Από την αρχαία ενσάρκωσή τους με τη μορφή τραγουδιού έως τις πρόσφατες μεταφράσεις στις νεότερες γλώσσες, το ομηρικά έπη παραμένουν αιώνια πηγή έμπνευσης για μελετητές και καλλιτέχνες, υπερβαίνοντας τα όρια του χρόνου και της γλώσσας. Ο ανά χείρας τόμος εξετάζει την επίδραση και το νόημα της ομηρικής ποίησης από την παλαιότερη μορφή του αρχαιοελληνικού τραγουδιού έως τη θέση της στη σημερινή παγκόσμια λογοτεχνία, παρουσιάζοντας τις πληροφορίες με τρόπο συνθετικό που επιτρέπει στον αναγνώστη να κατανοήσει τα διαφορετικά νήματα των ομηρικών σπουδών. Ο τόμος δομείται γύρω από τρία βασικά θέματα: ομηρικό τραγούδι και κείμενο, ο ομηρικός κόσμος, και ο Όμηρος στον κόσμο. Κάθε τμήμα περιλαμβάνει και μια σειρά εκτεταμένων δοκιμίων που ταξινομούνται θεματικά και συνοδεύονται από συντομότερα συμπληρωματικά άρθρα. Κατ' αυτόν τον τρόπο, αυτό το εγχειρίδιο ομηρικών σπουδών ανιχνεύει τις ποικίλες διαδρομές των ομηρικών επών στον αρχαίο κόσμο και τη σταθερή επικαιρότητά τους σε διάφορες εποχές και πολιτισμούς.
Στην ελληνική έκδοση το βιβλίο περιλαμβάνει τα πλήρη αρχαία κείμενα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η ιδέα για την δημιουργία αυτού του συλλογικού τόμου προέκυψε μετά την ολοκλήρωση της μελέτης που πραγματοποίησε η Όλγα Παντούλη με θέμα «Η Ομάδα Γυναικείων Σπουδών του ΑΠΘ μέσω του αρχείου «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου»: διαδικασίες συγκρότησης μιας γυναικείας συλλογικότητας», μετά την προκήρυξη το 2017 των ΑΣΚΙ, όπου και βρίσκεται το αρχείο, μιας ερευνητικής χορηγίας με στόχο την ενίσχυση της μελέτης της ιστορίας των γυναικών, της φεμινιστικής σκέψης και των φεμινιστικών ή/και γυναικείων κινημάτων στην Ελλάδα του εικοστού αιώνα.
Βασικός σκοπός αυτής της ερευνητικής προσπάθειας ήταν η μελέτη του αρχείου της Ζώγιας Χρονάκη, προκειμένου να αναδείξει τις διαδικασίες, τις τομές και τις δομές που εκείνη τη χρονική περίοδο (1983-2003) συνετέλεσαν ούτως ώστε να συγκροτηθεί ΟΓΣ ως η πρώτη ελληνική συλλογική εκδοχή των Γυναικείων Σπουδών Σπουδών Φύλου στην Ελλάδα.
Μια προγενέστερη μελέτη για την Ομάδα Γυναικείων Σπουδών του ΑΠΘ πραγματοποιήθηκε το 2005 από την Άννα Μιχοπούλου, στο πλαίσιο του ερευνητικού έργου «Η συμβολή του φύλου στις θετικές και κοινωνικές επιστήμες, σύγχρονα ζητήματα έρευνας και διδασκαλίας των επιστημονικών και γνωστικών αντικειμένων» (2004-2007) με χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Πυθαγόρας-φύλο, ΕΠΕΑΕΚ ΙΙ και ερευνητική υπεύθυνη τη Σάσα Λαδά. Η μελέτη αυτή στηρίχθηκε σε τεκμήρια της εποχής και σε εκτενείς συνεντεύξεις με μέλη της ΟΓΣ του ΑΠΘ.
Μέσα από τις ζυμώσεις και τις ποικίλες εκδοχές των φεμινιστικών διεκδικήσεων, ακτιβιστικά, πολιτικά και ακαδημαϊκά, οι γυναίκες που συμμετείχαν στην ΟΓΣ υπήρξαν τα άτομα που πρόβαλαν κάποιες από τις γυναικείας διεκδικήσεις της εποχής στον ελληνικό ακαδημαϊκό χώρο.
Μέσα από το αρχείο της Ζώγιας Χρονάκη αναδεικνύονται οι κύριοι προβληματισμοί που απασχόλησαν την Ομάδα Γυναικείων Σπουδών όπως αυτοί περί της αντικειμενικότητας της Επιστήμης, το δίλημμα μεταξύ ισότητας ή διαφοράς που απασχόλησε τις γυναίκες θεωρητικούς τη δεκαετία του '80, με το ζήτημα της ένταξης των Γυναικείων Σπουδών στο πρόγραμμα των πανεπιστημιακών τμημάτων ή της αυτόνομης λειτουργίας ενός Τμήματος Γυναικείων Σπουδών, οι δυνατότητες διείσδυσης της φεμινιστικής οπτικής στον φοιτητικό πληθυσμό μέσα από μαθήματα, από σεμινάρια και ημερίδες, από ερευνητικά προγράμματα ευαισθητοποίησης.
Το 2019, οι συγγραφείς του βιβλίου: δύο μέλη της ΟΓΣ, οι Σάσα Λαδά και Γιάννα Σαββίδου, και οι Άννα Μιχοπούλου και Όλγα Παντούλη, οι πρώτες μελετήτριες της ΟΓΣ και του αρχείου της Ζώγιας Χρονάκη αντιστοίχως, αποφασίζουν να συγκεντρώσουν σε έναν τόμο, κατά το δυνατόν, όλο το διάσπαρτο υλικό το σχετικό με τις πρωτοβουλίες και τις θεωρητικές αναζητήσεις της ΟΓΣ και να αναστοχαστούν για την ένταξη της Φεμινιστικής επιστημολογίας στον ελληνικό ακαδημαϊκό χώρο σήμερα, μέσα από τις θεωρητικές διαδρομές αλλά και τις αναπλαισιώσεις που διέτρεξαν οι γυναικείες σπουδές και οι σπουδές φύλου στην Ελλάδα, σε άμεση συσχέτιση με τα θεωρητικά και ιδεολογικά ερωτήματα του διεθνούς φεμινιστικού κινήματος της αντίστοιχης εποχής. (Από τον πρόλογο της συγγραφέα)

Διερευνώντας τις σημαντικότερες αλλαγές στην παγκόσμια ιστορία κατά τα τελευταία πεντακόσια χρόνια, ο Woodruff εξηγεί σε ποιο βαθμό οι παγκόσμιες δυνάμεις υπήρξαν υπεύθυνες για τη διαμόρφωση τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος. Αυτό το εξαιρετικό βιβλίο μιλάει για την άνοδο και την πτώση αυτοκρατοριών και πολιτισμών, εξιστορεί την αυξανόμενη αλληλεξάρτηση των εθνών, δείχνει πως πολλά προβλήματα του σύγχρονου κόσμου είναι η κληρονομιά της πρωτοφανούς εποχής της δυτικής κυριαρχίας, της οποίας το τέλος επισπεύσθηκε από τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Ο Woodruff είναι πεπεισμένος ότι βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο μεταβατικό στάδιο της παγκόσμιας ιστορίας, στο οποίο ο κόσμος δεν διαμορφώνεται πλέον αποκλειστικά σύμφωνα με τις προσλήψεις του δυτικού μοντερνισμού, αλλά ολοένα και περισσότερο με βάση τις αξίες όλων των πολιτισμών. Με τη μετατόπιση της γεωπολιτικής και γεωοικονομικής ισχύος προς την Ασία και με την αυξανόμενη παγκόσμια επιρροή του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και του επαναστατικού εθνικισμού, η ανάγκη για μια παγκόσμια προοπτική καθίσταται περισσότερο έντονη παρά ποτέ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μία τυχαία ανακάλυψη το 2002 του φωτογραφικού αρχείου ενός Γερμανού αξιωματικού που επέβλεπε εργοτάξια σκλάβων στην κατεχόμενη Ελλάδα του 1942 και 1943 και μία έρευνα 20 χρόνων ρίχνουν για πρώτη φορά φως στο άγνωστο κεφάλαιο των ναζιστικών κάτεργων στην Ελλάδα.
Οι εργάτες σκλάβοι χριστιανοί και εβραίοι μαρτύρησαν και θανατώθηκαν σε έργα σιδηροδρομικά, οδοποιίας, λατομεία κ.ά. Δουλεύαν δωδεκάωρο με ελάχιστη τροφή και νερό, με συνεχείς ξυλοδαρμούς και εκτελέσεις. Το μαρτύριό τους ξεχάστηκε με την ακόλουθη φρίκη του εμφυλίου πολέμου. Το βιβλίο αυτό, με 350 ανέκδοτες φωτογραφίες, αποκαλύπτει άγνωστες πτυχές της ναζιστικής θηριωδίας στη χώρα μας». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

«...Μια πρωτότυπη και αναλυτική εικονογραφημένη εξιστόρηση των καταναγκαστικών έργων στην Καρυά της Λαμίας... Χάρη σ' αυτές τις φωτογραφίες γνωρίζουμε πλέον αρκετά καλά τους θύτες και τα θύματα της τραγωδίας που λέγεται Καρυά...» (Ντίνος Χριστιανόπουλος)

Το μεταπολεμικό θεσμικό πλαίσιο για τις τέχνες στην Ελλάδα συγκροτήθηκε μέσα σε σκληρές ιστορικές συνθήκες. Οι θετικές του πλευρές αλλά και οι παθογένειες που το χαρακτήρισαν μας ακολουθούν μέχρι σήμερα. Με βάση ποιους άξονες ανασυστάθηκε ο κόσμος της τέχνης στη χώρα στις πρώτες δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου; Πώς λειτούργησαν και εξελίχθηκαν υφιστάμενοι δημόσιοι και ιδιωτικοί θεσμοί; Ιδρύθηκαν νέοι; Τι φανερώνει η εξέταση των κρατικών θεσμών και των εκθέσεων για τους μηχανισμούς, τα πρόσωπα και τις σχέσεις με την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο; Ποιο είναι το θεσμικό πλαίσιο στο οποίο παράγεται, εκτίθεται και ερμηνεύεται σήμερα η τέχνη; Υπήρχαν (και υπάρχουν) κρατικές πολιτικές για τη σύγχρονη καλλιτεχνική παραγωγή στη χώρα κι αν ναι, από ποιους ασκούνται και με ποια στόχευση;
Ο συλλογικός αυτός τόμος επιχειρεί να θέσει σε συζήτηση τη συγκρότηση του μεταπολεμικού κόσμου της τέχνης στην Ελλάδα από τη σκοπιά της ιστορίας των θεσμών. Στα κείμενα που περιέχει διαφαίνονται οι επιδιώξεις και οι αγωνίες των πρωταγωνιστών της ιστορίας, οι αντικρουόμενες απόψεις και οι ενδιάμεσοι χώροι, τα θεωρητικά σχήματα που χρησιμοποιήθηκαν και κάποτε παρερμηνεύθηκαν, καθώς και οι διαδρομές μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο σε ορισμένες περιπτώσεις μοιάζει σήμερα αυτονόητο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)