gutenberg hellas twn ellinon koutsourelis

Κείμενο με αφορμή την ανθολογία του Κώστα Κουτσουρέλη «1821-2021, Η Ελλάς των Ελλήνων, Δυο αιώνες εθνικά δεινά στον καθρέφτη της ποίησης – Μια παράκαιρη ανθολογία» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg.

Του Νίκου Στρατηγάκη

Θυμούνται τα λόγια του πατέρα: εσύ θα γνωρίσεις καλύτερες μέρες
Δεν έχει σημασία αν δεν τις γνώρισαν, λένε το μάθημα οι ίδιοι στα παιδιά τους
«Θεσσαλονίκη, Μέρες του 1969 μ.Χ.», Μανόλης Αναγνωστάκης

Είναι Ιανουάριος του 2022. Μόλις αφήσαμε πίσω μας τη χρονιά που σημάδεψε τους δυο αιώνες από την Επανάσταση και μπήκαμε πλέον στη χρονιά η οποία σημαδεύει τον έναν αιώνα από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ένα από τα αξιανάγνωστα βιβλία που μας άφησε το απελθόν έτος είναι η ανθολογία Η Ελλάς των Ελλήνων του Κώστα Κουτσουρέλη. Είναι ένα βιβλίο που σ’ αυτό το χρονικό μεταίχμιο, από το 2021 στο 2022, αποκτά μια σημασία επιπρόσθετη μιας και πρόκειται για ένα απάνθισμα ποιημάτων τα οποία εκθέτουν «δυο αιώνες εθνικά δεινά στον καθρέφτη της ποίησης», όπως δηλώνει ο ανθολόγος ήδη από τον υπότιτλο του εξωφύλλου. Μάλιστα, η ίδια η εικαστική σύνθεση του Γιάννη Μαμάη για το εξώφυλλο του βιβλίου των εκδόσεων Gutenberg διαλέγεται εύγλωττα με τα περιεχόμενα. Ο τίτλος είναι μεν γαλανός αλλά φαίνεται να πνίγεται από το επελαύνον μαύρο ενώ η σημαία φέρει τα σημάδια μιας αλλοίωσης.

Ο τόμος βρίθει ποιημάτων τα οποία στηλιτεύουν και ειρωνεύονται τα ελληνικά δεινά. Ενώπιον του αναγνώστη παρελαύνουν οι συχνά κατονομαζόμενες ελληνικές μάστιγες: η ακηδία, η λεηλασία του δημόσιου ταμείου, η θεσιθηρία, το τσιμέντωμα της αντιπαροχής και η αστυφιλία, ο διχασμός, οι εξορίες, η χούντα των συνταγματαρχών, ο Αττίλας, η κατάρρευση του 2010 κ.ά. Εδώ πρέπει να παρατηρηθεί ότι κάθε ανθολογία δεν μπορεί παρά να εκφράζει, σ’ έναν βαθμό, και το πρόσωπο που τη συμπίλησε, πόσο μάλλον αν πρόκειται για μια ανθολόγηση θεματική. Αυτό που φαίνεται λοιπόν είναι ότι ο ανθολόγος κλίνει προς την άποψη σύμφωνα με την οποία επέρχεται στον καιρό μας ένα finis Graeciae, δηλαδή μια οριστική κατάρρευση ή –το πιθανότερο– μια σταδιακή, φυγόκεντρη αποδόμηση του «ελληνισμού» ως συλλογικού υποκειμένου. Κι όλα αυτά εντός μιας μετανεωτερικότητας η οποία δείχνεται ούτως η άλλως διαβρωτική απέναντι στα μέχρι πρότινος καθιερωμένα συλλογικά υποκείμενα της Ευρώπης – για να θυμηθούμε και τη διάγνωση που βρίσκει κανείς στην πολιτικοκοινωνική αρθρογραφία του Κουτσουρέλη. Προς υποστήριξή της άποψης αυτής, παρατίθενται σύντομα στην εισαγωγή του βιβλίου οι Γιανναράς, Κονδύλης και Παπαγιώργης (σελ. 16) οι οποίοι χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν θεωρητικά ένα ορισμένο «Ελληνικό Ρέκβιεμ». Έτσι τιτλοφορείται το τελευταίο μέρος της ανθολογίας όπου καταλήγουμε να διαβάζουμε ποιήματα σχετικά με τον θάνατο του ελληνισμού και της Ελλάδας ή σχετικά με την ελληνική δυστοπία. Μολαταύτα, στο καταληκτήριο «Αντί Επιλόγου» το βιβλίο μάς επιφυλάσσει όχι κάποιο μοιρολόι μα ούτε και κανένα ποίημα ανάτασης κι ελπίδας. Η Ελλάς των Ελλήνων κλείνει, θριαμβευτικά σχεδόν, με τον «Γκρεμιστή» του Παλαμά. Το συγκεκριμένο ποίημα δεν αναφέρεται ρητά στην Ελλάδα ή στον ελληνισμό, κατά συνέπεια η τοποθέτησή του εν θέσει κατακλείδας φαντάζει ακόμα πιο χαρακτηριστική για το όλον της ανθολογίας. Ο παλαμικός γκρεμιστής είναι μια φιγούρα που εκστατικά σχεδόν γκρεμίζει «την ασκήμια» αλλά σπεύδει να δηλώσει πως είναι και «χτίστης» – μορφή δηλαδή από τη μια της «άρνησης» κι από την άλλη της «πίστης». Με τούτη την παλαμική αμφιρρέπεια φαίνεται πως θέλει να ταυτίζεται κι ο ίδιος ο Κουτσουρέλης. Διόλου τυχαία η αναφορά του, στην εισαγωγή του τόμου, στα Σατιρικά Γυμνάσματα του Παλαμά όπου διαβάζουμε ότι ο «λαός» είναι «και για μούντζα» αλλά «και για λιβάνι» (σελ. 12-13). Βέβαια, είναι προφανές ότι η Ελλάς των Ελλήνων περιέχει σχεδόν αποκλειστικά «μούντζα». Αυτό όμως είναι εύλογο όταν λάβει κανείς υπόψη του αφενός τη γενική απαισιοδοξία του ανθολόγου, όπως φαίνεται στις δημόσιες παρεμβάσεις του, και αφετέρου τη θέλησή του να πάει κόντρα στις επετειακές θριαμβολογίες συμβάλλοντας σε μια «συλλογική αυτογνωσία» (σελ. 18).

Ο παλαμικός γκρεμιστής είναι μια φιγούρα που εκστατικά σχεδόν γκρεμίζει «την ασκήμια» αλλά σπεύδει να δηλώσει πως είναι και «χτίστης» – μορφή δηλαδή από τη μια της «άρνησης» κι από την άλλη της «πίστης».

Πιστεύω ότι η Ελλάς των Ελλήνων δεν έχει όμως μόνο μια πολιτικοκοινωνική τοποθέτηση μα και μια αισθητική σφραγίδα. Τούτο μπορεί να διαπιστωθεί μες από την όλη δομή της ανθολογίας, η οποία δεν είναι χρονολογική μα καθαρά θεματική. Τα ποιήματα λειτουργούν ως ψηφίδες υπηρετώντας τα ευρύτερα θεματικά σύνολα και, ως αποτέλεσμα, μπορεί από τον Βάρναλη να πηγαίνουμε στον Σουρή κι έπειτα στον Ρίτσο, στον σύγχρονό μας Θοδωρή Ρακόπουλο και μετά στον Χρήστο Μπράβο. Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα κύρια θέματα ή πράξεις. Πρόκειται για τους «Τόπους», τους «Τύπους», τις «Καταστάσεις», τις «Εποχές» και βέβαια το «Ελληνικό Ρέκβιεμ» μεταξύ των οποίων παρεμβάλλονται σύντομα μονοσέλιδα «στάσιμα». Παρατηρούμε δηλαδή ότι όλο το βιβλίο είναι αρμολογημένο σαν αρχαία τραγωδία, πράγμα που αφενός παραπέμπει στο «τραγικό» του θέμα και αφετέρου στη διαφαινόμενη πρόταση του ανθολόγου να διαβαστεί με τη ροή ενός ολότμητου βιβλίου και όχι ερανίζοντας όπως πολλοί συνηθίζουν όταν πέσει στα χέρια τους ένα βιβλίο ποίησης. Πράγματι, από την «Είσοδο» της τραγωδίας μας, με το επίγραμμα του Σολωμού («Είδες ποτέ να μαδάνε την κότα και ο αέρας να συνεπαίρνει τα πούπουλα; Έτσι πάει το Έθνος!»), μέχρι την «Έξοδο» με τους στίχους του Πάνου Σταθογιάννη και το παλαμικό «Αντί Επιλόγου» η ανάγνωση του βιβλίου μπορεί να γίνει απρόσκοπτα, προχωρώντας από σελίδα σε σελίδα σαν να διάβαζε κανείς ένα πολυφωνικό μυθιστόρημα.

koutsourelis kostas

Ένα σύντομο ξεφύλλισμα αποδεικνύει την εν λόγω διαπίστωση. Το πρώτο μέρος, οι «Τόποι» ξεκινά με μια πολυφωνική ποιητική τοπιογραφία όπου περνούν μπροστά από τα μάτια μας οι φτωχογειτονιές μα και η ασφυκτική επαρχία, οι θάλασσες και τα νησιά μα και οι τόποι της εξορίας. Στη συνέχεια διαβάζουμε ποιήματα για την ξενιτιά, για την αντιπαροχή, τη μόλυνση, την τουριστική εκποίηση, την αρχαιολαγνεία μα ακόμα και για τη μάστιγα των πυρκαγιών. Αναφέρω ενδεικτικά τα ονόματα των Γκανά, Καρούζου, Ελύτη, Άρη Αλεξάνδρου, Αθάνα, Βικτωρίας Θεοδώρου, Αναγνωστάκη και Κωνσταντίνου Σκόκου. Στο δεύτερο μέρος έχουμε τους «Τύπους». Μιλάμε για ανθρωπότυπους της νεοελληνικής πραγματικότητας, από υποκριτές κληρικούς, μέχρι δουλοπρεπείς υπαλλήλους, φαύλους νομικούς και πανεπιστημιακούς, κατά φαντασίαν ποιητές, ψηφοθήρες, θεσιθήρες, ξεπουλημένους πλέον επαναστάτες μα και άρτι ξεπλυμένους φιλήσυχους πολίτες. Αναφέρω ενδεικτικά τα ονόματα των ποιητών Αλέξανδρου Πάλλη, Ανδρέα Λασκαράτου, Σούτσου, Αρμάου, Ανδρέα Νικολαΐδη και Παλαμά. Το τρίτο μέρος αναφέρεται στις «Καταστάσεις» που συναντά κανείς διάγοντας έναν νεοελληνικό βίο. Εδώ θα βρούμε ποιητές όπως οι Νίκος Φωκάς, Γιώργος Κεντρωτής, Γιάννης Πατίλης, Γεώργιος Σουρής, Λεοντάρης, Μέσκος, Μαρινάκη, Χριστιανόπουλος και Βαλαωρίτης. Μες από τα έργα αυτών μα και άλλων διαβάζουμε για τη διαφθορά, την κοινωνία του θεάματος, τη φτώχεια, των καταναλωτισμό, τη γραφειοκρατία, τον χαφιεδισμό και τις εκτελέσεις, μα και για την εργοδοτική αυθαιρεσία.

Μιλάμε για ανθρωπότυπους της νεοελληνικής πραγματικότητας, από υποκριτές κληρικούς, μέχρι δουλοπρεπείς υπαλλήλους, φαύλους νομικούς και πανεπιστημιακούς, κατά φαντασίαν ποιητές, ψηφοθήρες, θεσιθήρες, ξεπουλημένους πλέον επαναστάτες μα και άρτι ξεπλυμένους φιλήσυχους πολίτες.

Το τέταρτο μέρος της ανθολογίας, οι «Εποχές», μας επιφυλάσσει μια γενική επόπτευση της ελληνικής ιστορίας από την Επανάσταση ως σήμερα. Μες από τα μάτια μας περνούν σε στιγμιότυπα άλλοτε αστεία, άλλοτε ειρωνικά κι άλλοτε γεμάτα αγανάκτηση ο αγώνας της Εθνεγερσίας, η διχόνοια και η προδοσία, το Ναυαρίνο, οι πολιτικοί όπως ο Δηλιγιάννης καθώς και η βασιλεία, οι Ολυμπιακοί του 1896, ο ατυχής πόλεμος του 1897, οι δικτατορίες του Πάγκαλου και του Μεταξά, η κυβέρνηση της Αιγύπτου, ο Εμφύλιος και η εκδικητικότητα των νικητών, η δικτατορία των συνταγματαρχών, η κυπριακή τραγωδία και, τέλος, η κρίση και τα μνημόνια. Ως ιστορικές βινιέτες για την πορεία αυτή αναδεικνύονται, μεταξύ άλλων, ποιήματα από τον Διονύσιο Σολωμό, τον Κάλβο, τον Καμπανέλη, τον Λαπαθιώτη, τον Σινόπουλο, τον Νίκο Εγγονόπουλο, τον Παντελή Μηχανικό και τον Κώστα Μόντη, τον Νικόλαο Κάλας, τον Σιώτη και τη Δημουλά. Όπως ήδη ανέφερα, στο τελευταίο μέρος συντίθεται το «Ελληνικό Ρέκβιεμ» όπου θα βρούμε ονόματα όπως του Κώστα Σοφιανού, του Ηλία Λάγιου, του Θεοδόση Βολκώφ, του Νίκου Φωκά, του Αχιλλέα Παράσχου μα και του ψευδώνυμου του… ανθολόγου, Λάμπρου Λαρέλη (ψευδώνυμο με το οποίο γράφει ποιήματα πολιτικά και σατιρικά).

gutenberg hellas twn ellinon koutsourelis exofΤο βιβλίο λοιπόν μπορεί να διαβαστεί ιδιαίτερα τερπνά σαν μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος. Τούτη την ιδιαιτερότητα μπορούμε μάλλον να την αποδώσουμε στην όλη αισθητική πρόταση του Κουτσουρέλη για μια ποίηση η οποία θα απομακρυνθεί εν μέρει από τις αφαιρέσεις της λεπταίσθητης διανοητικότητας και θα καταπιαστεί με τον κόσμο και τους ρυθμούς της εξωτερικής πραγματικότητας, όπως την έχει διατυπώσει στην αρθρογραφία του στο Book Press η οποία κατέληξε στο βιβλίο Η Τέχνη που Αυτοκτονεί (Μικρή Άρκτος, 2019). Φαίνεται ότι η οιονεί αφήγηση που περιέχει η Ελλάς των Ελλήνων λειτουργεί προς αυτή την κατεύθυνση.

Το δεύτερο στοιχείο το οποίο αποτυπώνει το αισθητικό στίγμα του ανθολόγου είναι η υφή των ίδιων των ποιημάτων. Τα περισσότερα ποιήματα είναι έμμετρα ή ομοιοκατάληκτα και αναφέρονται σε καταστάσεις ιδιαίτερα απτές. Ακόμα και οι «μοντερνισμοί» του βιβλίου, για παράδειγμα ο Κάλας, διαβάζονται ευχάριστα και εύκολα. Φαίνεται έτσι η θεωρητική θέση του ανθολόγου ότι οι σύγχρονοι Έλληνες ποιητές θα ωφεληθούν πολύ ως προς τα εκφραστικά τους μέσα από μια επαναγνωριμία με τις παραδοσιακές τεχνικές της ποιητικής δημιουργίας. Αυτή η ακριβώς η θέση είναι που επιτρέπει στην ανθολογία να στραφεί και σε ποιητές παραμελημένους ή θεωρούμενους ως ελάσσονες όπως, για παράδειγμα, οι Σκόκος, Δούκαρης και Άβλιχος. Η ίδια οπτική επιτρέπει την συμπερίληψη τραγουδοποιών όπως οι Διονύσης Σαββόπουλος και Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Αυτονόητη είναι και η παρουσία του Γκάτσου και του Μάνου Ελευθερίου.

Πιστεύω ότι η ανάγνωση της ανθολογίας μπορεί να αποδειχθεί ακόμα πιο παραγωγική αν πραγματοποιηθεί διαλεκτικά. Ας μην αρκεστεί ο αναγνώστης μόνο στον λόγο του καθενός ποιητή. Μες από τη συναρμογή των ανθολογημένων ψηφίδων ας αναζητήσει τελικά και τη φωνή του ανθολόγου και ας σταθεί κριτικά απέναντί της. Έπειτα, ο αναγνώστης ας ανοίξει τη σκέψη του και ας στοχαστεί τη συλλογική φωνή και αυτοσυνειδησία των Ελλήνων στις εκάστοτε φυγόκεντρες ή κεντρομόλες εκφάνσεις της. Είμαστε άραγε ο μόνος λαός που ψέγει εαυτόν ως ανεπαρκή, αμελή, ανάξιο και καταστροφικό; Ποιες οι ομοιότητες και οι διαφορές στην αυτοκατανόηση του ελληνικού συλλογικού υποκειμένου σε σχέση με άλλα αντίστοιχα της Ευρώπης, της καθ’ ημάς Ανατολής ή άλλων πιο μακρινών τόπων; Πώς έχουν χρησιμοποιηθεί αυτές οι αιτιάσεις και ποιες στάσεις, πράξεις και πολιτικές έχουν δικαιολογήσει ανά εποχή; Ποια αντεπιχειρήματα έχουν ενίοτε προβληθεί; Η Ελλάς των Ελλήνων μπορεί να γίνει εφαλτήριο για μια τέτοια συζήτηση. Πόσο μάλλον στο γύρισμα από το 2021 στο 2022, από την επέτειο της Επανάστασης στην Επέτειο της Καταστροφής.

Εν κατακλείδι, η ανθολογία των εκδόσεων Gutenberg έχει ενδιαφέρον τόσο ως πρόταση λογοτεχνική και αισθητική όσο και ως κάλεσμα σε προσωπικό και συλλογικό προβληματισμό – προβληματισμό ο οποίος κάλλιστα μπορεί να υπερβεί ακόμα και τους όρους που θέτει το ίδιο το βιβλίο.

* Ο Νίκος Στρατηγάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992. Είναι μεταφραστής και διορθωτής-επιμελητής εκδόσεων καθώς και υποψήφιος διδάκτορας των τμημάτων αγγλικής φιλολογίας του ΕΚΠΑ και του Université Paris Nanterre.

politeia link more

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

«Birds in the night» του Σταμάτη Πολενάκη (κριτική)

«Birds in the night» του Σταμάτη Πολενάκη (κριτική)

Για το ποίημα του Σταμάτη Πολενάκη «Birds in the night», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ενύπνιο. 

Γράφει η Σοφία Διονυσοπούλου

NOTTURNO ΣΕ ΛΑ ΕΛΑΣΣΟΝΑ

Birds in the night ή Άσμα ασμάτων της αρχής της χιλιετίας. Ένα ποίημα χωρισμένο σε μικρ...

«Ευτοπία» των Ευριπίδη Γαραντούδη και Σοφίας Κολοτούρου (κριτική)

«Ευτοπία» των Ευριπίδη Γαραντούδη και Σοφίας Κολοτούρου (κριτική)

Για τη συλλογή με σονέτα των Ευριπίδη Γαραντούδη και Σοφίας Κολοτούρου «Ευτοπία» (εκδ. Gutenberg). Στην κεντρική εικόνα, έργο του Πάμπλο Πικάσο. 

Γράφει η Ευσταθία Δήμου

Οι συναντήσεις μεταξύ λογοτεχνών δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην ιστορία της ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (κριτική) – Μικροί συμπυκνωμένοι κόσμοι

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (κριτική) – Μικροί συμπυκνωμένοι κόσμοι

Για τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» (εκδ. Κίχλη). Στην κεντρική εικόνα, στιγμιότυπο από την ταινία «Στάλκερ» του Αντρέι Ταρκόφσκι. 

Γράφει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης

Μπορεί τα διηγήματα του Μιχάλη Μα...

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση, ο Ρούσντι βγάζει νέο βιβλίο – Το μήνυμά του: «Οι λέξεις είναι οι μόνοι νικητές»

Πέντε μήνες μετά τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκε ενώ ετοιμαζόταν να δώσει μια διάλεξη στη Νέα Υόρκη, ο συγγραφέας των «Σατανικών Στίχων» βγάζει νέο βιβλίο. Το μυθιστόρημα «Victory City» του Σαλμάν Ρούσντι έχει ηρωίδα μια νεαρή ποιήτρια που ζει τον 14ο αιώνα στη νότια Ινδία. Τα βιβλία του Ρούσντι κυκλοφορούν σ...

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

«Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» του Δημήτρη Αγγελή (κριτική)

Για την ποιητική σύνθεση του Δημήτρη Αγγελή «Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου» (εκδ. Πόλις).

Γράφει ο Διογένης Σακκάς

Η ποιητική συλλογή Πάντα βρέχει στο κεφάλι του σκύλου του Δημήτρη Αγγελή εκτείνεται σε είκοσι εννέα ποιήματα, χωρισμέν...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

«Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» του Θόδωρου Σούμα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το πεζογράφημα - πολιτική μαρτυρία του Θόδωρου Σούμα, «Ο Βασίλης –ψευδώνυμο Γιάννης– στην αριστερά (1971 - 2008)» το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Επίκεντρο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

...
«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

«Τις μέρες που λιγόστευε το φως» του Όιγκεν Ρούγκε (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Όιγκεν Ρούγκε [Eugen Ruge] «Τις μέρες που λιγόστευε το φως» (μτφρ. Τεό Βότσος), το οποίο θα κυκλοφορήσει την ερχόμενη εβδομάδα από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

1 ΟΚΤΩΒΡΙ...

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

«Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον» του Μιχάλη Μακρόπουλου (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη συλλογή διηγημάτων του Μιχάλη Μακρόπουλου «Ιστορίες από ένα περασμένο μέλλον», που θα κυκλοφορήσει στις 19 Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Γιανγκσὶ-ντιέναο (τρεῖς σκηνὲς)  ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

7 μυθιστορήματα από όλον τον κόσμο για τους φίλους του φανταστικού

Πρώτος μήνας του νέου έτους και πριν δούμε τι θα φέρει η φετινή πραγματικότητα ας επιτρέψουμε στον εαυτό μας ένα φανταστικό λογοτεχνικό ταξίδι. Οι εκδόσεις Βακχικόν προτείνουν επτά μυθιστορήματα για τους φίλους του φανταστικού. Γιατί η φαντασία σε πάει παντού...

Επιμέλεια: Book Press

...
Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Γουίλιαμ Χ. Γκας: «Τα δώδεκα σημαντικότερα βιβλία που διάβασα στη ζωή μου»

Στο βιβλίο του με τίτλο «The William H. Gass Reader», ο Αμερικανός πεζογράφος William H. Gass επέλεξε τα δώδεκα βιβλία που διαμόρφωσαν τη λογοτεχνική ματιά του. Μια λίστα που, όπως σημειώνει και ο ίδιος στην εισαγωγή του, δεν περιλαμβάνει απαραιτήτως τα «δώδεκα καλύτερα βιβλία» που έχει διαβάσει, καθώς «κάθε σπουδαί...

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Τα 100 καλύτερα μυθιστορήματα στην αγγλόφωνη πεζογραφία σύμφωνα με τον Γκάρντιαν

Ο κριτικός λογοτεχνίας της βρετανικής εφημερίδας, Guardian, Robert McCrum επέλεξε τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία γραμμένα στα αγγλικά. Στη λίστα του εντοπίζουμε έργα που θεωρούνται πλέον κλασικά, από συγγραφείς όπως οι Ντίκενς, Μέλβιλ, κ.ά., καθώς και μυθιστορήματα από τους ΝτεΛίλο, Ισιγκούρο, Ροθ, Κουτσί, κ.ά. ...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

13 Δεκεμβρίου 2022 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2022

Έφτασε η στιγμή και φέτος για την καθιερωμένη εδώ και χρόνια επιλογή των εκατό από τα καλύτερα βιβλία λογοτεχνίας της χρονιάς που φτάνει σε λίγες μέρες στο τέλος της. Ε

ΦΑΚΕΛΟΙ