the mayor of casterbridge 78

Για το μυθιστόρημα του Thomas Hardy «Ο δήμαρχος του Κάστερμπριτζ – Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου με χαρακτήρα» (μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο, εκδ. Gutenberg).

Του Φώτη Καραμπεσίνη

«Τέχνη είναι η υπόσχεση της ευτυχίας που διαρκώς αθετείται».
Τ. Αντόρνο

Αν αποδεχτούμε πως μπορεί να υπάρξει ευτυχία σ' έναν κενό νοήματος κόσμο, του οποίου αποτελούμε παροδικούς επισκέπτες, αυτό το οφείλουμε εν πολλοίς στην τέχνη. Το οφείλουμε στους εκλεκτούς του πνεύματος, σε ανθρώπους όπως ο Τόμας Χάρντι, οι οποίοι υπόσχονται την ευτυχία και εκπληρώνουν στο ακέραιο τις –ταπεινές ή υψηλές– προσδοκίες μας.

«Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου με χαρακτήρα» περιλαμβάνει την έναρξη, το αναπόδραστο τέλος και το μεσοδιάστημα του μυθιστορηματικού βίου του ήρωα. Αν τα δύο πρώτα έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τον χρόνο και την ποσότητα, το τρίτο υποκρύπτει την ποιοτική διάσταση.

Όπως συμβαίνει και με άλλους συγγραφείς (χαρακτηριστική περίπτωση ο Τόμας Μπέρνχαρντ), ο υπότιτλος του βιβλίου αποκαλύπτει περισσότερα από τον ίδιο τον τίτλο. Ενώ, λοιπόν, ο «Δήμαρχος του Κάστερμπριτζ» είναι απλώς μια ιδιότητα, ένα εναρκτήριο λάκτισμα στον μύθο, ο υπότιτλος προσφέρει την ευκαιρία στον συγγραφέα να κλείσει το μάτι στον οτρηρό αναγνώστη. «Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου με χαρακτήρα» περιλαμβάνει την έναρξη, το αναπόδραστο τέλος και το μεσοδιάστημα του μυθιστορηματικού βίου του ήρωα. Αν τα δύο πρώτα έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τον χρόνο και την ποσότητα, το τρίτο (η ιδιότητα, ο χαρακτήρας) υποκρύπτει την ποιοτική διάσταση, νοηματοδοτώντας το όλον, αποδίδοντας –αινιγματικά– μια διάκριση. Αινιγματικά, όμως, καθότι ο «χαρακτήρας» του ανδρός δεν υφίσταται in abstracto, δεν μπορεί να είναι μια έννοια μη προσημασμένη, όπως εσκεμμένα και εκούσια την παραδίδει ο Χάρντι στον αναγνώστη του.

Περί χαρακτήρα, λοιπόν, ο λόγος. «Ο χαρακτήρας ορίζει τη μοίρα» δηλώνεται χαρακτηριστικά, και εξαρχής ο αναγνώστης βρίσκεται αντιμέτωπος με τις επιπτώσεις της δήλωσης αυτής. Ο πρωταγωνιστής, ονόματι Χέντσαρντ, βαδίζει σύννους δίπλα στη γυναίκα και το παιδί, έτοιμος να προβεί στην ενέργεια εκείνη που θα καθορίσει το παρόν και το μέλλον του, υπό το άγρυπνο βλέμμα του συγγραφέα που προειδοποιεί: «Όλα είναι δυνατόν να συμβούν στα χέρια του Χρόνου και της Μοίρας, εκτός ίσως από την απονομή δικαιοσύνης. Η πρώτη φάση ήταν έργο της Φύσης, η δεύτερη πιθανότητα του πολιτισμού».

Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τον άντρα από το να κατέλθει του «κακού τη σκάλα», να πουλήσει τη σύζυγό του, «την ψυχή αυτού ζημιωθής», σπέρνοντας τον σπόρο της δήωσής του. Κι αν η τιμωρία δεν επέρχεται αυθωρεί, είναι γιατί η πτώση είναι πιο τρομακτική όταν ακολουθεί την άνοδο, όταν η κολάσιμη πράξη έχει σταδιακά εξασθενήσει στην αχλή του χρόνου, έχοντας περιπέσει σε αμνησία, οπότε αίφνης εμφανίζεται ως αποκάλυψη στον εν υπνώσει χαρακτήρα που απολαμβάνει τιμές και δόξα. Τότε η χαίνουσα πληγή κακοφορμίζει, το μυστικό (έννοια-κλειδί στο μυθιστόρημα, όπως θα δούμε στη συνέχεια) προτείνει το αποκρουστικό του πρόσωπο για να θυμίσει στον δαφνοστεφή, σε εκείνον που οι Θεοί χαρίζουν «χάριν και κύδος» πως «Οι στιγμές ευτυχίας δεν είναι παρά σύντομα επεισόδια στο δραματικό έργο του πόνου».

Ο Χέντσαρντ (τέως εργάτης γης, νυν Δήμαρχος) είναι ένας άνθρωπος με πάθη, ένας άνδρας παρορμητικός, δυσήνιος, χθόνιος όπως και το επάγγελμά του. Αγαπά και μισεί παράφορα, οργίζεται και ημερεύει μέσα σε στιγμές, υποκύπτοντας σταθερά στις ψυχικές του δονήσεις που τον παρασύρουν σε πράξεις συχνά ακραίες και άδικες, κάνοντάς τον στη συνέχεια να μετανοεί και να περιπίπτει σε απελπισία, ενοχές και αποκηρύξεις. Σύντομα όμως, η Λερναία Ύδρα της ακατάβλητης και κοχλάζουσας δύναμής του θα σηκώσει κάποιο από τα εναπομείναντα κεφάλια της, ενσκήπτοντας με ιερή μανία επί δικαίων και αδίκων. Αυτός ο «bigger than life» χαρακτήρας δεν ορρωδεί, δεν υποκύπτει σε εξωτερικούς καταναγκασμούς, παρά μόνον σε εκείνους που ο ίδιος αναγνωρίζει ως τέτοιους: ούτως ειπείν, τις ενοχές και τους μύχιους φόβους του. 

Ο συγγραφέας καταρρίπτει τις βεβαιότητες, ανατρέπει τις δυναμικές των σχέσεων μεταξύ των προσώπων, εισχωρώντας στις κρύφιες δυνάμεις και τα κίνητρα των χαρακτήρων. Διότι τελικά κάθε μυστικό μπορεί να εκληφθεί και ως ατέλεια, ρωγμή στην πανοπλία ακόμα και του ισχυρότερου.

Η αναρρίχησή του από βιοπαλαιστή σε Δήμαρχο του Κάστερμπριτζ λαμβάνει χώρα μέσα σε λίγες σελίδες, προϊδεάζοντας τον αναγνώστη για την τραγική συνέχεια, η οποία ξεκινάει με την είσοδο του άλλου βασικού χαρακτήρα του βιβλίου: του νεαρού Σκοτσέζου, ονόματι Φάρφρι. Ευρισκόμενος στον αντίποδα, ο Φάρφρι είναι ευειδής, ηδυεπής, ευπροσήγορος και ταυτόχρονα ψύχραιμος, λογικός και νουνεχής ως επαγγελματίας. Ο μικρόκοσμος της τραγωδίας εμπλουτίζεται και με τα άλλα dramatis personae, ήτοι την κόρη του Δημάρχου και τη μητέρα της που εισέρχονται ταυτόχρονα στη σκηνή του Κάστερμπριτζ, αναζωπυρόνοντας τις φλόγες του παρελθόντος. Το αυτό ισχύει και για την άλλη σημαντική ηρωίδα του δράματος, τη Λουσέτα (παρελθούσα ερωμένη του Δημάρχου), η οποία με τη σειρά της καταφτάνει στο Κάστερμπριτζ διεκδικώντας το δικό της μερίδιο ευτυχίας. Ο θίασος επί σκηνής λοιπόν και ο προσεκτικός θεατής/αναγνώστης αρχίζει να συλλαμβάνει τον κοινό τόπο: εκείνον των μυστικών και των ψεμάτων, όπου τα μεν αλληλοπεριχωρούνται στα δε, συνυφαίνονται και προσκολλώνται στα ατομικά τους πεπρωμένα. 

Ο Χάρντι κινείται επιδέξια μεταξύ αυτού του διπόλου (μυστικά/ψέματα), αναδεικνύοντάς το αριστοτεχνικά, επιτυγχάνοντας δύο σημαντικά αποτελέσματα: Αφενός, η συνεχής ροή αποκαλύψεων και οι επιπτώσεις τους δημιουργούν απολύτως ελεγχόμενες εκρήξεις πλοκής, με συνέπεια να ωθείται επιτυχώς η δράση στην κατάληξή της. Το άμεσα ορατό αποτέλεσμα είναι πως το βιβλίο κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του Σημαντικού Αναγνώστη (κατά Ο. Έκο), ο οποίος εστιάζει την προσοχή του σε ένα πρώτο επίπεδο αφήγησης, τουτέστιν στο πώς θα καταλήξει η ιστορία. Αφετέρου (και κατά την άποψή μου σημαντικότερο), τέρπει αναγνωστικά τον Αισθητικό Αναγνώστη (εκείνον που απολαμβάνει την εσωτερική ενότητα, την αισθητική αρτιότητα), ως προς το εξής: ο συγγραφέας καταρρίπτει τις βεβαιότητες, ανατρέπει τις δυναμικές των σχέσεων μεταξύ των προσώπων, εισχωρώντας στις κρύφιες δυνάμεις και τα κίνητρα των χαρακτήρων. Διότι τελικά κάθε μυστικό μπορεί να εκληφθεί και ως ατέλεια, ρωγμή στην πανοπλία ακόμα και του ισχυρότερου, μια χαραμάδα που το παρελθόν σταλάζει τα λιμνάζοντα νερά του στο παρόν, καθιστώντας σαθρό ακόμα και το πιο αρραγές κτίσμα. Κάθε ψέμα που εκφέρεται προκειμένου να διαφυλαχτεί ένα μυστικό, οδηγεί ολοένα και ταχύτερα τους χαρακτήρες στο limbo της ματαίωσης, σε μια αέναη σύγκρουση με τους εσωτερικούς τους δαίμονες και με τους άλλους… που είναι η Κόλαση. 

Ταυτόχρονα, ο ευφυής συγγραφέας μάς θυμίζει εκείνο που αποτελεί το Ευαγγέλιο της λογοτεχνίας στην υψηλότερη μορφή της: Ουδείς αθώος, ουδείς αναμάρτητος, άπαντες τελούν υπό το φως της λογοτεχνικής Κρίσης, της μόνης που καλύπτει την πλάση με το φως της. Ο αναγνώστης-κοινωνός της αλήθειας αυτής, απομακρύνεται σταδιακά από τις βεβαιότητές του, αποδέχεται αδιαμαρτύρητα να κινηθεί τρεκλίζοντας (η πυξίδα της τέχνης δεν δείχνει παρά σπάνια τον Βορρά...) επάνω σε μια σαθρή γέφυρα βεβαιοτήτων, καθώς ο συγγραφέας, φορέας του Αρχιλόχειου πνεύματος, παρωδεί, εμπαίζει τις παραδεδεγμένες αρχές, τις νόρμες και τους κώδικες του ευ ζην. 

alt
Ο Thomas Hardy, έπειτα από τα πρώτα –όχι και
τόσο επιτυχημένα– μυθιστορήματά του, γράφει το
Μακριά από το αγριεμένο πλήθος. Εκεί, εισάγει για
πρώτη φορά την επινοημένη γεωγραφική περιοχή του
Wessex, περιοχή που ονομαζόταν έτσι στον Μεσσαίωνα
και ανήκε στο βασίλειο της Σαξονίας. Στο Wessex θα
τοποθετήσει αρκετά από τα επόμενα μυθιστορήματά του.



Το αφηγηματικό ύφος είναι άποψη, είναι αισθητική πρόταση και ταυτόχρονα αγωγός νοήματος: Ο Χάρντι μοιράζει, ως άλλος κρουπιέρης, την ενοχή σε όλους τους χαρακτήρες κατά το δοκούν, επιτυγχάνοντας τεχνηέντως να τους αθωώσει, μερικώς έστω. Εφόσον ουδείς δεν είναι αποκλειστικά ένοχος (καθότι έρμαιο του χαρακτήρα του, της μοίρας κ.ο.κ.), τότε άπαντες έχουν μερίδιο στην ενοχή και στην αθωότητα. Εν ολίγοις είναι ανθρώπινα όντα, ελλιπή, ατελή, προβληματικά – τουτέστιν, ιδανικό υλικό για ένα έργο τέχνης. Κι αν κάποιος έσπευδε να κατηγορήσει τον συγγραφέα για σοφιστεία ή πιθανώς για χρήση πλάγιων μέσων προς επίτευξη ενός προκαθορισμένου στόχου, η απάντηση είναι απλή: Η λογοτεχνία είναι, εν είδει αφορισμού, μια… Ιησουιτική τέχνη, δεδομένου πως υποκλίνεται κάθε φορά στο αξίωμα των μέσων που αγιάζουν τον σκοπό της. 

Πάμπολλα τα στοιχεία επιρροής του έργου αυτού τόσο από την αρχαία τραγωδία όσο και τον Σαίξπηρ. Ο Οιδίποδας έρχεται άμεσα στο μυαλό, άνδρας με μυστικό τρομερό που τον διώκει – ίδια όπως ο Δήμαρχος του Κάστερμπριτζ, του οποίου η πτώση προοικονομείται εξαρχής. Το αυτό ισχύει και για τους λοιπούς χαρακτήρες που ανοίγουν τα φτερά των επιθυμιών τους κάτω από σκοτεινούς ουρανούς, έρμαια πρόσκαιρης δόξας και ευτυχίας, αθύρματα του χρόνου που περιγελά τη μοίρα τους. Με τα λόγια του νεαρού, κομψεπίκομψου Φάρφρι που θα μπορούσαν κάλλιστα να ανήκουν σε κάποιον από τους τραγωδούς: «Βλέπεις πως κι εμάς τους ίδιους, μας διαφεντεύουν δυνάμεις ανώτερες από εμάς. Άλλα σχεδιάζουμε και άλλα καταλήγουμε να κάνουμε».

Ο άνθρωπος πασχίζει, πάσχει, ευφραίνεται, ελπίζει, προς στιγμήν ανασηκώνει το κεφάλι από την αρχέγονη λάσπη, για να επιστρέψει στη συνέχεια αδήριτα (υποκλινόμενος στον χαρακτήρα του και το μοιραίο) στο μηδέν, «ένθα απέδρα οδύνη…» Και οι ελπίδες φρούδες, καθώς το παρελθόν διώκει τους πάντες με ορμή χιονοστιβάδας. Διαβάζουμε τα λόγια της Λουσέτα (το άλλο μυστικό στο παρελθόν του Δημάρχου): «Δεν θα γίνω σκλάβα του παρελθόντος, θα αγαπήσω όποιον θέλω εγώ». Οποία τραγική ειρωνεία, όταν άπαντες αποδεικνύονται σκλάβοι του παρελθόντος. Και όπως κάθε τραγωδία άξια του ονόματός της, το έργο διαθέτει τον Κάτω Κόσμο που του αρμόζει. Η γειτονιά του Μίξεν Λέιν είναι το μέρος των απόκληρων, των άθλιων, εκεί που εξυφαίνονται σχέδια μιαρά. Εκεί που συγκεντρώνεται ο δόλιος Χορός της τραγωδίας, ο πηλός των ανθρώπων της υπαίθρου για να απολαύσει με χαιρεκακία περισσή τις πομπές, τα κρίματα, τις πληγές των προνομιούχων, απολαμβάνοντας την πτώση τους. Και όταν ο Χορός των αθλίων ξεχύνεται στην πόλη για το λεγόμενο «ξεμπρόστιασμα», μια νοσηρή παράσταση λαμβάνει χώρα. Αφού ολοκληρώσει το έργο του, στη συνέχεια διαλύεται ήσυχα, επιστρέφοντας στην καθημερινή απάθεια. 

Ο Δήμαρχος, ως άλλος Βασιλιάς Ληρ, προδομένος από τον εαυτό του και τους άλλους, περιφέρεται ανέστιος, άχθος αρούρης, ένας δαμασμένος λέων. «Οι προσπάθειές του να αντικαταστήσει τη φιλοδοξία με την αγάπη είχαν αποδειχθεί εξίσου μάταιες όσο και η ίδια η φιλοδοξία».

Και η κατάληξη δεν προσφέρει κάποια κάθαρση, διότι δεν διαθέτει νικητές, καθότι όλοι έχουν απωλέσει κάτι – κάποιοι τη ζωή και την περιουσία τους, οι λοιποί την αθωότητά τους. Ο Δήμαρχος, ως άλλος Βασιλιάς Ληρ, προδομένος από τον εαυτό του και τους άλλους, περιφέρεται ανέστιος, άχθος αρούρης, ένας δαμασμένος λέων. «Οι προσπάθειές του να αντικαταστήσει τη φιλοδοξία με την αγάπη είχαν αποδειχθεί εξίσου μάταιες όσο και η ίδια η φιλοδοξία».

Ακόμα και το δώρο γάμου που ως τελική πράξη εξόδου θέλησε να προσφέρει στην κόρη του (καρδερίνα στο κλουβί της) ποτέ δεν παραδόθηκε, ανασύρθηκε μετά εορτής: μια φτωχή φτερωτή μπαλίτσα, δίχως φωνή, δίχως πνοή. Ο πάλαι ποτέ κραταιός Δήμαρχος με τη στεντόρεια φωνή έχασε το τραγούδι του, τη λαλιά του. Απέμεινε λησμονημένος, ένα κουφάρι αδειανό, στη φυλακή που έχτισε γύρω του. Και η ιστορία ενός ανθρώπου με χαρακτήρα που «… θέλησε να αποκηρύξει το ανθρώπινο είδος, τουλάχιστον μέχρις ότου θυμηθεί πως όλα τα ανθρώπινα είναι παροδικά…» τελειώνει κάπου εδώ.  

* Ο ΦΩΤΗΣ ΚΑΡΑΜΠΕΣΙΝΗΣ είναι πτυχιούχος Αγγλικής Φιλολογίας.
Διαχειρίζεται το βιβλιοφιλικό blog Αναγνώσεις.


altΟ δήμαρχος του Κάστερμπριτζ
Η ζωή και ο θάνατος ενός ανθρώπου με χαρακτήρα
Thomas Hardy
Μτφρ. Τόνια Κοβαλένκο
Gutenberg 2019
Σελ. 608, τιμή εκδότη €19,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ THOMAS HARDY

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Το πίσω δωμάτιο» της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε – Ένας κόσμος φτιαγμένος στο βάθος του σπιτιού

«Το πίσω δωμάτιο» της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε – Ένας κόσμος φτιαγμένος στο βάθος του σπιτιού

Για το μυθιστόρημα της Κάρμεν Μαρτίν Γκάιτε [Carmen Martin Gaite] «Το πίσω δωμάτιο» (μτφρ. Κυριάκος Φιλιππίδης, εκδ.Gutenberg). Κεντρική εικόνα: © Rijkmuseum. 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

Πώς να μιλήσει κανείς για μια π...

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

«Βιβλίο από αίμα» του Κιμ ντε Λ’Οριζόν (κριτική) – Ένα μυθιστόρημα που μιλάει ανοιχτά για το μη δυαδικό φύλο

Για το μυθιστόρημα του Κιμ ντε Λ’ Οριζόν [Kim De L'Horizon] «Βιβλίο από αίμα» (μτφρ. Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης, εκδ. Ψυχογιός). Στην κεντρική εικόνα, το Kim De L'Horizon.

Γράφει η Ελεάνα Κολοβού 

Με ...

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

«Ιδιωτικές άβυσσοι» του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς (κριτική) – Aναζήτηση λύτρωσης από τα σκοτάδια της ψυχής

Για το μυθιστόρημα του Τζανφράνκο Καλίγκαριτς [Gianfranco Calligarich] «Ιδιωτικές άβυσσοι» (μτφρ. Δήμητρα Δότση, εκδ. Ίκαρος). 

Γράφει η Χριστίνα Μουκούλη

«Στη ζωή, αλλά και σε κάθε παιχνίδι κάθε νίκη καταλήγει να μοιά...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Διεθνής κατακραυγή: διώκεται από τις αρχές της Ινδίας η συγγραφέας Αρουντάτι Ρόι για δηλώσεις που έκανε το... 2010

Η Αρουντάτι Ρόι [Arundhati Roy], συγγραφέας μεταξύ άλλων του βιβλίου «Ο θεός των μικρών πραγμάτων» (μτφρ. Μρία Αγγελίδου, εκδ. Ψυχογιός), που κέρδισε το Booker το 1997, είναι σφοδρή πολέμια της κυβέρνησης Μόντι. Πριν από 14 χρόνια είχε ταχθεί υπέρ της ανεξαρτησίας του Κασμίρ και τώρα, έπειτα από τόσα χρόνια, κινήθηκ...

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλύτρωτων''» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου (κριτική) – Νέα στοιχεία για τη δράση του Κρητικού πολιτικού

«Ελευθέριος Βενιζέλος, ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλύτρωτων''» της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου (κριτική) – Νέα στοιχεία για τη δράση του Κρητικού πολιτικού

Για το βιβλίο της Σοφίας Ηλιάδου-Τάχου «Ελευθέριος Βενιζέλος. Ο ''Αρχηγός της Φυλής'', ο ''Λυτρωτής των Αλυτρώτων''. Μέσα από τα αρχεία της Επιτροπής Εθνικής Αμύνης Κωνσταντινουπόλεως (1920-1922)» (εκδ. Gutenberg). 

Γράφει ο Σήφης Μπουζάκης

...
«Μετείκασμα» του Σωκράτη Καμπουρόπουλου (κριτική) – Ό,τι μένει από τις στιγμές της ζωής που χάνονται

«Μετείκασμα» του Σωκράτη Καμπουρόπουλου (κριτική) – Ό,τι μένει από τις στιγμές της ζωής που χάνονται

Για την ποιητική συλλογή του Σωκράτη Καμπουρόπουλου «Μετείκασμα» (εκδ. Θράκα). Κεντρική εικόνα: Αυτοπροσωπογραφία του ζωγράφου Τζόρτζιο Μοράντι.

Γράφει ο Μιχάλης Μακρόπουλος 

Ένα πρόσωπο σ’ ένα χώρο, ένα στιγμιότυ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

«Συμπληγάδες αξιών» του Μηνά Στραβοπόδη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Μηνά Στραβοπόδη «Συμπληγάδες αξιών» το οποίο κυκλοφορεί στις 21 Ιουνίου από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ναι, το ξέρω! Δεν έπρεπε να σκοτώσω. Μα έπρεπε να σκοτώσω. Ξέρω, δεν είνα...

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

«Μικρές δοκιμές» του Αντώνη Μακρυδημήτρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο του ομότιμου καθηγητή ΕΚΠΑ Αντώνη Μακρυδημήτρη «Μικρές δοκιμές», το οποίο θα κυκλοφορήσει το επόμενο διάστημα από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Το μείζον πρόβλημα στην εποχή μας έχει ...

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

«Αποστολή στο Βερολίνο» του Λεν Ντέιτον (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το κατασκοπικό μυθιστόρημα του Λεν Ντέιτον [Len Deighton] «Αποστολή στο Βερολίνο» (μτφρ. Αντώνης Καλοκύρης), το οποίο κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«Μάλλον φέρνουν κ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Αδικημένη κουίρ λογοτεχνία: 8 βιβλία που δεν διαβάστηκαν όσο τους αξίζει

Υπάρχουν βιβλία που τυχαίνει να συμπίπτουν με πολυαναμενόμενες εκδόσεις, δεν μπαίνουν στο οπτικό πεδίο του κοινού ή πολλές φορές μένουν στη σκιά πολύ δημοφιλών τίτλων με παρόμοια θεματική. Το ίδιο συμβαίνει και με τα κουίρ βιβλία. Κάποια ακούγονται και διαβάζονται περισσότερο από άλλα. Σήμερα, λοιπόν, ημέρα εορτασμο...

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Πατέρας και γιος: 5 σπουδαία μυθιστορήματα για μια δύσκολη σχέση

Σύμμαχοι, ενίοτε κι αντίπαλοι. Αγαπημένοι, μα κάποιες φορές σε άλλο μήκος κύματος. Με αφορμή την Ημέρα του Πατέρα (16 Ιουνίου) επιλέξαμε πέντε βιβλία που βρίσκονται σε κυκλοφορία και αναδεικνύουν την πολυπλοκότητα και την ουσιαστική δύναμη που φέρει ο πατέρας ως ρόλος και ως υπόσταση. Κεντρική εικόνα: ο Φίλιπ Ροθ με...

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

10 κλασικά λογοτεχνικά έργα που έφεραν στο φως τη ΛΟΑΤΚΙ+ εμπειρία

Τα τελευταία χρόνια, η κουίρ λογοτεχνία έχει ανανεωθεί με σύγχρονους εκπροσώπους όπως ο Όσεαν Βουόνγκ ή η Κάρμεν Μαρία Ματσάδο. Εάν αναζητούσαμε, όμως, τις βάσεις ενός κουίρ λογοτεχνικού Κανόνα θα έπρεπε να πάμε πιο πίσω, σε κάποια βιβλία καθοριστικά για την ομοερωτική λογοτεχνία αλλά και για τη λογοτεχνία γενικότερ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ