει πλούσια προσωπική πολιτική πείρα έχοντας περάσει από όλους τους αριστερούς ή και ακροαριστερούς σχηματισμούς που ανθούσαν τη δεκαετία του 1960 στη Γαλλία, αρχής γενομένης από τον πόλεμο της Αλγερίας έως τον Μάη του ’68. Δεν θα απαρνηθεί ποτέ τις αριστερές του καταβολές και την αριστερή οπτική του σε όλη τη λογοτεχνική διαδρομή του έως τον πρόωρο θάνατό του, στα 53 του χρόνια. «Είμαι ένας αθεράπευτα αριστερός διανοούμενος, και δεν ντρέπομαι εξάλλου γι’ αυτό» θα δηλώσει σε μια συνέντευξή του στο περιοδικό Polar τον Ιούνιο του 1980, για να τοποθετηθεί αμέσως μετά ως προς το είδος του αστυνομικού που εκείνος γράφει: «Το αστυνομικό για μένα –ήταν και είναι– το μυθιστορηματικό είδος της βίαιης κοινωνικής παρέμβασης. Αυτό έκανα, λοιπόν, εξαιτίας και του περάσματός μου από τον αριστερισμό».

«Το αστυνομικό για μένα –ήταν και είναι– το μυθιστορηματικό είδος της βίαιης κοινωνικής παρέμβασης. Αυτό έκανα, λοιπόν, εξαιτίας και του περάσματός μου από τον αριστερισμό». Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ

Το Νάδα, αν και όπως ήδη ειπώθηκε, τοποθετείται πιο κοντά στο θρίλερ παρά στο αστυνομικό, είναι ακριβώς αυτό: Μια μυθιστορηματικά βίαιη κοινωνική παρέμβαση. Είχε προηγηθεί βέβαια το πρώτο πολιτικό μυθιστόρημα που υπέγραψε με το όνομά του με τίτλο “L’ Affaire N’ Gustro” (Η Υπόθεση N’ Gustro, 1971) που βασίστηκε στην απαγωγή και εξαφάνιση του Μαροκινού ηγέτη της αντιπολίτευσης Μπεν Μπαρκά. Το Νάδα εδράζεται επίσης σε μια απαγωγή – μυθιστορηματική αυτή αλλά προφητική σε ό,τι θα επακολουθήσει στη Γερμανία και στην Ιταλία τα αμέσως επόμενα χρόνια, που όχι άστοχα θα αποκαλούνται αποκεί και πέρα ως «Μολυβένια». Σύμφωνα μάλιστα με τη Lucy Sante, που υπογράφει το προλογικό σημείωμα στο βιβλίο, το πιο δημοσιοποιημένο σενάριο ακροαριστερής τρομοκρατίας της δεκαετίας του 1970 είναι η συμβολική απαγωγή.

Στο μυθιστόρημα του Μανσέτ μια ολιγομελής ομάδα ακροαριστερών, που την αποτελούν απομεινάρια της εξεγερσιακής-επαναστατίζουσας έξαρσης της δεκαετίας του 1960, αποφασίζει, σχεδιάζει και προχωρεί στην απαγωγή του Αμερικανού Πρέσβη στο Παρίσι. Ο κάθε ένας από αυτούς –υπάρχει και μία γυναίκα– είναι διαφορετική περίπτωση και εξαιτίας της πολιτικής πείρας που έχει πίσω του, ή αντίθετα δεν έχει, και του ξεχωριστού χαρακτηριολογικού φορτίου που φέρει. Τους ενώνει ο κοινός σκοπός, η κοινή βαθιά απέχθεια, στα όρια του μίσους θα έλεγα, προς την οποιαδήποτε μορφή παρουσιάζει η καθεστωτική κοινωνία και οι εξουσιαστικές δομές της. Ως προς το τελευταίο, θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ του αναρχισμού και της ακροαριστεράς.

Ο βασικός της ομάδας, ο Καταλανός Μπουεναβεντούρα Ντίαζ έχει οικογενειακές ρίζες στον αναρχισμό, γιος αναρχικού που σκοτώθηκε υπερασπιζόμενος την Κομμούνα της Βαρκελώνης κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο, ταγμένος στην επαναστατική δράση από τον πόλεμο της Ανεξαρτησίας στην Αλγερία και μετά, εμιγκρές στην Γαλλία, έτοιμος να τα πάρει και να δώσει όλα μπροστά στον κοινό σκοπό της Επανάστασης. Ο διανοούμενος της παρέας, Μαρσέλ Τρεφαί, διδάσκει με έναν… ιδιαίτερο τρόπο φιλοσοφία σε ένα προαστιακό λύκειο του Παρισιού, τα σπάει και με τους μαθητές του και με τους συναδέλφους του με το παραμικρό, μη αντέχοντας την, κατά τον ίδιο, εξουσιαστική εκπαιδευτική δομή. Είναι αυτός που συντάσσει το Μανιφέστο της Νάδα, μέλος της Ελευθεριακής Ένωσης του 15ου Διαμερίσματος [Ομάδα Ερρίκος Μαλατέστα], ωστόσο δεν θα συμφωνήσει με τη σχεδιαζόμενη «επιχείρηση» της απαγωγής του Αμερικανού Πρέσβη και τελικά δεν θα συμμετάσχει. Ο ρόλος του θα αποδειχθεί καταλυτικός στην εξέλιξη του μυθιστορήματος.

Jean Patrick Manchette

Ο Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ (1942-1995) θεωρείται ο επιφανέστερος συγγραφέας του «Neo-Polar», του νέου γαλλικού αστυνομικού μυθιστορήματος, που εισήγαγε το στοιχείο της πολιτικής και τους εξωκοινοβουλευτικούς προβληματισμούς του Μάη του ’68. Ανήσυχος, ριζοσπάστης και πολυτάλαντος, ο Μανσέτ είχε πανεπιστημιακή θητεία, ασχολήθηκε με τη τζαζ και τη ροκ μουσική, δίδαξε γαλλικά στη Βρετανία, έγραψε σενάρια για τον κινηματογράφο και το θέατρο, έκανε μεταφράσεις, διατέλεσε διευθυντής σειράς κόμικ και λογοτεχνικός διευθυντής μιας συλλογής επιστημονικής φαντασίας.

Ο μεγαλύτερος ηλικιακά όλων, Αντρέ Επωλάρ, ο «πενηντάρης» στο μυθιστόρημα, φέρει επάνω του τα εύσημα της συμμετοχής του στην αριστερή αντίσταση τον καιρό της γερμανικής Κατοχής, καθώς και τη συμμετοχή του στο πλευρό του απελευθερωτικού FLN στον πόλεμο της Αλγερίας, αλλά και όπου ανά την υφήλιο η Επανάσταση τον καλεί! Άνθρωπος που διψάει για την έξαψη της εξέγερσης, μπλεγμένος περιστασιακά και σε ημιπαράνομες πράξεις διαφθοράς, παρά τις πρώτες επιφυλάξεις του –«είστε ένα μάτσο ατζαμήδες», λέει του Ντίαζ–, τελικά δέχεται να συμμετάσχει στην «επιχείρηση». Οι δύο άλλοι, ο σερβιτόρος Μειέρ και ο αλκοολικός Ντ’ Αρσύ δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό του Επωλάρ, διότι και μηδενική σχεδόν εμπειρία έχουν από τρομοκρατικές δράσεις και άγνοια στοιχειωδών επαναστατικών κανόνων. Καθοδηγούνται κυρίως από ένα απροσδιόριστο, ομιχλώδες, μίσος. Απομένει η Βερονίκ Κας, η μοναδική γυναίκα της ομάδας, μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα μυθιστορηματική περσόνα ως προς την ψυχογραφία της σχετική με την τρομοκρατία. Ο Μανσέτ δεν της αφήνει κανένα περιθώριο να γίνει συμπαθής στον αναγνώστη. Είναι στα άκρα σκληρή, ανελέητη και δεν διστάζει να σκοτώσει αν χρειαστεί.

«Κάτω από την ψυχρή και περιποιημένη μου όψη» λέει στον Επωλάρ «κρύβονται και βράζουν οι φλόγες του πιο παράφορου μίσους για τον τεχνογραφειοκρατικό καπιταλισμό, που έχει μουνί σε σχήμα κάλπης και μια πούτσα για κεφάλι».

Στον αντίποδα αυτών βρίσκεται ο Αμερικανός Πρέσβης, οι επίσημες γαλλικές αρχές, με πρωταγωνιστικό ρόλο στο μυθιστόρημα, του Διοικητή της Αστυνομίας του Παρισιού, Γκεμεόν και δευτερευόντως του Υπουργού Εσωτερικών. Ο Αμερικανός εμφανίζεται σαν χαζοχαρούμενος και φοβιτσιάρης διπλωμάτης, ο οποίος απάγεται με τρόπο που παραπέμπει σε αμερικάνικη γκαγκστερική ταινία από οίκο ανοχής πολυτελείας, επισήμως ως Λέσχη, παρακείμενου στην Προεδρία της Δημοκρατίας, προστατευμένου από την Αστυνομία, όπου διασκεδάζουν ξένοι ηγέτες και διπλωμάτες, όταν επισκέπτονται την γαλλική πρωτεύουσα. Σαρκάζοντας ο Ντίαζ λέει: «Τι σκάνδαλο! Η Εξοχότης Του απάγεται από ακροαριστερούς σε ένα μπουρδέλο». Ο Γκοεμόν, έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κακού, εκδικητικού, ανελέητου μπάτσου που δεν θα διστάσει να φτάσει τη βία της κρατικής καταστολής στα άκρα, παρακούοντας ακόμα και τις εντολές του πολιτικού προϊσταμένου του. Όσο για τους εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας, ο Μανσέτ εμμέσως πλην σαφώς τους απαξιώνει. Τους εμφανίζει να τα έχουν χάσει, να δρουν αποσπασματικά και για να αποφύγουν τις πολιτικές ευθύνες για το μακελειό-σφαγή που θα προκαλέσει ο Γκεμεόν, τον ξαποστέλνουν σε κάποια αφρικανική γαλλική αποικία.

Ο μόνος που σώζεται τραυματισμένος είναι ο αυθεντικός αναρχικός της ομάδας, ο Μπουαναβεντούρα Ντίαζ ο οποίος τελικά σε ηχογραφημένο του μήνυμα θα ανακοινώσει την διάλυση της ομάδας Νάδα, ενώ ο Τρεφαί, –τον οποίο ο Γκοεμόν είχε στο μεταξύ συλλάβει και βασανίσει– αναλαμβάνει να διηγηθεί τη «σύντομη και απλή» ιστορία της ομάδας «Νάδα».

Πριν φτάσουμε όμως στο άδοξο και αιματηρό τέλος του «κόλπου» των τρομοκρατών, ο Μανσέτ επαναφέρει στον μυθιστορηματικό καμβά που κεντάει τον βρόμικο απόηχο του πολέμου της Αλγερίας που εκπροσωπείται από κάποια απομεινάρια της ακροδεξιάς παραστρατιωτικής οργάνωσης SAC. Ο Γάλλος συγγραφέας αλλάζει το παλιό όνομα της SAC και θέλει κάποιους συνεργάτες της να βρίσκονται απέναντι από την υποτιθέμενη Λέσχη και να τραβούν φιλμ με στόχο να εκβιάσουν πολιτικά την Κυβέρνηση. Αντί όμως για τις υψηλές προσωπικότητες που επισκέπτονται τη... Λέσχη, φιλμάρουν συμπτωματικά την «επιχείρηση» απαγωγής του Αμερικανού Πρέσβη. Και εδώ, κατά τον Μανσέτ, στήνεται ένα άλλο βρόμικο παιχνίδι πολιτικών σκοπιμοτήτων, το οποίο τελικά πληρώνει και ο Πρέσβης και η ομάδα των τρομοκρατών. Αυτοί, παρά το ότι είναι διατεθειμένοι να παραδοθούν, εκτελούνται εν ψυχρώ με διαταγή του Γκοεμόν. Ο μόνος που σώζεται τραυματισμένος είναι ο αυθεντικός αναρχικός της ομάδας, ο Μπουαναβεντούρα Ντίαζ ο οποίος τελικά σε ηχογραφημένο του μήνυμα θα ανακοινώσει την διάλυση της ομάδας Νάδα, ενώ ο Τρεφαί, –τον οποίο ο Γκοεμόν είχε στο μεταξύ συλλάβει και βασανίσει– αναλαμβάνει να διηγηθεί τη «σύντομη και απλή» ιστορία της ομάδας «Νάδα» (που ας σημειωθεί στα ισπανικά σημαίνει «τίποτα»).

agra manchette nadaΌντως το μυθιστόρημα είναι μια «βίαιη κοινωνική παρέμβαση», όπως θέλει ο Μανσέτ να επενεργούν τα μυθιστορήματά του. Ένα μυθιστόρημα γεμάτο πολιτική βία, σε μικρές και μεγάλες δόσεις που ενεργοποιούνται σταδιακά μπροστά στα μάτια του αναγνώστη καθώς παρακολουθεί την ταχύτητα της δράσης, τους κοφτούς διαλόγους, τις συνεχείς αλλαγές των χώρων, τα απανωτά στιγμιότυπα. Ο Μανσέτ δεν αφήνει να του ξεφύγει και η παραμικρή λεπτομέρεια. Περιγράφει το κάθε τι με απίστευτη ταχύτητα, σαν να έχει μια κινηματογραφική μηχανή και φιλμάρει στο δευτερόλεπτο. Παρά την ταχύτητα της δράσης καταφέρνει να σκιτσάρει πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές στην εντέλεια. Δεν χαρίζεται σε κανέναν. Και πίσω, στο φόντο, ανασυστήνεται με γρήγορες αιχμηρές πινελιές όλη η πολιτική ατμόσφαιρα της Γαλλίας, τέσσερα μόλις χρόνια έπειτα από την εμβληματική εξέγερση του 1968. Κανένας δεν μένει απέξω, οι πάντες εκφέρουν τη γνώμη τους για τα τρομοκρατικά συμβάντα. Οι μεγάλες εφημερίδες, όπως η Le Monde, οι ανακοινώσεις των κοινοβουλευτικών κομμάτων, οι ανακοινώσεις των διαφόρων αριστερών και ακροαριστερών γκρουπούσκουλων.

Πού έγκειται όμως η περίφημη «κοινωνική παρέμβαση» εκτός από τη δεδηλωμένη βιαιότητα της υπόθεσης; Την «ακούμε» δια στόματος του τραυματισμένου Μπουαναβεντούρα Ντίαζ:

«Έκανα λάθος, είπε ξαφνικά. Η τρομοκρατία της Άκρας Αριστεράς κι η τρομοκρατία του Κράτους, παρότι τα κίνητρά τους δεν μπορούν να συγκριθούν, είναι τα δύο σαγόνια της ίδιας παγίδας για ηλίθιους… Το καθεστώς αμύνεται τελικά έναντι της τρομοκρατίας. Αλλά το σύστημα δεν αμύνεται, την ενθαρρύνει, τη διαφημίζει. Ο ντεσπεράντο είναι ένα εμπόρευμα, είναι συναλλαγματική αξία, ένα πρότυπο συμπεριφοράς, όπως ο μπάτσος ή η αγία…».

Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, σε ένα σχόλιό του για το Νάδα, ο Μανσέτ, ανάμεσα στα άλλα, θα παρατηρήσει:

«Ο αναγνώστης ενδεχομένως να κρίνει πως, το 1974 [σ.σ γράφτηκε το 1972] γράφοντας ένα μυθιστόρημα για την τρομοκρατία, ασχολήθηκα με την έμμεση χρησιμοποίησή της από το Κράτος και παρέλειψα την άμεση χειραγώγησή της, γιατί δεν μπορούσα να προβλέψω τη μεγάλη ανάπτυξη που αυτή η άμεση χειραγώγηση θα γνώριζε τα χρόνια που ακολούθησαν…».

Τα δικά μας σχόλια εδώ περιττεύουν. Επαρκέστατη η μετάφραση της Δάφνης Κιούση.


* Η ΕΛΕΝΑ ΧΟΥΖΟΥΡΗ είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος. Τελευταίο της μυθιστόρημα, «Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού. Μια παλιά ιστορία» (εκδ. Πατάκη).

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

Για το μυθιστόρημα του Κιμ ντε Λ’ Οριζόν [Kim De L'Horizon] «Βιβλίο από αίμα» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης, εκδ. Ψυχογιός). Στην κεντρική εικόνα, το Kim De L'Horizon.

Γράφει η Ελεάνα Κολοβού 

Με ...

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

Για το μυθιστόρημα του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς [Gianfranco Calligarich] «Ιδιωτικές άβυσσοι» (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος). 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Στη ζωή, αλλά και σε κάθε παιχνίδι κάθε νίκη καταλήγει να μοιά...

«Το πρόσωπο του άλλου» του Κόμπο Αμπέ (κριτική) – Ένα νοητικό και φιλοσοφικό παιχνίδι

«Το πρόσωπο του άλλου» του Κόμπο Αμπέ (κριτική) – Ένα νοητικό και φιλοσοφικό παιχνίδι

Για το μυθιστόρημα του Κόμπο Αμπέ [Köbö Abe] «Το πρόσωπο του άλλου» (μτφρ. Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος, εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα από την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου (1966).

Γράφει ο Φώτης Καραμπεσίνης

Ο τρόπος που συντίθεται η...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

«Τηρούμενες αναλογίες» της Πόπης Φιρτινίδου (κριτική) – Ζωντανές ανταποκρίσεις από την ηλικία της ήττας

Για τη συλλογή διηγημάτων της Πόπης Φιρτινίδου «Τηρούμενες αναλογίες» (Εκδόσεις των Συναδέλφων). Κεντρική εικόνα: Πίνακας από τον Αργυρό Ουμβέρτο (1884 - 1963) με τίτλο «Ο παππούς» (1912) / Εθνική Πινακοθήκη.

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Η ψυχολογί...

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

«Respublica»: μια κοινότητα χαράς απέναντι σ’ ένα σύμπαν καταναλωτισμού και στρες

Για την multi παράσταση «Respublika» του Λούκας Τβαρκόβσκι [Lukasz Twarkowski], σε παραγωγή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση, η οποία παρουσιάστηκε στο Terra Vibe Park στη Μαλακάσα. Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

Ο Πολωνός σκηνοθέτ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ