Οι αρχαίοι Έλληνες έδειχναν μεγάλο ενδιαφέρον για όσα παράδοξα και παράξενα συνέβαιναν στον κόσμο. Συχνά έπλαθαν και με τη φαντασία τους ιστορίες με αλλόκοτο ή τερατώδες περιεχόμενο. Η μυθολογία τους άλλωστε ήταν βασίλειο αξιοθαύμαστων καταστάσεων και συμβάντων, που παραβίαζαν τους φυσικούς νόμους και τη λογική τάξη. Στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια κυκλοφορούσαν ειδικές συλλογές με θέμα τις νεκραναστάσεις, τις θαυματουργικές θεραπείες και τις θεοφάνειες ή με περιγραφές αλλόκοτων και υβριδικών όντων, που αποκλίνουν από τις ανθρώπινες διαστάσεις και την ανθρώπινη μορφή. Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα του είδους, μαζί με απόσπασμα δημοφιλούς συγγράμματος που βεβαιώνει ότι και οι πρώτοι χριστιανοί είχαν συχνά παρόμοια ενδιαφέροντα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Για να καταπολεμήσουν τους πειρασμούς της σάρκας, οι πρώτοι χριστιανοί ασκητές αποσύρονταν σε ερημικές τοποθεσίες και παρέμεναν έγκλειστοι σε μικρά κελιά για πολλά χρόνια. Ωστόσο, παρά τους μεγάλους κινδύνους, ορισμένοι από τους εμπειρότερους και πλέον ενάρετους έκαναν κάποτε ένα παράτολμο εγχείρημα. Διακόπτοντας την ακραία τους απομόνωση, επισκέπτονταν πόρνες στα καταλύματά τους ή σε πανδοχεία για να τις συνετίσουν. Θεωρούσαν προφανώς ότι, εάν το έργο τους ήταν επιτυχές, δεν θα εξασφάλιζαν απλώς τη σωτηρία αμαρτωλών γυναικών, αλλά θα περιόριζαν και τους πειρασμούς που απειλούσαν τους αδύναμους συμπολίτες τους. Οι σχετικές περιγραφές προσφέρουν, μεταξύ άλλων, άγνωστες πληροφορίες για την προσωπική ζωή, τα κίνητρα και τις ψυχικές διαθέσεις γυναικών που οδηγούνταν στην πορνεία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Γάλλος στοχαστής Μισέλ ντε Μονταίνι (1533-1592), όταν αποτραβήχτηκε στον πύργο του εγκαταλείποντας την θέση του στο Κοινοβούλιο του Μπορντώ, παραμένοντας όμως δημόσιο πρόσωπο, απειλούμενο αλλά και σεβαστό στους Θρησκευτικούς Πολέμους που συντάραζαν επί δεκαετίες τη Γαλλία, αποφάσισε να γράψει ένα βιβλίο «καλής πίστης», αφιερωμένο «στην προσωπική ωφέλεια των συγγενών και φίλων». Εμπλουτίζοντας και επεκτείνοντας το κείμενό του κατά τα τελευταία είκοσι δύο χρόνια της ζωής του με θέματα που δημιουργεί η ροή του βίου, ερωτήματα καθημερινά πλάι σε ουσιώδη, πρόσθεσε στην παγκόσμια γραμματεία το «δοκίμιο», δηλαδή τις διαδοχικές προσπάθειες να δοθούν απαντήσεις, ενώ δεν λείπουν οι αμφιβολίες. Σε κάθε περίπτωση, η απορία «Τι ξέρω;» (ώστε να ξέρω τι απαντώ) παρέμεινε παρούσα, ένα παιχνίδι που δεν έχει πάψει να αναζητεί τους παίκτες του.
Με συνομιλητές προσωπικότητες της εποχής του, με αναφορές στην αρχαία ελληνική και λατινική σκέψη, ο Μονταίνι δεν απέφυγε να εγγραφούν τα τρία «βιβλία» των δοκιμίων του στον Κατάλογο των Απαγορευμένων Βιβλίων (Index) της Καθολικής Εκκλησίας, και εκεί έμειναν επί αιώνες.
Η παρούσα έκδοση είναι η πρώτη πλήρης μετάφραση του έργου στα ελληνικά και υποστηρίζεται από υποσημειώσεις και σχόλια. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η έκφραση "ελευθερία των ορίων" ενέχει, εκ πρώτης όψεως, μια αντίφαση: Πώς είναι δυνατόν την ελευθερία μας να την εγγυώνται τα όρια που εμείς οι ίδιοι θέτουμε σ' αυτήν; Στο πλαίσιο της κυρίαρχης κουλτούρας της εποχής μας, που πρεσβεύει την αέναη οικονομική ανάπτυξη και βλέπει τη μεγέθυνση και τη γιγάντωση ως πεπρωμένο των σύγχρονων κοινωνιών, τα όρια φαντάζουν όντως σαν ένας εξωγενής καταναγκασμός τον οποίο καλούμαστε να υπερβαίνουμε διαρκώς. Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη: η εξάντληση των φυσικών πόρων, οι αγροτοδιατροφικές κρίσεις, οι πανδημίες, η κλιματική αλλαγή, ακόμη και πόλεμοι που επαναφέρουν το φάσμα της πυρηνικής καταστροφής, μας επιβάλλουν να αναστοχαστούμε πάνω στην έννοια των ορίων και της ελευθερίας τους.
Ο Γιώργος Καλλής -με μια αφήγηση έντονα προσωπική και αφαιρώντας από την έννοια των ορίων τη δυσοίωνη χροιά που της έχει προσδώσει ο μαλθουσιανισμός- υπερασπίζεται το όραμα ενός κόσμου διαφορετικού, που θα συναντά την ελευθερία του εντός των ορίων. Αντλώντας παραδείγματα από την αρχαία ελληνική εμπειρία αλλά και από τις παραδόσεις της Ανατολής, από τους Ρομαντικούς του 19ου αιώνα ως το σύγχρονο οικολογικό κίνημα και από τον φεμινισμό ως το πρόσφατο ρεύμα της αποανάπτυξης, αναδεικνύει την ανάγκη να διαλύσει ο σύγχρονος Δυτικός άνθρωπος τη -συνυφασμένη με το κυρίαρχο καταναλωτικό μοντέλο- φαντασίωση περί απεριόριστης ανάπτυξης και να ενστερνιστεί την ιδέα του αυτοπεριορισμού ή, καλύτερα, της αυτο-οριοθέτησης· μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον, πρόοδος σημαίνει να συνειδητοποιήσουμε συλλογικά τα όριά μας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η "αποδημία" των ελληνικών θεών από την παλαιά Ελλάδα ξεκινά από τότε που οι Έλληνες ταξιδεύουν και ιδρύουν αποικίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του μεσογειακού κόσμου. Το φαινόμενο επιταχύνεται με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έτσι ώστε τον 3ο αιώνα π.Χ. θεοί που έφεραν ελληνικά ονόματα να λατρεύονται πλέον από την Ισπανία ως το Αφγανιστάν. Ο ελληνικός πολυθεϊσμός, με όχημα τη διεθνοποίηση της ελληνικής γλώσσας, έρχεται σε επαφή με τα θρησκευτικά συστήματα των γηγενών λαών αναπτύσσοντας μια σχέση ισχυρής αλληλεπίδρασης. Η δυναμική αυτή σχέση εκφράζεται, πέρα από το επίπεδο της εικονογραφίας, μέσω, κατεξοχήν, των ονομάτων και της ονοματοδοσίας.
Το βιβλίο, καλύπτοντας ένα χρονολογικό φάσμα που εκτείνεται κατά την ελληνιστική και την αυτοκρατορική ρωμαϊκή περίοδο, και δίνοντας το βάρος στον ευρύτερο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου και της Εγγύς Ανατολής, μελετά τις μεταμορφώσεις που αυτή η "θεία διασπορά" επέφερε στους χαρακτήρες των θεών, μέσα από το πρίσμα των ονομάτων τους και των τρόπων με τους οποίους απευθύνονταν ή αναφέρονταν σε αυτούς οι θνητοί. Ονόματα και λατρευτικά επίθετα γίνονται κλειδιά για να συνειδητοποιήσει ο αναγνώστης πόσο βαθιά και αβίαστη ήταν η επαφή του ελληνικού πολιτισμού με τις γηγενείς κουλτούρες του μεσογειακού κόσμου και για να κατανοήσει, ως έναν βαθμό, τον απίστευτα περίπλοκο και δεκτικό κόσμο του αρχαίου πολυθεϊσμού, ο οποίος αποκτά ίσως μια οικουμενική διάσταση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)