alt

Για την ποιητική συλλογή της Ιουλίτας Ηλιοπούλου «Το ψηφιδωτό της νύχτας» (εκδ. Ύψιλον).

Του Γιώργου Βέη

Απαριθμώ, δίκην εισαγωγής, ορισμένες δημιουργικές συνάψεις εμβριθούς λόγου: «Βρεγμένες από τη θάλασσα / Φωνές παιδιών / Σε μιαν αυλή που άνοιξε / Για μια στιγμή / Το πορτάκι στην ευτυχία / Κι ύστερα πάλι απέμεινε / Ο φράχτης, το σπίτι παντού / Κλειστό / Αφήνοντας απ’ έξω / Ολοένα και πιο δυνατό / Τον βαθύ παφλασμό της νύχτας [...] Σιωπή. Μες στου απέραντου μουσείου τη νύχτα / […] Ώσπου ξαφνικά· σαν ν’ ανοίγουν οι προθήκες οι γυάλινες· / και κατρακυλούν / χάντρες που έφεραν την αφή των χεριών / Ίσαμε εδώ / […] Στραμμένο στο φως // Και όμως. Με κλειστές πόρτες – παράθυρα […] Γεμάτο ως πάνω· τα κάδρα, οι λύπες, τα έπιπλα· // Κι εντελώς άδειο […] Πιο πολύ κι απ’ των νέων ενοίκων τώρα τα ξένα / τα βήματα / Που από κάμαρη σε κάμαρη αργά, ηχούν / Προδοσία»: Οι στίχοι υποστηρίζουν συνειδητά και πάλι δημιουργικές ωσμώσεις μεταξύ της ύλης του πραγματικού μετά των ποικίλων συμφραζομένων του και της επικράτειας του φαντασιακού με ό,τι αυτό φύσει και θέσει τεκμαίρει. Εννοώ π.χ. και το εξής, όπως διακρίνεται σε μια από τις εισαγωγικές εκφορές, στη σελίδα 15: «Στα σκοτεινά γκρεμνά της πιο νύχτας / Μία μόνη απ’ τις πέτρες ανάμεσα / Λευκή παπαρούνα / Αφοπλίζει τ’ αστέρια. / Δικαιοσύνη».

Οι ενότητες στο «Ψηφιδωτό της νύχτας» 
αντιστοιχούν ακριβώς στα εικοσιτέσσερα γράμματα της αλφαβήτου μας. Κάθε τίτλος αρχίζει με ένα από τα εικοσιτέσσερα αυτά γράμματα. Από την αρχή του έργου, το ποιητικό ρήμα ενεργεί παλίντροπα: πότε αγγίζει κι εξορκίζει το σταθερό θέμα της απώλειας-στέρησης, πότε επιχειρεί αναδόμηση-επανεκκίνηση της ένδον αλκής.

Θυμίζω τον συναφή αφορισμό από το βιβλίο της ίδιας, με τίτλο Η Κούκλα (εκδ. Ίκαρος, 2008): «Η αντίληψή μας για την πραγματικότητα δεν μπορεί παρά να είναι εν τέλει μια καθοριστική ενέργεια της φαντασίας». Οι ενότητες στο Ψηφιδωτό της νύχτας αντιστοιχούν ακριβώς στα εικοσιτέσσερα γράμματα της αλφαβήτου μας. Κάθε τίτλος αρχίζει με ένα από τα εικοσιτέσσερα αυτά γράμματα. Από την αρχή του έργου, το ποιητικό ρήμα ενεργεί παλίντροπα: πότε αγγίζει κι εξορκίζει το σταθερό θέμα της απώλειας-στέρησης, πότε επιχειρεί αναδόμηση-επανεκκίνηση της ένδον αλκής. Το ειδικότερο συγκινησιακό κλίμα, τα συναρπαστικά καθέκαστα, τα αίτια και τα αιτιατά των αντιπροσωπευτικότερων αποτυπώσεων προβάλλουν σε περίτεχνη περίληψη, με υποδειγματικό λεκτικό τακτ, όπως κλείνει η αυλαία στη σελίδα 40. Ήτοι: «Και σβήνεται η πόλη / Κι ανεβαίνει η θάλασσα / Σέρνοντας βότσαλα των βυθών κοράλλια κι όστρακα / Κλεισμένα σε μποτίλιες μικρές μοναχικά καλοκαίρια / Την παλιά βάρκα τη μοσχοκάρφη σέρνοντας / Με των παιδιών τις τότε φωνές / Τακρίμα, τα θα ’πρεπε, τα θα γυρίσω / Ώσπου δεν διακρίνεται πια τίποτε / Μες στο νου, στο ύπαιθρο, τίποτε να υπάρχει. Μόνο / Ένα παράπονο παιδικό αγκυλώνεται στην καρδιά μου / Και φωτίζεται πιο πολύ ξαφνικά το στερέωμα / Νύχτα Αυγούστου. / Δεκαεννιά φορές στη ίδια θάλασσα / Κι ούτε μία μαζί σου».

Η γραφή, το τονίζω αυτό, είναι προδήλως έμπειρη. Άλλωστε από το 1987, ως γνωστόν, αθλείται. Η ποίηση αρωγός, στύλος, μνήμης ελιξίριο: το πένθος στην ευρύτερη κοιλάδα των δακρύων καθόλα υπαρκτό, ηχηρό, πειστικό, πλην όμως όχι αποτρεπτικό. Ούτε ύπουλα διαβρωτικό άχρι θανάτου. Το γράμμα δηλαδή στην προκειμένη δεν σκοτώνει, δεν αποκτέννει: αποτελεί γράμμα ανασύνταξης του είναι. Εν ολίγοις, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου μας προτείνει κομψές λύσεις σε διάφορα προβλήματα που αφορούν ποικίλα, ενίοτε βασανιστικά, στάδια ύπαρξης. Η συμβολική απόκλιση σε συνδυασμό με την ρεαλιστική παράθεση των καταλλήλων μέσων αποδίδει καρπούς: το ποίημα είναι αποκρυστάλλωση της ορμής του είναι να καταστεί εν τέλει άφθιτη Εικόνα.

Ο χρόνος των εκφάνσεων: ορίζεται με καθαρότητα σε ένα από τα εναρκτήρια ποιήματα της συλλογής, με τίτλο «Εικοστός πρώτος αιώνας». Είναι ενδεικτικό τόσο του συγκεκριμένου προβληματισμού, όσο και της εισδοχής της τραυματικής επικαιρότητας, από εθνική, αλλά και διεθνή σκοπιά, στη λειτουργικά διαρθρωμένη ποιητική σκηνή. Παραθέτω κατά λέξη τα εξής χαρακτηριστικά από τη σελίδα 16: «Μια μακριά αλυσίδα οι άνθρωποι / Που φορά στο λαιμό του / Πνίγει και πνίγεται / Ελεήμων τάχα αιώνας / Με την πρόθεση πάντα –κατά / Καταγράφει, καταδεικνύει / Καταμετρά –καταπέλτης– τους υπεράριθμους επιβάτες / Μιας λέμβου άυλης που στάλθηκε να διασώσει / Σημειώνει τις βεβαιωθείσες απώλειες –για λόγους στατιστικής μόνον– / Και μη έχοντας άλλο χιτώνα γης να μοιράσει / Κατανέμει τ’ αγροκτήματα του ουρανού στους εποίκους / Όνομα μικρό κι επώνυμο τ’ όνειρο / Εκτάρια πόσα ζωής; Ρωτά. / Ύστερα πλήρης νοήματος, άφρων / Σωπαίνει». Το δράμα δεν παλινδρομεί. Η ποιητική πρόνοια έχει ήδη εξασφαλίσει την κειμενική τάξη. Οι δε επιλεγμένοι χώροι στο σύνολό τους υποβάλλουν αίσθηση. Η μελέτη της περιρρέουσας ατμόσφαιρας είναι ιδιαίτερα επιμελής και πρόσφορη. Βέβαια κι εδώ ισχύουν όσα πρόσεξα και το 2007, αναφερόμενος στο πέμπτο κατά σειρά ποιητικό βιβλίο της, με τίτλο 11 τόποι για 1 καλοκαίρι, επίσης των εκδόσεων Ύψιλον. Επί λέξει απομονώνω τα εξής: «οι εμμονές στην εξειδικευμένη μελέτη-αναδίφηση-αναπαράσταση του περιβάλλοντος χώρου, μαθηματικά προκαθορισμένου, αλλά και του ιδεατού παραπληρώματός του, εντοπίζονται σε ό,τι έχει χρονικά καταθέσει στο χώρο των απαιτητικών εμπεδώσεων του δημιουργικού λόγου η Ιουλίτα Ηλιοπούλου. Το περιβάλλον θα ανιχνεύεται συνειδητά σε όλες τις πτυχές και αποχρώσεις του, θα κωδικοποιείται και αρκούντως θα εξανθρωπίζεται. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο τα τοπία παραμένουν διαρκώς ενυπόστατα, φωτιζόμενα από μια σταθερή λάμψη αυτεπίγνωσης. Η επανεξέτασή τους αποβαίνει κατά συνέπεια πολλαπλώς χρήσιμη: το εγώ μαθαίνει εν τέλει τον εαυτό του και σε ένα ικανοποιητικό βαθμό τον άλλο. Το έξω και το μέσα είναι όψεις του ίδιου νομίσματος» (βλ. Poeticanet.gr).

«Μια μπουκαμβίλια που μόλις άνθισε κι ανάμεσα / Ένα θρόισμα ήχου που πέρασε τους καιρούς / Κι έγινε ξανά στα χέρια σου μελωδία»

Η ομολογούμενη ρηματική συνέπεια μαρτυρεί εκ νέου τη μακροχρόνια και επίμονη άσκηση στο πεδίο των ευθύβολων, αυστηρά προκαθορισμένων λεκτικών σχημάτων. Συγκρατώ ότι η Φύση και το εγώ συνυπάρχουν στο ίδιο πλαίσιο συγκινησιακής δράσης, σε ισότιμη βάση. Ο στίχος επαληθεύει έτσι την ανάγκη του προσώπου να στεγαστεί στον δεδομένο Οίκο, στο δεδομένο ουρανό-χωμα. Εξ ου και η συναλληλία του ενταύθα και του εκεί. Όπως και οι καίριες συγκλήσεις στη σελίδα 24, τις οποίες αντιγράφω ως έχουν για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής: «Ακόμα λευκή και διάφανη / Φύλλο ολοστρόγγυλο απ’ τ’ ουρανού το δέντρο / Σ’ ένα μίσχο αόρατο να συγκρατεί / Βέβαιη τους αιώνες: / Πέτρινα τα σκαλιά και ολόφωτα των θεατών / Τα μάτια / Μια μπουκαμβίλια που μόλις άνθισε κι ανάμεσα / Ένα θρόισμα ήχου που πέρασε τους καιρούς / Κι έγινε ξανά στα χέρια σου μελωδία / Μιας νύχτας Αυγούστου ολοκάθαρη η φωνή: / Έ λ α / Ακόμα λευκή και διάφανη / Αχνά υφασμένο φόρεμα / Που το φούσκωσε ο άνεμος / Και γέμισε απ’ το παράθυρο πλέοντας την κάμαρα όλη / Ως κάτω / Μακρόσυρτα δαντελένια φιλιά / Και ψηφία μισόσβηστα να επιστρέφουν / έψιλον, λάμδα, άλφα / ... ... ... ... ... ... / Ακόμα λευκή και διάφανη / Θεά / Η παλιά στρογγυλή σελήνη».

alt
Η Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Το ποιητικό υποκείμενο απευθύνεται στο δέκτη του, έχοντας κάθε φορά υπόψιν του το κύριο επικοινωνιακό αίτημα: την αμέριστη, την απρόσκοπτη δηλαδή συν-ουσία διά της προσλήψεως του μηνύματος.

Το ποιητικό υποκείμενο απευθύνεται στο δέκτη του, έχοντας κάθε φορά υπόψιν του το κύριο επικοινωνιακό αίτημα: την αμέριστη, την απρόσκοπτη δηλαδή συν-ουσία διά της προσλήψεως του μηνύματος. Εξ ου και α) η συστηματική επιδίωξη της ακριβολογίας των αποτυπώσεων, β) η μέριμνα για τη διατήρηση της αμεσότητας του φωνήματος, γ) η διάφανη διάρθρωση του κατά κανόνα επιγραμματικού συνόλου, δ) η πολιτική της εύχρηστης εικονοποιίας, ε) η προβολή της πολυεπίπεδης, πολυφωνικής φύσης του εκασταχού εκάστοτε νοήματος, στ) η συντήρηση των καταλλήλων συνειρμών, ζ) η προσφυγή στις λυσιτελείς παρηχήσεις και η) η ανάλαφρη, αντιστοίχως, διατύπωση, η οποία ως φίλιον αεράκι μεταφέρει τις διηγητικές ουσίες, χωρίς να μπερδεύεται, χωρίς να δολιχοδρομεί καθ’ οδόν. Το –όποιο εντέλει– εσύ αντιμετωπίζεται ως εννοούμενον τιμαλφές των συναισθηματικών ανταλλαγών. Συμβαίνει δηλαδή το αντίθετο από ότι κατατίθεται στον πλατωνικό διάλογο Πρωταγόρας (342 Ε, 28 επ.), όπου τα δύο μέρη, δέκτης και πομπός, δεν βιώνουν και μάλιστα σκοπίμως το ίδιο μήκος πληροφοριακού κύματος. Ήτοι: «μια φράση αξιόλογη, σύντομη και χωρίς περιστροφές, έτσι ώστε τελικά ο συνομιλητής του να φαίνεται καθόλου καλύτερος από ένα παιδί».

Όπως εντοπίζω, φέρ ειπείν στη σελίδα 48, επιβεβαιώνεται άλλη μια φορά η τήρηση της αρχής της σύμμετρης πύκνωσης των ποιητικών όρων και τρόπων. Το αρχετυπικό παιδί, η αρχετυπική θάλασσα – τροφός των ονείρων, ο θάνατος που δεν αφήνει τη στιγμή να μεγαλώσει και τη θερίζει ανενδοίαστα. Το ποίημα μας θυμίζει το χάρτη της συλλογικής ψυχής. Το δε γράμμα ρ έχει δεσμευτεί να πολλαπλασιάζει την αίσθηση της ροής. Ακούω: «Γαλήνη μιας θάλασσας του Σεπτεμβρίου / Ο ψιθυριστός παφλασμός / Κι από μακριά να πλέει κι αθόρυβη μια υδροφόρος / Με μπλε και βυσσινί διάσημα / Της ατελείωτης δίψας του καλοκαιριού / Ο έρωτας που δεν, δεν τελειώνει... / Ένα παιδί βουτά για ξεχασμένους αχινούς / Κι άλλο μες στην απόχη του / Βαστά πετρούλες, φύκια μακρόστενα που μπλέχτηκαν με τις πευκοβελόνες / Μια αχιβάδα, δυο θρύψαλα ποτηριού πού έγιναν διάφανα / Βότσαλα –σχεδόν– πράσινα / Και κρούουν μαζί με τ’ άλλα –βασιλεύοντας ο ήλιος χλωμός– / Τη λήξη ετούτου του θέρους!».

Κοντολογίς, ο ποιητικός λόγος φρονώ ότι σεβάστηκε απολύτως το παραγωγικό μουσικό σχέδιο, το οποίο συνέλαβε πρωταρχικά. Η ασφάλεια, με την οποία λειτουργεί το επιλεγμένο λεκτικό σύνταγμα στο πλαίσιο των απαιτητικών αισθητικών αποκρυσταλλώσεων, πιστοποιεί, μεταξύ άλλων, την πλήρη αξιοποίηση των εξειδικευμένων ικανοτήτων σύνθεσης, τις οποίες εξόφθαλμα διαθέτει η Ιουλίτα Ηλιοπούλου.

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ είναι πρέσβης επί τιμή και ποιητής.
Τελευταίο του βιβλίο, η συλλογή πεζών κειμένων «Ινδικοπλεύστης» (εκδ. Κέδρος).

 Στην κεντρική εικόνα, πίνακας της © Tanja Vetter.


Απόσπασμα από το βιβλίο

«Ένας ήχος ριγώνει τη θάλασσα
Κι ύστερα ανεβαίνει ωσάν αντίλαλος βουερός το κύμα
Να καλύψει χρόνια που δεν ειπώθηκαν ποτέ τους
Τα όνειρα
Κι άλλα που δεν έφτασαν καν να γίνουν υπό-
Σχέσεις
Μακρά τιποτένια ψελλίσματα εις εαυτόν
Βουβά που βουρκώνουν τα σύννεφα
Και καμιά σχεδία ή βάρκα δεν μπόρεσε
Να τα περάσει
Στην απέναντι βγαίνοντας –παιδί ξανά– ακύμαντη
παραλία
Μαμά μου!»

altΤο ψηφιδωτό της νύχτας
Ιουλίτα Ηλιοπούλου
Ύψιλον 2018
Σελ. 64, τιμή εκδότη €9,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ ΙΟΥΛΙΤΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Όσο υπάρχει ακόμη καιρός, του Φίλιπ Λάρκιν – «η ηχώ ενός πέλεκυ μέσα στο δάσος»

Όσο υπάρχει ακόμη καιρός, του Φίλιπ Λάρκιν – «η ηχώ ενός πέλεκυ μέσα στο δάσος»

Για την ποιητική συλλογή του Philip Larkin «Όσο υπάρχει ακόμη καιρός – 50 ποιήματα» (μτφρ. Θοδωρής Ρακόπουλος, εκδ. Πατάκη).

Της Διώνης Δημητριάδου

Η ποίηση έχει τη δύναμη να συνταράσσει καταγράφοντας την πραγματικότητα, άλλοτε όπως είναι και άλλοτε όπ...

41 ποιήματα, της Έμιλυ Μπροντέ

41 ποιήματα, της Έμιλυ Μπροντέ

Για τη δίγλωσση ανθολογία ποιημάτων της Emily Jane Brontë «41 ποιήματα» (μτφρ.-εικονογρ.: Βασιλική Σιαφάκα, εκδ. ΑΩ). Κεντρική εικόνα: «Οι τρεις αδελφές Μπροντέ», (1834), πίνακας του αδελφού τους Μπράντγουελ. Η φιγούρα του, αν και έχει αφαιρεθεί, διακρίνεται ανάμεσά τους. © Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου.

Το...

Κύματα ακίνητα, της Κατερίνας Ζυγούρα

Κύματα ακίνητα, της Κατερίνας Ζυγούρα

Για την ποιητική συλλογή της Κατερίνας Ζυγούρα «Κύματα ακίνητα» (εκδ. Βακχικόν). Κεντρική εικόνα: Η Emily Watson στην ταινία του Lars von Trier «Δαμάζοντας τα κύματα» (1996).

Της Όλγας Μάμαλη

Στο νέο ποιητικό εγχείρημα της Κατερίνας Ζυγούρα κυρίαρχη θέ...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Σχετικά με το τίποτα: Γούντι Άλεν εκ βαθέων

Σχετικά με το τίποτα: Γούντι Άλεν εκ βαθέων

Για την αυτοβιογραφία του Woody Allen «Σχετικά με το τίποτα» (μτφρ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, εκδ. Ψυχογιός).

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

Για να το πούμε από την αρχή: μολονότι οι περισσότεροι θα πάρουν αυτό το βιβλίο για τον πόλεμο της Μία ...

5 λεπτά με τον Αντώνη Χαριστό

5 λεπτά με τον Αντώνη Χαριστό

Πέντε λεπτά με έναν συγγραφέα. Σήμερα, ο Αντώνης Χαριστός με αφορμή το μυθιστόρημα «Οι μαστοί των Αθηνών», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γράφημα.

Επιμέλεια: Book Press

Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας; Θυμάστε το αρχικό ερέθισμα; ...

Μαξ Φρις: «Η ζήλια είναι ο φόβος της σύγκρισης»

Μαξ Φρις: «Η ζήλια είναι ο φόβος της σύγκρισης»

Μια μέρα σαν σήμερα, 15 Μαΐου 1911, γεννήθηκε στη Ζυρίχη ο Μαξ Φρις, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της μεταπολεμικής γερμανόφωνης λογοτεχνίας. 

Του Λεωνίδα Καλούση

Ο Μαξ Φρις μεγάλωσε στη Ζυρίχη με τον πατέρα του, Φραντς Μπρούνο Φρις κ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Ημέρα της μητέρας, της Νέλε Νόιχαους (προδημοσίευση)

Ημέρα της μητέρας, της Νέλε Νόιχαους (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Nele Neuhaus «Ημέρα της μητέρας» (μτφρ. Βασίλης Τσαλής), το οποίο κυκλοφορεί στις 17 Μαΐου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Κάθε φτυαριά κοσκινιζόταν σχολαστικά, τα αντικε...

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, της Έλενας Χουζούρη (προδημοσίευση)

Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, της Έλενας Χουζούρη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα της Έλενας Χουζούρη «Στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού – Μια παλιά ιστορία», το οποίο κυκλοφορεί στις 20 Μαΐου από τις εκδόσεις Πατάκη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ι ...

Σύγχρονα κάτοπτρα της ελληνικότητας, της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη (προδημοσίευση)

Σύγχρονα κάτοπτρα της ελληνικότητας, της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βιβλίο της Αλεξάνδρας Δεληγιώργη «Σύγχρονα κάτοπτρα της ελληνικότητας – Ιδέες και Ιδεολογήματα στον 20ο αιώνα», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

«…επιχειρώντας, έτσι, μια συνοπτικ...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Οκτώ καλά αστυνομικά μυθιστορήματα

Επιλογή οκτώ μεταφρασμένων αστυνομικών μυθιστορημάτων από τις πρόσφατες κυκλοφορίες.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου

...

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Τσερνομπίλ: 35 χρόνια μετά, οκτώ βιβλία

Ήταν Σάββατο του Λαζάρου 26 Απριλίου 1986 όταν σημειώθηκε το μεγαλύτερο, μέχρι τότε, πυρηνικό δυστύχημα στην ιστορία. Μια σειρά εκρήξεων προκάλεσε την καταστροφή του αντιδραστήρα 4 του Πυρηνικού Σταθμού Παραγωγής Ενέργειας στο Τσερνομπίλ της τότε Σοβιετικής Ένωσης και σημερινής Ουκρανίας. Τριάντε πέντε χρόνια μετά, ...

Κακοποίηση: Βιβλία για παιδιά κι εφήβους που μιλούν ανοιχτά

Κακοποίηση: Βιβλία για παιδιά κι εφήβους που μιλούν ανοιχτά

Πώς μιλάμε στα παιδιά για τη σεξουαλική κακοποίηση; Για τη βία που βιώνουν συνομίλικοί τους, για τα τραύματα, την οδυνηρή και μοναχική πορεία των θυμάτων μέχρι που ορισμένα, λίγα, παιδιά καταφέρνουν να βρουν το κουράγιο και τα λόγια για να μιλήσουν; Πώς αποτυπώνουν οι συγγραφείς βιβλίων για παιδιά και για εφήβους τη...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

22 Απριλίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Αυτά είναι τα έξι βιβλία που διεκδικούν το International Booker Prize 2021

Ανακοινώθηκαν τα έξι βιβλία μεταφρασμένης πεζογραφίας στα αγγλικά, τα οποία διεκδικούν το International Booker Prize 2021. Δείτε ποια βιβλία έχουν μεταφραστεί στα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ