Η παρούσα έκδοση φιλοδοξεί να αναδείξει την ανανεωμένη εικόνα της Σμύρνης στο πέρασμά της από τον 19ο στον 20ό αιώνα μέσα από το έργο των Ελλήνων αρχιτεκτόνων και μηχανικών. Η συμβολή τους στη διαδικασία του πολεοδομικού εκσυγχρονισμού και η ενεργός συμμετοχή τους στη δημόσια και ιδιωτική αρχιτεκτονική της πόλης, σε παράλληλη πορεία με την ανάδυση της κοσμοπολίτικης και πολυπολιτισμικής κοινωνίας της Σμύρνης, ως οικονομικό και ιδεολογικό πλαίσιο της αρχιτεκτονικής δημιουργίας, παρουσιάζεται υπό το φως νέων στοιχείων, αποτέλεσμα μακροχρόνιας έρευνας σε δημόσια και ιδιωτικά αρχεία.
Τα χρονικά όρια της μελέτης αντιστοιχούν στην έναρξη μιας περιόδου μεγάλων εκσυγχρονιστικών έργων και στην πυρκαγιά του 1922, τότε που, εκτός από την τραγική δοκιμασία του ανθρώπινου παράγοντα, καταρρέει και η εικόνα της τελευταίας άνοιξης για την πολυεθνική κοινωνία της πόλης. Τελειωτικό χτύπημα στον κοσμοπολιτισμό της «άπιστης» Σμύρνης, η υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα με τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923.
Όσον αφορά τη διάρθρωση του κειμένου, εξετάζονται καταρχήν τα γενικά χαρακτηριστικά του αστικού χώρου, όπως αυτός διαμορφώνεται στο πλαίσιο των οθωμανικών μεταρρυθμίσεων και ακολουθεί η αναλυτική παρουσίαση των κτιρίων που οφείλονται σε πρωτοβουλία της ελληνικής κοινότητας, κτιρίων που στεγάζουν εμπορικές χρήσεις και χρήσεις αναψυχής και, βέβαια, οι διάφοροι τύποι κατοικίας που εντοπίστηκαν στηνττόλη και τα προάστια.
Στην έκδοση επισημαίνεται επίσης η ακτινοβολία αυτής της αρχιτεκτονικής στον ευρύτερο μικρασιατικό χώρο, αλλά και τον απέναντι αιγιακό, καθώς οι αμφίδρομες διαδρομές δεν περιορίζονταν στο επίπεδο της λόγιας αρχιτεκτονικής, αλλά μεταφέρονται και στη λαϊκή παράδοση.
Αντί επιλόγου, ως επίμετρο, παρουσιάζεται συνοπτικά η αρχιτεκτονική της, προσφυγικής πλέον, κατοικίας στη νέα πατρίδα, την Ελλάδα, όταν οι πρόσφυγες ήταν αναγκασμένοι να προσαρμόσουν τον προηγούμενο τρόπο ζωής τους στη νέα πραγματικότητα. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Με τις φωτογραφίες έχω μια αμηχανία, ίσως και δισταγμό. Δεν είναι σαν τις λέξεις που εύκολα εξημερώνονται κι ενίοτε σταβλίζονται. Οι φωτογραφίες έχουν μακριά κόμη, δέρμα σκληρό από τη βροχή και τον ήλιο, βλέμμα ανυπότακτο και σου πετάνε την αλήθεια τους κατάμουτρα. Κι όταν ακόμη σου κομίζουν ένα αίνιγμα, να το λύσεις τάχα, αυτό μπορεί να έχει αγκάθια ή φύλλωμα ιδιότροπο, που σου γεννάει φαγούρα. Θέλω να τα έχω καλά μαζί τους και θα τις συντροφεύσω με λέξεις, τελικά μόνο μ' αυτές μπορώ να πορευτώ.
Η Θεσσαλονίκη του παρελθόντος απεικονίστηκε φωτογραφικά σε διάφορες στιγμές του βίου της συνήθως ως φόντο, με πρώτους στη σειρά διάφορους μπαστουνόρθιους, κορδωμένους δηλαδή, σε εξέδρες παρελάσεων, σε στρατιωτικά αγήματα της Αντάντ, σε έφιππους βασιλιάδες... Ευθυτενείς ήταν και οι οικογενειακές φιγούρες που στέκονταν με μικροαστική επισημότητα μπροστά στον Λευκό Πύργο. Με τις παλιές φωτογραφίες παρόλα αυτά δεν έχω καμιά ταραχή, ίσως γιατί το παρελθόν έχει ήδη μπει σε κουτάκια και τα ερμηνευτικά εργαλεία της Ιστορίας έχουν χτενίσει όλες τις εικόνες της, ακόμη και τις πιο αντιφατικές.
Σε αυτήν όμως τη συλλογή βλέπουμε την πόλη σε ενεστώτα χρόνο, σε στιγμές οργής αλλά και γιορτής, με νέους ανθρώπους στους δρόμους κάτω από βασανιστικό ήλιο αλλά και πάνω σε πάγους, σε εγρήγορση αλλά και ραστώνη, σε συλλαλητήρια εναλλακτικά μα και πατριωτικά. Στους τωρινούς χρόνους, κατά την ώρα της απεικόνισης ήμουν κι εγώ εκεί, κάπου κοντά ή μακριά. Τι είναι αυτά που δεν πρόσεξα, που τα καταδέχτηκε ο φακός και τελικά τα ανέδειξε; Γιατί προσπέρασα αυτά τα νέα παιδιά που πλατσούριζαν στα νερά κάτω απ' τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου; Γιατί δεν έβαψα κι εγώ το κεφάλι μου στη γιορτή των χρωμάτων; Από πότε αυτή η πόλη κυλάει ερήμην μου; [...] (Ισίδωρος Ζουργός, "Παλιοί ψίθυροι σε νέα χρώματα")

Photographs make me feel uneasy, perhaps even hesitant. They are unlike words - easy to tame and sometimes stable. Photographs have long manes, skin hardened from the rain and sun, and an insubordinate gaze, and they throw their truth right in your face. And even when they present you with a riddle, ostensibly for you to solve, it may come with thorns or capricious foliage that will make you itch. I want to be on good terms with photographs and I will complement them with words - after all, words are all I have to go by.
In the past, Thessaloniki has been photographically captured at different points in time, usually as a backdrop. First to pose were certain upstanding men, all erect - marching at parades, walking military processions of the Entente, saluting horse-riding kings... Also erect were the family figures that stood with bourgeois decorum in front of the White Tower. Despite this, I have no discomfort with old photographs, maybe because the past is already boxed away, and History's hermeneutical tools have all but combed its images, even the most incongruous.
However, in this collection we see the city in the present tense, in moments of rage or celebration, young people on the streets under a torturous sun or walking on ice, in alertness or in languor, at alternative or patriotic rallies. In the present tense, I was also there at the time of capture - somewhere close or farther away. What was it that I didn't notice, which the lens took in and eventually showcased? Why did I overlook those children splashing in the water under Zongolopoulos's Umbrellas? Why didn't I get my head covered with pigments at the Day of Colours? Since when has this city been running in my absence? [...] (Isidoros Zourgos, "Old wispers in new colours", from the publisher)

Αυτό το σπουδαίο και μοναδικό βιβλίο έχει προσφέρει σε πολλές δεκάδες χιλιάδες επαγγελματίες έναν πλούτο τεκμηριωμένων εργαλείων για τη μεγιστοποίηση της δύναμης της γνωστικής θεραπείας και την προσαρμογή της στον εκάστοτε θεραπευόμενο. Ο κορυφαίος στο είδος του, Robert L. Leahy περιγράφει τρόπους που μπορούν να βοηθήσουν τους θεραπευόμενους να εντοπίσουν και να τροποποιήσουν τις προβληματικές σκέψεις τους, τις πυρηνικές πεποιθήσεις τους καθώς και τα πρότυπα της ανήσυχης σκέψης, της αυτοκριτικής και της αναζήτησης αποδοχής. Τους βοηθά επίσης να αξιολογήσουν τα προσωπικά τους σχήματα, να αντιμετωπίσουν τα επώδυνα συναισθήματα, και να αναλάβουν δράση για την επίτευξη των στόχων τους. Τέλος, είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι κάθε τεχνική συνοδεύεται από παραδείγματα περιπτώσεων και αποσπάσματα διαλόγων.
Στην έκδοση συμπεριλαμβάνονται:
- Σημαντικός αριθμός επιπρόσθετων τεχνικών και εργαλείων καθώς και 123 χρηστικά έντυπα.
- Κεφάλαια πάνω στα προβλήματα λήψης αποφάσεων, τις ψυ-χαναγκαστικές σκέψεις και τη διαχείριση θυμού.
- Η πιο πρόσφατη θεωρία και έρευνα καθώς και οι πρωτοποριακές τεχνικές που προέρχονται από τη θεραπεία Αποδοχής και Δέσμευσης (ΘΑΔ), τη Συμπεριφορική Ενεργοποίηση (ΣΕ), τη Διαλεκτική Συμπεριφορική θεραπεία (ΔΣΘ), τη θεραπεία Συναισθηματικών Σχημάτων (ΘΣΣ) και τη Μεταννωστική θεραπεία (ΜΓΘ).
- Συμπληρωμένα παραδείγματα για πολλά από τα έντυπα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η Young Men's Christian Association (YMCA) ιδρύθηκε το 1844 στο Λονδίνο από τον George Williams με σκοπό να προσφέρει στους νέους που έφταναν για να εργαστούν στα εργοστάσια, κατά την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, ευκαιρίες δημιουργικής απασχόλησης και ψυχαγωγίας, βασισμένες στο πνεύμα του ευαγγελικού χριστιανισμού. Η ιδέα βρήκε μεγάλη απήχηση και σύντομα απέκτησε παγκόσμιες διαστάσεις. Τον Αύγουστο του 1855 συγκλήθηκε στο Παρίσι το 1ο Διεθνές Συνέδριο από το οποίο γεννήθηκε η Κεντρική Διεθνής Επιτροπή, πρόδρομος της Παγκόσμιας Ένωσης των ΧΑΝ. Πρώτος Γραμματέας της υπήρξε ο Ερρίκος Ντυνάν, ιδρυτής αργότερα του Ερυθρού Σταυρού. Εκεί, επίσης, διατυπώθηκε ο καταστατικός χάρτης της οργάνωσης, γνωστός ως «Βάση των Παρισίων», που έκτοτε συμπεριλαμβάνεται σε όλα τα καταστατικά των ΧΑΝ ανά τον κόσμο. Σύμφωνα με αυτόν, επίκεντρο της Αδελφότητας αναγνωρίζονται το πρόσωπο και οι διδαχές του Ιησού Χριστού και στόχος της η γαλούχηση της κοινωνίας στις πανανθρώπινες χριστιανικές αξίες της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης, του αμοιβαίου σεβασμού και της αγάπης. Το 1878 η έδρα της Κεντρικής Διεθνούς Επιτροπής μεταφέρθηκε μόνιμα στη Γενεύη της Ελβετίας, ενώ παράλληλα προωθήθηκε η συνεργασία των επιμέρους εθνικών οργανώσεων, με σεβασμό στην αυτονομία τους. [...]
Η Αμερικανική YMCA στην Ελλάδα (1918-1920): Οι πρώτες προσπάθειες δημιουργίας ελληνικής Χριστιανικής Αδελφότητας Νέων ανάγονται στο 1892 και προέρχονται μέσα από τον μικρό κύκλο της ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας στην Αθήνα. [...] Ωστόσο, το σωματείο που δημιουργήθηκε δεν μακροημέρευσε. Στην Ελλάδα πολλοί φορείς αντιμετώπιζαν με καχυποψία οποιαδήποτε κίνηση έμοιαζε να έχει προτεσταντική χροιά. [...]
Η ίδρυση της ΧΑΝΘ και η εξέλιξή της (1921-1929): Η πρώτη καθαρά ελληνική ΧΑΝΘ στόχο είχε την ανάπτυξη ενός καινοτόμου και πολυεπίπεδου προγράμματος με σκοπό, σύμφωνα με το καταστατικό της, την «προαγωγή της πνευματικής, κοινωνικής και ηθικοθρησκευτικής ζωής και της σωματικής ευεξίας των νέων της Θεσσαλονίκης». [...] ("Οι απαρχές της ΧΑΝ στην Ελλάδα. Ο Πρώτος Π.Π., η Αμερικανική YMCA και η ίδρυση της ΧΑΝ Θεσσαλονίκης (1918-1929)", από την έκδοση)

Πολλές φορές ένας αναγνώστης διακατέχεται από αντικρουόμενα συναισθήματα στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει και να δικαιολογήσει την αμφίθυμη συμπεριφορά του πρωταγωνιστή ενός έργου, όταν αυτή χαρακτηρίζεται από εναλλασσόμενες ενέργειες αγάπης και έχθρας προς το περιβάλλον του. Αυτά τα συναισθήματα μπορεί να προκαλούν ένταση, απογοήτευση, σύγχυση, λαχτάρα, ενσυναίσθηση και αυτοστοχασμό. Παρόλο που η αγάπη και η έχθρα είναι δύο διαφορετικά, αντίθετα συναισθήματα, η έρευνα δείχνει ότι σε μια ευρύτερη προοπτική, η έχθρα θα μπορούσε να είναι μια αντανάκλαση της αγάπης και ότι τα δύο συναισθήματα ενίοτε συνδέονται βαθιά σε μια ρομαντική σχέση. Υποστηρίζεται ότι ορισμένες πτυχές της αγάπης και της έχθρας επηρεάζονται ομοιότροπα από ορισμένους βιολογικούς και νευροχημικούς μηχανισμούς. Μελέτες έχουν δείξει ότι ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου, όπως η αμυγδαλή, εμπλέκονται αρχικά στην από κοινού επεξεργασία των δύο συναισθημάτων. Στη συνέχεια κοινωνικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη και διαφοροποίησή τους.
Όταν εξετάζουμε ποιο συναίσθημα είναι πιο ισχυρό, νομίζω ότι η έχθρα υπερτερεί της αγάπης. Ο λόγος είναι ότι η αγάπη μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε έχθρα, αλλά το μίσος δεν αλλάζει σε αγάπη πολύ εύκολα, αν όχι καθόλου. Κοινό γνώρισμα και των δύο είναι ότι μπορεί να είναι το ίδιο καταστροφικά για τη ζωή και ενδέχεται να οδηγήσουν ακόμη και στον θάνατο. Ως παράδειγμα, από την ανάγνωση δύο δημοφιλών έργων του Σαίξπηρ η ανεκπλήρωτη αγάπη του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας τους οδήγησε τελικά στον θάνατο, αποτέλεσμα της έχθρας μεταξύ των φεουδαρχικών οικογενειών τους, ενώ στον Οθέλλο, η αγάπη του για τη γυναίκα του μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε μίσος, γιατί νόμιζε ότι τον απατούσε, με αποτέλεσμα να τη δολοφονήσει "εν ψυχρώ". (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η βραβευθείσα με Νόμπελ λογοτεχνίας του 2009 Χέρτα Μύλλερ, προερχόμενη από τη γερμανόφωνη μειονότητα του Βανάτου της Ρουμανίας, είναι μια από τις σημαντικότερες γερμανόφωνες συγγραφείς της εποχής μας. Δεδομένου ότι, με εξαίρεση λίγες λογοτεχνικές κριτικές, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου ελληνόφωνες έρευνες για τη Χέρτα Μύλλερ, το παρόν πόνημα φιλοδοξεί να δώσει αφενός μια σφαιρική εικόνα γύρω από το έργο της παρουσιάζοντας δειγματοληπτικά πρόζα, δοκίμιο και κολάζ και αφετέρου να προβεί σε εκ του σύνεγγυς αναλύσεις (close reading) στοχεύοντας σε διαπολιτισμικά γόνιμες ερμηνείες.
Επίσης με δεδομένο ότι στην Ελλάδα διαπολιτισμικές θεωρίες στους κόλπους της Γραμματολογίας είναι σχεδόν άγνωστες, η παρούσα μελέτη αφιερώνεται στην παρουσίαση των εν λόγω θεωριών, δίδοντας έμφαση στον γερμανόφωνο χώρο. Σε τούτο το πλαίσιο συζητιούνται διάφορες τάσεις των πολιτισμικών θεωριών, όπως η «Διαπολιτισμική Γερμανική Φιλολογία», η «Διαπολιτισμική Ερμηνευτική», και αναλύονται επιρροές για την αλλαγή παραδείγματος (cultural turn), προερχόμενες από τον αγγλοσαξονικό χώρο.
Το πόνημα απευθύνεται σε ερευνητές/τριες ελληνικής και ευρωπαϊκής λογοτεχνίας, σε φοιτητές/τριες φιλολογιών και (δια)πολιτισμικών σπουδών όπως και στο ευρύ κοινό, καθώς επιπρόσθετα με τη συνδρομή πολλών άγνωστων δοκιμίων της Μύλλερ ξεκλειδώνεται η ερμητική της γραφή και η προσωπική Ποιητική της. (Από την έκδοση)

Πρωταγωνίστρια στο βιβλίο αυτό είναι μια εμβληματική όσο και αινιγματική, μια διακεκριμένη όσο και διακριτή μορφή των γραμμάτων μας, η Επτανήσια λόγια της αυγής του 19ου αιώνα Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου (1801-1832). Επικεντρωμένη στην "Αυτοβιογραφία" της (1831), η μελέτη επιδιώκει, ακριβέστερα, να εστιάσει στην ψυχοπνευματική της ιδιαιτερότητα ως δημιουργού μελετώντας το μείζον τούτο μνημείο της γραμματείας μας υπό το πρίσμα μιας ειδικής θεματικής, αυτής του άλγους και της ψυχοσωματικής παθολογίας. Μια θεματική η οποία, προσδιοριζόμενη ως κεντρικός εννοιακός πυρήνας του έργου, προσεγγίζεται βάσει μιας εκ παραλλήλου ανάγνωσής του με το μυθιστόρημα για παιδιά και νέους της Διδώς Σωτηρίου "Οι επισκέπτες" (1979).
Εγκλεισμός και ερωτική μόνωση, κατάκτηση και καλλιέργεια της πνευματικότητας, ανάδυση και μετουσίωση της επιθυμίας, λόγος πάθους και διεκδίκησης, συνυφασμένα με ποικιλόμορφα συμπτώματα μελαγχολικού, βλέπουμε, τύπου, θα αποτελέσουν, σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένες μόνον από τις ανιχνευόμενες -γνωστές άγνωστες- πτυχές της προσωπικότητας και του έργου της πρώτης μας πεζογράφου. Άραγε, τι περισσότερο μαθαίνουμε για αυτήν ξεφυλλίζοντας το δεύτερο νεανικό μυθιστόρημα της μακρινής πνευματικής της συντρόφου και διακεκριμένης μεταπολεμικής μας δημιουργού, ελκυστικό κείμενο προβληματικής πάνω στα δικαιώματα της γυναίκας και του παιδιού, όσο και ιδιαίτερη σύνθεση κριτικής ερμηνείας βίου; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο παρών τόμος αποτελεί ένα πολύτιμο εγχειρίδιο και έναν μοναδικό στα ελληνικά γράμματα ολοκληρωμένο οδηγό γύρω από τη ζωή και το έργο του Πλάτωνα, αλλά και γύρω από την επίδρασή του στη μεταγενέστερη φιλοσοφική σκέψη μέχρι σήμερα. Γραμμένο από μια πλειάδα ειδικών μελετητών, προσφέρει μια εμπεριστατωμένη και διεισδυτική εποπτεία όλων των γνωστικών πεδίων της σκέψης του Πλάτωνα (Οντολογία, Λογική, Γνωσιοθεωρία, Ψυχολογία, Ηθική και Πολιτική Φιλοσοφία, Κοσμολογία, Θεολογία, Παιδαγωγική, Αισθητική κ.ά.), την εντάσσει με ακρίβεια στα ιστορικοφιλοσοφικά της συμφραζόμενα, αναλύει σε βάθος όλες τις θεμελιώδεις έννοιες της διδασκαλίας του, ενώ λαμβάνει υπόψιν όχι μόνο το φιλοσοφικό, αλλά και το λογοτεχνικό ειδικό βάρος του Πλατωνικού έργου. Η βιβλιογραφική ενημέρωση γύρω από κάθε ειδικό θέμα είναι άψογα επιλεγμένη και απολύτως σύγχρονη. Το βιβλίο αυτό συμπληρώνει ένα σημαντικό κενό στον ελληνόφωνο χώρο, καθώς συνιστά ένα βασικό και εύχρηστο εργαλείο και έναν εξαιρετικό σύμβουλο τόσο για αρχάριους, όσο και για προχωρημένους φοιτητές, για καθηγητές και για ειδικούς, αλλά και για όλους όσους ενδιαφέρονται για κάποια από τις πολλαπλές πτυχές του κορυφαίου έργου του Πλάτωνα.

Οι επιμελητές της γερμανικής έκδοσης:
Christoph Horn, Καθηγητής Πρακτικής Φιλοσοφίας και Φιλοσοφίας της Αρχαιότητας στο Πανεπιστήμιο της Bonn
Jorn Muller, Καθηγητής Αρχαίας και Μεσαιωνικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Wurzburg
Joachim Soder, Καθηγητής Φιλοσοφίας στην Καθολική Σχολή του Aachen
Η επιμελήτρια της ελληνικής έκδοσης: Μαρία Λιάτση, Καθηγήτρια Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και Έκτακτη Καθηγήτρια Αρχαίας Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Braunschweig (Γερμανία)

Πρωταγωνίστρια στο βιβλίο αυτό είναι μια εμβληματική όσο και αινιγματική, μια διακεκριμένη όσο και διακριτή μορφή των γραμμάτων μας, η Επτανήσια λόγια της αυγής του 19ου αιώνα Ελισάβετ Μουτζάν-Μαρτινέγκου (1801-1832). Επικεντρωμένη στην "Αυτοβιογραφία" της (1831), η μελέτη επιδιώκει, ακριβέστερα, να εστιάσει στην ψυχοπνευματική της ιδιαιτερότητα ως δημιουργού μελετώντας το μείζον τούτο μνημείο της γραμματείας μας υπό το πρίσμα μιας ειδικής θεματικής, αυτής του άλγους και της ψυχοσωματικής παθολογίας. Μια θεματική η οποία, προσδιοριζόμενη ως κεντρικός εννοιακός πυρήνας του έργου, προσεγγίζεται βάσει μιας εκ παραλλήλου ανάγνωσής του με το μυθιστόρημα για παιδιά και νέους της Διδώς Σωτηρίου "Οι επισκέπτες" (1979).
Εγκλεισμός και ερωτική μόνωση, κατάκτηση και καλλιέργεια της πνευματικότητας, ανάδυση και μετουσίωση της επιθυμίας, λόγος πάθους και διεκδίκησης, συνυφασμένα με ποικιλόμορφα συμπτώματα μελαγχολικού, βλέπουμε, τύπου, θα αποτελέσουν, σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένες μόνον από τις ανιχνευόμενες -γνωστές άγνωστες- πτυχές της προσωπικότητας και του έργου της πρώτης μας πεζογράφου. Άραγε, τι περισσότερο μαθαίνουμε για αυτήν ξεφυλλίζοντας το δεύτερο νεανικό μυθιστόρημα της μακρινής πνευματικής της συντρόφου και διακεκριμένης μεταπολεμικής μας δημιουργού, ελκυστικό κείμενο προβληματικής πάνω στα δικαιώματα της γυναίκας και του παιδιού, όσο και ιδιαίτερη σύνθεση κριτικής ερμηνείας βίου; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το βιβλίο «Εικονιστικά ψηφιδωτά δάπεδα. Ελλαδικός χώρος 5ος αι. π.Χ.- 7ος αι. μ.Χ.» απευθύνεται σε αρχαιολόγους, ιστορικούς της τέχνης, φοιτητές αρχαιολογίας και γενικότερα σε ένα ευρύτερο φιλότεχνο κοινό που θα επιθυμούσε να έχει πρόσβαση σε ένα πανόραμα της τέχνης του ψηφιδωτού με εικονιστικές παραστάσεις στον ελλαδικό χώρο από την εποχή της εμφάνισής της έως την εποχή της οριστικής της παρακμής.
Το βιβλίο αυτό λειτουργεί επίσης ως συμπληρωματικό της μονογραφίας «Ψηφιδωτά δάπεδα. Προσέγγιση στην τέχνη του αρχαίου ψηφιδωτού. Έξι + ένα κείμενα» που εκδόθηκε από το University Studio Press και που στόχευε σε μια γενικότερη θεώρηση ζητημάτων που αφορούν το ψηφιδωτό με τη βοήθεια παραδειγμάτων επιλεγμένων από διάφορες περιοχές της Μεσογείου.
Η Ελλάδα υπήρξε σημαντική εστία παραγωγής ψηφιδωτών - ένας χώρος στον οποίο αντιπροσωπεύονται όλα τα στάδια εξέλιξης της τέχνης αυτής. Το γεωγραφικό και το χρονολογικό εύρος που καλύπτει το βιβλίο επιτρέπει στον αναγνώστη να διέλθει μέσα από όλες τις μεταλλάξεις που υπέστη το συγκεκριμένο διακοσμητικό είδος στη μακρόχρονη διαδρομή του: από το βοτσαλωτό ψηφιδωτό στο ψηφιδωτό με κομμένες ψηφίδες· από το opus tessellatum στο opus vermiculatum και στα αριστουργηματικά εμβλήματα· από το πολύχρωμο στο ασπρόμαυρο ψηφιδωτό και από το ασπρόμαυρο πάλι στο πολύχρωμο· από τις κεντρικές παραστάσεις στις ενιαίες στρώσεις· από τα εθνικά κτήρια στα χριστιανικά· από τις μεταμορφώσεις των ειδωλολατρικών παραστάσεων σε χριστιανικές και από τις επιβιώσεις της ειδωλολατρικής εικονογραφίας στον χριστιανικό κόσμο.
Μεγάλη σημασία δίνεται στο φωτογραφικό υλικό, μέσω του οποίου τεκμηριώνονται τα θιγόμενα ζητήματα, έτσι ώστε το βιβλίο να γίνεται ζωντανό και ευανάγνωστο. Οι λεζάντες των φωτογραφιών συμπληρώνουν τα κείμενα, ενώ στο κεφάλαιο της Προέλευσης των εικόνων δίνεται η βιβλιογραφική τους τεκμηρίωση.
«Ο εντυπωσιακά μεγάλος αριθμός ψηφιδωτών δαπέδων που έρχονται καθημερινά στο φως, όχι μόνο στα μεγάλα αστικά κέντρα της αρχαιότητας, αλλά και σε πολλούς μικρούς ή μεγαλύτερους οικισμούς, όπως και στην ύπαιθρο, συνιστά έναν αληθινό αρχαιολογικό θησαυρό, καθώς περιέχει πολύτιμες πληροφορίες για όλους σχεδόν τους ερευνητικούς τομείς: την ιστορία, την εικονογραφία, την επιγραφική, τη λατρεία και τις θρησκευτικές δοξασίες, την κοινωνία, την καθημερινή ζωή, τους καλλιτέχνες και τα εργαστήριά τους». (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)