alt

Για την ποιητική συλλογή της Ιουλίτας Ηλιοπούλου «Το ψηφιδωτό της νύχτας» (εκδ. Ύψιλον).

Του Γιώργου Βέη

Απαριθμώ, δίκην εισαγωγής, ορισμένες δημιουργικές συνάψεις εμβριθούς λόγου: «Βρεγμένες από τη θάλασσα / Φωνές παιδιών / Σε μιαν αυλή που άνοιξε / Για μια στιγμή / Το πορτάκι στην ευτυχία / Κι ύστερα πάλι απέμεινε / Ο φράχτης, το σπίτι παντού / Κλειστό / Αφήνοντας απ’ έξω / Ολοένα και πιο δυνατό / Τον βαθύ παφλασμό της νύχτας [...] Σιωπή. Μες στου απέραντου μουσείου τη νύχτα / […] Ώσπου ξαφνικά· σαν ν’ ανοίγουν οι προθήκες οι γυάλινες· / και κατρακυλούν / χάντρες που έφεραν την αφή των χεριών / Ίσαμε εδώ / […] Στραμμένο στο φως // Και όμως. Με κλειστές πόρτες – παράθυρα […] Γεμάτο ως πάνω· τα κάδρα, οι λύπες, τα έπιπλα· // Κι εντελώς άδειο […] Πιο πολύ κι απ’ των νέων ενοίκων τώρα τα ξένα / τα βήματα / Που από κάμαρη σε κάμαρη αργά, ηχούν / Προδοσία»: Οι στίχοι υποστηρίζουν συνειδητά και πάλι δημιουργικές ωσμώσεις μεταξύ της ύλης του πραγματικού μετά των ποικίλων συμφραζομένων του και της επικράτειας του φαντασιακού με ό,τι αυτό φύσει και θέσει τεκμαίρει. Εννοώ π.χ. και το εξής, όπως διακρίνεται σε μια από τις εισαγωγικές εκφορές, στη σελίδα 15: «Στα σκοτεινά γκρεμνά της πιο νύχτας / Μία μόνη απ’ τις πέτρες ανάμεσα / Λευκή παπαρούνα / Αφοπλίζει τ’ αστέρια. / Δικαιοσύνη».

Οι ενότητες στο «Ψηφιδωτό της νύχτας» 
αντιστοιχούν ακριβώς στα εικοσιτέσσερα γράμματα της αλφαβήτου μας. Κάθε τίτλος αρχίζει με ένα από τα εικοσιτέσσερα αυτά γράμματα. Από την αρχή του έργου, το ποιητικό ρήμα ενεργεί παλίντροπα: πότε αγγίζει κι εξορκίζει το σταθερό θέμα της απώλειας-στέρησης, πότε επιχειρεί αναδόμηση-επανεκκίνηση της ένδον αλκής.

Θυμίζω τον συναφή αφορισμό από το βιβλίο της ίδιας, με τίτλο Η Κούκλα (εκδ. Ίκαρος, 2008): «Η αντίληψή μας για την πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι εν τέλει μια καθοριστική ενέργεια της φαντασίας». Οι ενότητες στο Ψηφιδωτό της νύχτας αντιστοιχούν ακριβώς στα εικοσιτέσσερα γράμματα της αλφαβήτου μας. Κάθε τίτλος αρχίζει με ένα από τα εικοσιτέσσερα αυτά γράμματα. Από την αρχή του έργου, το ποιητικό ρήμα ενεργεί παλίντροπα: πότε αγγίζει κι εξορκίζει το σταθερό θέμα της απώλειας-στέρησης, πότε επιχειρεί αναδόμηση-επανεκκίνηση της ένδον αλκής. Το ειδικότερο συγκινησιακό κλίμα, τα συναρπαστικά καθέκαστα, τα αίτια και τα αιτιατά των αντιπροσωπευτικότερων αποτυπώσεων προβάλλουν σε περίτεχνη περίληψη, με υποδειγματικό λεκτικό τακτ, όπως κλείνει η αυλαία στη σελίδα 40. Ήτοι: «Και σβήνεται η πόλη / Κι ανεβαίνει η θάλασσα / Σέρνοντας βότσαλα των βυθών κοράλλια κι όστρακα / Κλεισμένα σε μποτίλιες μικρές μοναχικά καλοκαίρια / Την παλιά βάρκα τη μοσχοκάρφη σέρνοντας / Με των παιδιών τις τότε φωνές / Τακρίμα, τα θα ’πρεπε, τα θα γυρίσω / Ώσπου δεν διακρίνεται πια τίποτε / Μες στο νου, στο ύπαιθρο, τίποτε να υπάρχει. Μόνο / Ένα παράπονο παιδικό αγκυλώνεται στην καρδιά μου / Και φωτίζεται πιο πολύ ξαφνικά το στερέωμα / Νύχτα Αυγούστου. / Δεκαεννιά φορές στη ίδια θάλασσα / Κι ούτε μία μαζί σου».

Η γραφή, το τονίζω αυτό, είναι προδήλως έμπειρη. Άλλωστε από το 1987, ως γνωστόν, αθλείται. Η ποίηση αρωγός, στύλος, μνήμης ελιξίριο: το πένθος στην ευρύτερη κοιλάδα των δακρύων καθόλα υπαρκτό, ηχηρό, πειστικό, πλην όμως όχι αποτρεπτικό. Ούτε ύπουλα διαβρωτικό άχρι θανάτου. Το γράμμα δηλαδή στην προκειμένη δεν σκοτώνει, δεν αποκτέννει: αποτελεί γράμμα ανασύνταξης του είναι. Εν ολίγοις, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου μας προτείνει κομψές λύσεις σε διάφορα προβλήματα που αφορούν ποικίλα, ενίοτε βασανιστικά, στάδια ύπαρξης. Η συμβολική απόκλιση σε συνδυασμό με την ρεαλιστική παράθεση των καταλλήλων μέσων αποδίδει καρπούς: το ποίημα είναι αποκρυστάλλωση της ορμής του είναι να καταστεί εν τέλει άφθιτη Εικόνα.

Ο χρόνος των εκφάνσεων: ορίζεται με καθαρότητα σε ένα από τα εναρκτήρια ποιήματα της συλλογής, με τίτλο «Εικοστός πρώτος αιώνας». Είναι ενδεικτικό τόσο του συγκεκριμένου προβληματισμού, όσο και της εισδοχής της τραυματικής επικαιρότητας, από εθνική, αλλά και διεθνή σκοπιά, στη λειτουργικά διαρθρωμένη ποιητική σκηνή. Παραθέτω κατά λέξη τα εξής χαρακτηριστικά από τη σελίδα 16: «Μια μακριά αλυσίδα οι άνθρωποι / Που φορά στο λαιμό του / Πνίγει και πνίγεται / Ελεήμων τάχα αιώνας / Με την πρόθεση πάντα –κατά / Καταγράφει, καταδεικνύει / Καταμετρά –καταπέλτης– τους υπεράριθμους επιβάτες / Μιας λέμβου άυλης που στάλθηκε να διασώσει / Σημειώνει τις βεβαιωθείσες απώλειες –για λόγους στατιστικής μόνον– / Και μη έχοντας άλλο χιτώνα γης να μοιράσει / Κατανέμει τ’ αγροκτήματα του ουρανού στους εποίκους / Όνομα μικρό κι επώνυμο τ’ όνειρο / Εκτάρια πόσα ζωής; Ρωτά. / Ύστερα πλήρης νοήματος, άφρων / Σωπαίνει». Το δράμα δεν παλινδρομεί. Η ποιητική πρόνοια έχει ήδη εξασφαλίσει την κειμενική τάξη. Οι δε επιλεγμένοι χώροι στο σύνολό τους υποβάλλουν αίσθηση. Η μελέτη της περιρρέουσας ατμόσφαιρας είναι ιδιαίτερα επιμελής και πρόσφορη. Βέβαια κι εδώ ισχύουν όσα πρόσεξα και το 2007, αναφερόμενος στο πέμπτο κατά σειρά ποιητικό βιβλίο της, με τίτλο 11 τόποι για 1 καλοκαίρι, επίσης των εκδόσεων Ύψιλον. Επί λέξει απομονώνω τα εξής: «οι εμμονές στην εξειδικευμένη μελέτη-αναδίφηση-αναπαράσταση του περιβάλλοντος χώρου, μαθηματικά προκαθορισμένου, αλλά και του ιδεατού παραπληρώματός του, εντοπίζονται σε ό,τι έχει χρονικά καταθέσει στο χώρο των απαιτητικών εμπεδώσεων του δημιουργικού λόγου η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Το περιβάλλον θα ανιχνεύεται συνειδητά σε όλες τις πτυχές και αποχρώσεις του, θα κωδικοποιείται και αρκούντως θα εξανθρωπίζεται. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα τοπία παραμένουν διαρκώς ενυπόστατα, φωτιζόμενα από μια σταθερή λάμψη αυτεπίγνωσης. Η επανεξέτασή τους αποβαίνει κατά συνέπεια πολλαπλώς χρήσιμη: το εγώ μαθαίνει εν τέλει τον εαυτό του και σε ένα ικανοποιητικό βαθμό τον άλλο. Το έξω και το μέσα είναι όψεις του ίδιου νομίσματος» (βλ. Poeticanet.gr).

«Μια μπουκαμβίλια που μόλις άνθισε κι ανάμεσα / Ένα θρόισμα ήχου που πέρασε τους καιρούς / Κι έγινε ξανά στα χέρια σου μελωδία»

Η ομολογούμενη ρηματική συνέπεια μαρτυρεί εκ νέου τη μακροχρόνια και επίμονη άσκηση στο πεδίο των ευθύβολων, αυστηρά προκαθορισμένων λεκτικών σχημάτων. Συγκρατώ ότι η Φύση και το εγώ συνυπάρχουν στο ίδιο πλαίσιο συγκινησιακής δράσης, σε ισότιμη βάση. Ο στίχος επαληθεύει έτσι την ανάγκη του προσώπου να στεγαστεί στον δεδομένο Οίκο, στο δεδομένο ουρανό-χωμα. Εξ ου και η συναλληλία του ενταύθα και του εκεί. Όπως και οι καίριες συγκλήσεις στη σελίδα 24, τις οποίες αντιγράφω ως έχουν για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής: «Ακόμα λευκή και διάφανη / Φύλλο ολοστρόγγυλο απ’ τ’ ουρανού το δέντρο / Σ’ ένα μίσχο αόρατο να συγκρατεί / Βέβαιη τους αιώνες: / Πέτρινα τα σκαλιά και ολόφωτα των θεατών / Τα μάτια / Μια μπουκαμβίλια που μόλις άνθισε κι ανάμεσα / Ένα θρόισμα ήχου που πέρασε τους καιρούς / Κι έγινε ξανά στα χέρια σου μελωδία / Μιας νύχτας Αυγούστου ολοκάθαρη η φωνή: / Έ λ α / Ακόμα λευκή και διάφανη / Αχνά υφασμένο φόρεμα / Που το φούσκωσε ο άνεμος / Και γέμισε απ’ το παράθυρο πλέοντας την κάμαρα όλη / Ως κάτω / Μακρόσυρτα δαντελένια φιλιά / Και ψηφία μισόσβηστα να επιστρέφουν / έψιλον, λάμδα, άλφα / ... ... ... ... ... ... / Ακόμα λευκή και διάφανη / Θεά / Η παλιά στρογγυλή σελήνη».

alt
Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Το ποιητικό υποκείμενο απευθύνεται στο δέκτη του, έχοντας κάθε φορά υπόψιν του το κύριο επικοινωνιακό αίτημα: την αμέριστη, την απρόσκοπτη δηλαδή συν-ουσία διά της προσλήψεως του μηνύματος.

Το ποιητικό υποκείμενο απευθύνεται στο δέκτη του, έχοντας κάθε φορά υπόψιν του το κύριο επικοινωνιακό αίτημα: την αμέριστη, την απρόσκοπτη δηλαδή συν-ουσία διά της προσλήψεως του μηνύματος. Εξ ου και α) η συστηματική επιδίωξη της ακριβολογίας των αποτυπώσεων, β) η μέριμνα για τη διατήρηση της αμεσότητας του φωνήματος, γ) η διάφανη διάρθρωση του κατά κανόνα επιγραμματικού συνόλου, δ) η πολιτική της εύχρηστης εικονοποιίας, ε) η προβολή της πολυεπίπεδης, πολυφωνικής φύσης του εκασταχού εκάστοτε νοήματος, στ) η συντήρηση των καταλλήλων συνειρμών, ζ) η προσφυγή στις λυσιτελείς παρηχήσεις και η) η ανάλαφρη, αντιστοίχως, διατύπωση, η οποία ως φίλιον αεράκι μεταφέρει τις διηγητικές ουσίες, χωρίς να μπερδεύεται, χωρίς να δολιχοδρομεί καθ’ οδόν. Το –όποιο εντέλει– εσύ αντιμετωπίζεται ως εννοούμενον τιμαλφές των συναισθηματικών ανταλλαγών. Συμβαίνει δηλαδή το αντίθετο από ότι κατατίθεται στον πλατωνικό διάλογο Πρωταγόρας (342 Ε, 28 επ.), όπου τα δύο μέρη, δέκτης και πομπός, δεν βιώνουν και μάλιστα σκοπίμως το ίδιο μήκος πληροφοριακού κύματος. Ήτοι: «μια φράση αξιόλογη, σύντομη και χωρίς περιστροφές, έτσι ώστε τελικά ο συνομιλητής του να φαίνεται καθόλου καλύτερος από ένα παιδί».

Όπως εντοπίζω, φέρ ειπείν στη σελίδα 48, επιβεβαιώνεται άλλη μια φορά η τήρηση της αρχής της σύμμετρης πύκνωσης των ποιητικών όρων και τρόπων. Το αρχετυπικό παιδί, η αρχετυπική θάλασσα – τροφός των ονείρων, ο θάνατος που δεν αφήνει τη στιγμή να μεγαλώσει και τη θερίζει ανενδοίαστα. Το ποίημα μας θυμίζει το χάρτη της συλλογικής ψυχής. Το δε γράμμα ρ έχει δεσμευτεί να πολλαπλασιάζει την αίσθηση της ροής. Ακούω: «Γαλήνη μιας θάλασσας του Σεπτεμβρίου / Ο ψιθυριστός παφλασμός / Κι από μακριά να πλέει κι αθόρυβη μια υδροφόρος / Με μπλε και βυσσινί διάσημα / Της ατελείωτης δίψας του καλοκαιριού / Ο έρωτας που δεν, δεν τελειώνει... / Ένα παιδί βουτά για ξεχασμένους αχινούς / Κι άλλο μες στην απόχη του / Βαστά πετρούλες, φύκια μακρόστενα που μπλέχτηκαν με τις πευκοβελόνες / Μια αχιβάδα, δυο θρύψαλα ποτηριού πού έγιναν διάφανα / Βότσαλα –σχεδόν– πράσινα / Και κρούουν μαζί με τ’ άλλα –βασιλεύοντας ο ήλιος χλωμός– / Τη λήξη ετούτου του θέρους!».

Κοντολογίς, ο ποιητικός λόγος φρονώ ότι σεβάστηκε απολύτως το παραγωγικό μουσικό σχέδιο, το οποίο συνέλαβε πρωταρχικά. Η ασφάλεια, με την οποία λειτουργεί το επιλεγμένο λεκτικό σύνταγμα στο πλαίσιο των απαιτητικών αισθητικών αποκρυσταλλώσεων, πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, την πλήρη αξιοποίηση των εξειδικευμένων ικανοτήτων σύνθεσης, τις οποίες εξόφθαλμα διαθέτει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ είναι πρέσβης επί τιμή και ποιητής.
Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή πεζών κειμένων «Ινδικοπλεύστης» (εκδ. Κέδρος).

 Στην κεντρική εικόνα, πίνακας της © Tanja Vetter.


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Ένας ήχος ριγώνει τη θάλασσα
Κι ύστερα ανεβαίνει ωσάν αντίλαλος βουερός το κύμα
Να καλύψει χρόνια που δεν ειπώθηκαν ποτέ τους
Τα όνειρα
Κι άλλα που δεν έφτασαν καν να γίνουν υπό-
Σχέσεις
Μακρά τιποτένια ψελλίσματα εις εαυτόν
Βουβά που βουρκώνουν τα σύννεφα
Και καμιά σχεδία ή βάρκα δεν μπόρεσε
Να τα περάσει
Στην απέναντι βγαίνοντας –παιδί ξανά– ακύμαντη
παραλία
Μαμά μου!»

altΤο ψηφιδωτό της νύχτας
Ιουλίτα Ηλιοπούλου
Ύψιλον 2018
Σελ. 64, τιμή εκδότη €9,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΤΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

 

Ακολουθήστε την bookpress.gr στο Google News και διαβάστε πρώτοι τα θέματα που σας ενδιαφέρουν.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

«Αρχαίος πίθηκος» της Χλόης Κουτσουμπέλη (κριτική) – Μια ποιητική συνομιλία με το παράλογο, το ανοίκειο, το ανορθόδοξο

«Αρχαίος πίθηκος» της Χλόης Κουτσουμπέλη (κριτική) – Μια ποιητική συνομιλία με το παράλογο, το ανοίκειο, το ανορθόδοξο

Για την ποιητική συλλογή της Χλόης Κουτσουμπέλη «Αρχαίος πίθηκος» (εκδ. Πόλις). Κεντρική εικόνα: από τη θεατρική παράσταση «Περιμένοντας τον Γκοντό» στο Φεστιβάλ της Αβινιόν (1978) © Wikipedia. 

Γράφει η Ευσταθία Δήμου

...
«Όλα δεν τα 'χω πει» του Χρήστου Δανιήλ (κριτική) – Μια τεκμηριωμένη μελέτη για την Μάτση Χατζηλαζάρου

«Όλα δεν τα 'χω πει» του Χρήστου Δανιήλ (κριτική) – Μια τεκμηριωμένη μελέτη για την Μάτση Χατζηλαζάρου

Για το βιβλίο του Χρήστου Δανιήλ «Όλα δεν τα' χω πει / Η «αντίστροφη αφιέρωση» της Μάτσης Χατζηλαζάρου (εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα: η Μάτση Χατζηλαζάρου. 

Γράφει ο Δημήτρης Τσεκούρας 

«Η μεγάλη λογοτεχνία  ...

«Κόκκινη γραμμή» της Ειρήνης Ρηνιώτη (κριτική) – Γραμμή διαχωρισμού αλλά και ποιητικής ένωσης

«Κόκκινη γραμμή» της Ειρήνης Ρηνιώτη (κριτική) – Γραμμή διαχωρισμού αλλά και ποιητικής ένωσης

Για την ποιητική συλλογή της Ειρήνης Ρηνιώτη «Κόκκινη γραμμή» (εκδ. Άγρα). Κεντρική εικόνα: πίνακας της Hanna Sidorowicz.

Γράφει η Αντιγόνη Βλαβιανού

Στην παρούσα ποιητική συλλογή, έχουμε μια κόκκινη γραμμή που σηματοδ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

3ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων: Το φετινό πρόγραμμα, οι προοπτικές και τα σχέδια για το μέλλον

3ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων: Το φετινό πρόγραμμα, οι προοπτικές και τα σχέδια για το μέλλον

Δόθηκε σήμερα (28/5) η Συνέντευξη Τύπου για το 3ο Φεστιβάλ Βιβλίου Χανίων (26-30 Ιουνίου 2024). Σπουδαίοι Έλληνες και ξένοι συγγραφείς αναμένονται στην Κρήτη, ενώ το πρόγραμμα των εκδηλώσεων είναι πιο φιλόδοξο σε σχέση με τα προηγούμενα δύο χρόνια. Στην κεντρική εικόνα, εκδήλωση από το περσινό φεστιβάλ στα σκαλιά πί...

Έρχεται η 36η έκθεση βιβλίου Πειραιά

Έρχεται η 36η έκθεση βιβλίου Πειραιά

Η 36η έκθεση βιβλίου Πειραιά θα πραγματοποιηθεί από τις 14 μέχρι και τις 30 Ιουνίου στο Πασαλιμάνι.

Επιμέλεια: Book Press

Ακόμη μια χρονιά η έκθεση βιβλίου Πειραιά θα πραγματοποιηθεί σε ένα αγαπημένο σημείο συνάντησης των πειραιωτών, στο Πασαλιμάν...

 «Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη (κριτική) – Το πανηγύρι της εξέγερσης των καταφρονεμένων

«Σ’ εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη (κριτική) – Το πανηγύρι της εξέγερσης των καταφρονεμένων

Για την παράσταση «Σ' εσάς που με ακούτε» της Λούλας Αναγνωστάκη που ανεβαίνει στο Αμφιθέατρο Σπύρου Ευαγγελάτου σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Κεντρική εικόνα: © Mike Rafail.

Γράφει ο Νίκος Ξένιος

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

«Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι» της Ανί Ερνό (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της βραβευμένης με Νόμπελ λογοτεχνίας Ανί Ερνό [Annie Ernaux] «Γραφή κοφτερή σαν μαχαίρι (μτφρ. Ρίτα Κολαΐτη), μια συνομιλία, μέσω μέιλ, της Ερνό με τον Φρεντερίκ Ιβ Ζανέ [Frederic-Yves Jeannet]. Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμ...

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

«Μελέτη περίπτωσης» του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Γκρέαμ Μακρέι Μπερνέτ [Graeme Macrae Burnet] «Μελέτη περίπτωσης» (μτφρ. Χίλντα Παπαδημητρίου), το οποίο κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στην αρχή, καθώς ...

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

«Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής» του Μουράτ Εσέρ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από τη μελέτη του Μουράτ Εσέρ [Murat Eser] «Ο ελληνικός Εμφύλιος πόλεμος 1946-1949 μέσα από τον τουρκικό Τύπο της εποχής», η οποία κυκλοφορεί αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Νίκας.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Εφημερίδα...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Πέντε ελληνικά μυθιστορήματα, πέντε εντυπωσιακές ηρωίδες

Πέντε ελληνικά μυθιστορήματα, πέντε εντυπωσιακές ηρωίδες

Γυναίκες άλλων εποχών, αλλά και σύγχρονες. Βασίλισσες, αλλά και γυναίκες της διπλανής πόρτας. Επιλέγουμε πέντε πρόσφατα βιβλία Ελλήνων συγγραφέων που μας προσφέρουν, αντίστοιχα, πέντε εντυπωτικές και καλοσχηματισμένες ηρωίδες. 

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος  ...

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Γκόγκολ, Γκόρκι, Τολστόι, Χάμσουν: Τέσσερα κλασικά λογοτεχνικά έργα από τις εκδόσεις Νίκας

Για τα βιβλία των Κνουτ Χάμσουν [Knout Hamsun] «Η πείνα» (μτφρ. Βασίλη Δασκαλάκη), Νικολάι Γκόγκολ [Νikolai Gogol] «Το παλτό» (μτφρ. Κώστας Μιλτιάδης), Μαξίμ Γκόρκι [Maxim Gorky] «Τα ρημάδια της ζωής» (μτφρ. Κοραλία Μακρή) και Λέον Τολστόι [Leon Tolstoy] «Η σονάτα του Κρόιτσερ» (μτφρ. Κοραλία Μακρή). 

...
Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Τι διαβάζουμε τώρα; 12 βιβλία λογοτεχνίας που βγήκαν πρόσφατα και ξεχωρίζουν

Εαρινά αναγνώσματα από όλο τον κόσμο. Νομπελίστες, αναγνωρισμένοι συγγραφείς, αλλά και νέα ταλέντα ξεχωρίζουν και τραβούν την προσοχή. Στην κεντρική εικόνα, οι Αμπντουλραζάκ Γκούρνα, Κάρα Χόφμαν, Ντέιβιντ Μίτσελ.

Γράφει ο Διονύσης Μαρίνος 

Από την...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

15 Δεκεμβρίου 2023 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2023

Mυθιστορήματα, νουβέλες, διηγήματα, ποιήματα: Επιλογή 100 βιβλίων, ελληνικών και μεταφρασμένων, από τη βιβλιοπαραγωγή του 2023. Επιλογή: Συντακτική ομάδα της Book

ΦΑΚΕΛΟΙ