Στο βιβλίο "Μια μικρή ιστορία της τέχνης" εξετάζεται η τέχνη της Δύσης από το 30.000 π.Χ. περίπου ως τις μέρες μας. Η διάρθρωσή του είναι εργοκεντρική, το κλειδί δηλαδή για τη γνωριμία με την καλλιτεχνική δημιουργία και για την κατανόησή της είναι τα ίδια τα έργα. Η ανάλυση, η σύγκριση και οι παραλληλισμοί τους γίνονται σε σχέση με τις υλικές και πνευματικές συνθήκες της εποχής τους, με την προσωπικότητα του δημιουργού τους και, όπου είναι δυνατόν, με το ρεύμα στο οποίο τα έχει εντάξει η έρευνα. Στόχος είναι, μέσα από την πολλαπλότητα των ερεθισμάτων που προσφέρει ο συνδυασμός λόγου και εικόνας, να μπορέσει ο αναγνώστης κάθε κατηγορίας, ανεξάρτητα από την προηγούμενη επαφή του με το αντικείμενο, να προσεγγίσει σφαιρικά την ιστορία της δυτικής τέχνης, κατανοώντας τόσο τη διαδοχή των εποχών της όσο και τους τρόπους που αυτές επικοινωνούν μεταξύ τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Γιατί οι άνθρωποι υποτάσσονται στην εξουσία και μάλιστα αντλούν απόλαυση από την εξουσία που οι άλλοι ασκούν επάνω τους; Πού έγκειται η γοητεία της κυριαρχικότητας και της υποταγής και γιατί τις συναντούμε τόσο συχνά στην ερωτική ζωή; Γιατί είναι τόσο δύσκολο για τους άνδρες και τις γυναίκες να συναντηθούν ως ίσοι; Γιατί, πράγματι, συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν τους ρόλους του αφέντη και του σκλάβου;
Στο Τα Δεσμά του Έρωτα, η διακεκριμένη φεμινίστρια θεωρητικός και ψυχαναλύτρια Jessica Benjamin εξηγεί γιατί αποδεχόμαστε και διαιωνίζουμε σχέσεις επιβολής και υποταγής. Μας αποκαλύπτει πως η κυριαρχικότητα αποτελεί μια σύνθετη ψυχολογική διαδικασία που παγιδεύει και τους δύο συμμετέχοντες σε δεσμά συνενοχής, καθώς καταδεικνύει τους τρόπους με τους οποίους η επιβολή υποκρύπτεται στην οικογενειακή μας ζωή, τους κοινωνικούς μας θεσμούς και ιδίως τις σεξουαλικές μας σχέσεις παρά τη συνειδητή μας δέσμευση στην ισότητα και την ελευθερία. (Από τη παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Μια διαυγής, λεπτομερειακά υποστηριζόμενη μελέτη της εξουσίας και της επιθυμίας, που επιτυγχάνει να μετατρέψει την ψυχική ζωή σε κοινωνική πραγματικότητα". (Richard Sennett, συγγραφέας του The Fall of Public Man)
"Ένα σημαντικό βιβλίο... μια εξαιρετικά διαυγής εξήγηση του τρόπου που δυστυχώς η εξουσία πάρα πολύ συχνά περιπλέκεται με το φύλο". (Ethel Person, New York Times Book Review)
"Πολλοί από μας για καιρό τώρα είμαστε θαυμαστές του πολυσύνθετου επαναστοχασμού της Jessica Benjamin πάνω στην κοινωνιολογία και την ψυχαναλυτική θεωρία. Το βιβλίο Τα Δεσμά του Έρωτα μας δίνει την Benjamin στα καλύτερό της, το ίδιο και την ψυχαναλυτική θεωρία, καθώς μας παρουσιάζει αριστουργηματικά την περίπλοκη σχέση της οικογενειακής, έμφυλης και κοινωνικής κυριαρχικότητας". (Nancy Chodorow, συγγραφέας του The Reproduction of Mothering)

Ο τόμος "Αρχαία ελληνική και ρωμαϊκή κωμωδία-43 Μελέτες" αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη εισαγωγή και ταυτόχρονα ένα έργο αναφοράς για τη μελέτη της αρχαίας κωμωδίας. Από τη γέννηση της κωμωδίας στην Ελλάδα μέχρι το τέλος της στη Ρώμη, από την ελληνιστική διάδοση των παραστάσεων κωμωδίας μετά τον θάνατο του Μενάνδρου μέχρι τη συμποτική, καλλιτεχνική, φιλολογική και λογοτεχνική πρόσληψη της κωμωδίας στην ύστερη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, ο ανά χείρας τόμος καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Το αποτέλεσμα προσφέρει στους αρχαιοελληνιστές μια εξαιρετική επισκόπηση για την πρώιμη πρόσληψη και δημιουργική αξιοποίηση της Νέας Κωμωδίας και στους λατινιστές μια ευρύτερη προοπτική ως προς την εξέλιξη της Ρωμαϊκής κωμωδίας. Τις τελευταίες δεκαετίες οι λογοτεχνικές προσεγγίσεις στο αρχαίο δράμα έχουν πολλαπλασιαστεί και περιλαμβάνουν νεο-ιστορικιστικές, διακειμενικές, πολιτικές, παραστασιακές, μεταθεατρικές, κοινωνιο-γλωσσολογικές, έμφυλες και ειδολογικές θεωρήσεις. Νέα δεδομένα συσσωρεύονται, άλλοτε μέσω της επανεξέτασης των σωζόμενων λογοτεχνικών έργων και των έργων τέχνης και άλλοτε μέσα από καινούριες ανακαλύψεις. Οι αρχαιολόγοι αναθεώρησαν τις απόψεις τους για την υλική διαμόρφωση των θεάτρων νέες μελέτες για τις εικονογραφήσεις των αγγείων εμπλούτισαν τις γνώσεις μας για τις απαρχές της κωμωδίας και τη γεωγραφική της εξάπλωση· νέα ελληνιστικά μωσαϊκά μας έδωσαν πληροφορίες για τα έργα του Μενάνδρου· επιγραφολόγοι ξαναδιάβασαν τους καταλόγους των νικητών και τα αρχεία των θεατρικών παραγωγών που μας παρέχουν όχι μόνο τους τίτλους των έργων, τα ονόματα των συγγραφέων και των ηθοποιών, αλλά επιπλέον και τις χρονολογίες των δραματικών αγώνων επιγραφικές καταγραφές των πανελλήνιων δραστηριοτήτων των αινιγματικών «τεχνιτών του Διονύσου», που αποτελούν τον συνδετικό κρίκο μεταξύ ελληνικής και ρωμαϊκής κωμωδίας, επανεξετάστηκαν σε πρόσφατες μονογραφίες· νέα παπυρικά κείμενα ανακαλύφθηκαν και τα παλαιότερα, αλλά διόλου λησμονημένα, κείμενα επανεκδόθηκαν μετά από έναν περίπου αιώνα, ενώ η σύγχρονη τεχνολογία μας εφοδίασε με τρόπους αποκατάστασης νέων γραφών σε ένα σβησμένο παλίμψηστο του Πλούτου. Οι 43 μελέτες του τόμου, γραμμένες από μια διεθνή ομάδα ειδικών, αποτελούν έναν σύγχρονο και πλήρως ενημερωμένο οδηγό στο αχανές πεδίο της κωμωδίας, ενώ στην εξειδικευμένη εισαγωγή παρουσιάζονται διεξοδικά οι σημαντικότερες τάσεις και μετατοπίσεις στη φιλολογική μελέτη της κωμωδίας από το 1960 έως σήμερα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Ανδρέας, ανήσυχος πάντα, έβαλε δίπλα στην Παιδική Λογοτεχνία αρχές της Ψυχολογίας και της παιδαγωγικής έρευνας, ενώ τα τελευταία χρόνια προσέθεσε και τη Δημιουργική Γραφή. Μέσα στη δίνη των πολλών ενδιαφερόντων του ξεπετάχτηκε και το ταλέντο του ποιητή που εκδηλωνόταν στις μικρές ανθρώπινες στιγμές του Τμήματος και των ανθρώπων τους οποίους νοιαζόταν και νοιάζεται.
Ο τόμος αυτός αποτελεί προσφορά σε έναν συνάδελφο που πρώτος ξεκίνησε και εδραίωσε τα μαθήματα της Παιδικής Λογοτεχνίας στο ΤΕΠΑΕ του ΑΠΘ. Αγαπητοί συνάδελφοι από όλα τα πανεπιστήμια της Ελλάδος, που κινούνται ευρύτερα στο χώρο των λογοτεχνικών σπουδών, ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση μας γι' αυτόν τον αφιερωματικό τόμο ο οποίος αποτελείται από τρεις κατά βάση θεματικές ενότητες, όπως αυτές αντιστοιχούν στις περιοχές που κυρίως κινείται το συγγραφικό έργο του Ανδρέα Καρακίτσιου: Παιδική Λογοτεχνία, Δημιουργική Γραφή, Λογοτεχνία/Διδακτική.
Το ΤΕΠΑΕ και η κοινότητα της Παιδικής Λογοτεχνίας γνωρίζουν πως ο Ανδρέας Καρακίτσιος, ως ομότιμος πλέον καθηγητής, εξακολουθεί να συμπράττει στο διδακτικό έργο του Τμήματος αλλά και να είναι παρών στις νέες επιστημονικές/ερευνητικές προκλήσεις. [...] (Απόσπασμα από τον πρόλογο της Μένης Κανατσούλη)

Το βιβλίο αυτό -προϊόν πρόσφατης μεταδιδακτορικής έρευνας- διερευνά καταρχάς τα αρχεία ενός σχολείου της Θεσσαλονίκης και αφορά την περίοδο του μεσοπολέμου. Τότε κατέφθασαν στο Ρεζί Βαρδάρ και την Ξηροκρήνη οι πρόσφυγες, προσδίδοντας νέα ταυτότητα στον χαρακτήρα της περιοχής που κυρίως κατοικούνταν από Εβραίους. Η έρευνα επικεντρώθηκε αρχικά στα γενικότερα χωροταξικά και κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά της περιοχής, από τις αρχές της δεκαετίας του 1920 έως τα τέλη της δεκαετίας του 1930, επιχειρώντας την ανασύσταση του τοπίου εκείνης της εποχής. Παράλληλα, η μελέτη επιχείρησε να καλύψει αρκετά ερευνητικά κενά, διευρύνοντας τις θεματικές που παραμένουν, ακόμη και σήμερα, συσκοτισμένες και εν πολλοίς ξεχασμένες, προσεγγίζοντας τα γεγονότα και μέσα από την οπτική της μικροϊοτορίας.
Στο πρώτο μέρος ερευνάται το ιστορικο-κοινωνικό πλαίσιο και η τοπογραφία της περιοχής κατά την χρονική περίοδο, που εξετάζεται. Στο δεύτερο μέρος, μελετάται το εκπαιδευτικό τοπίο της εποχής, όπως αποτυπώνεται σε ποικίλες πηγές και στο αρχείο του σχολείου. Τέλος, στο τρίτο μέρος, παρουσιάζονται οι διδακτικές παρεμβάσεις, που υλοποιήθηκαν, ως εφαρμογή της μελέτης του παραπάνω αρχειακού υλικού, οι οποίες δεν περιορίζονται στο μάθημα και τη διδασκαλία της τοπικής ιστορίας, αλλά απλώνονται τόσο σε προσεγγίσεις μουσειακής εκπαίδευσης και διδασκαλίας του Ολοκαυτώματος, όσο και στο γλωσσικό μάθημα και τη διδασκαλία συγκεκριμένων κειμενικών ειδών, έως τα όρια της λογοτεχνίας και της δημιουργικής γραφής. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα κενά στην ιστορία της αρχιτεκτονικής μιας πόλης δημιουργούν κενά στην ιστορία της πόλης. Στη Θεσσαλονίκη η καταστροφή της νεότερης αρχιτεκτονικής, είτε οφείλεται σε τυχαία αίτια, είτε σε φυσιολογική γήρανση και αντικατάσταση είτε, κυρίως, σε κατεδαφίσεις με στόχο την οικονομική εκμετάλλευση του ακινήτου, είχε το ίδιο οδυνηρό αποτέλεσμα, την απουσία μαρτυριών για την αμέσως προηγούμενη εικόνα της πόλης κι επομένως για την ιστορία της, σε μια περίοδο ιδιαίτερα σημαντικών γεγονότων και έντονων αλλαγών.

Η ιλιγγιώδης ταχύτητα της ανοικοδόμησης των μεταπολεμικών χρόνων δεν άφησαν περιθώρια στην οπτική μνήμη των κατοίκων της πόλης για τις κατεδαφιζόμενες επαύλεις της λεωφόρου των Εξοχών, ενώ οι λιγότερο σημαντικές, οι ανώνυμες κατοικίες, απλά σταμάτησαν να υπάρχουν, σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Η σημερινή εικόνα της συνοικίας δεν μπορεί να εξιστορήσει όλο το παρελθόν της. Η εικόνα της είναι αποσπασματική, ωστόσο πλούσια σε λεπτομέρειες· η χάραξη της οδού Βασιλίσσης Όλγας, που δεν ακολουθεί πια τη γραμμή της παραλίας, κάποιες κατάκλειστες επαύλεις, "διατηρητέα" μνημεία σήμερα, οι μαντρότοιχοι στα όρια των παλαιών ιδιοκτησιών και λίγα δένδρα, απομεινάρια από τους κήπους των Εξοχών, παραπέμπουν, έστω συμβολικά, στην προηγούμενη εικόνα της.

Η ανάπτυξη και ο εκσυγχρονισμός της Θεσσαλονίκης στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η επέκταση της πόλης εκτός παραδοσιακού πυρήνα, η ραγδαία εξέλιξη της ανατολικής περιοχής και η καθοριστική για τη νέα συνοικία αρχιτεκτονική μορφολογία απετέλεσαν τα δεδομένα εκκίνησης της έρευνας και οδήγησαν στον προσδιορισμό του αντικειμένου της· την εικονογραφία της συνοικίας των Εξοχών, ως πρώτης εκτός των τειχών περιοχής επέκτασης της Θεσσαλονίκης, και τη διαδικασία του μετασχηματισμού μιας ομάδας εξοχικών κατοικιών σε μία συνοικία αυτόνομη, μοντέρνα, γοητευτική. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Ο κόσμος έχει μάθει ότι εκεί όπου βρίσκεται η σοβαρότητα της γνώσης δεν πρέπει να παρεμβαίνει το παιχνίδι και το γέλιο. Οι σχολικές αυλές αυτό τον σκοπό έχουν, να φιλοξενούν ό,τι απορρίπτει η σοβαρή τάξη: τα παιχνίδια, τα χωρατά, τα γέλια. Υπ' αυτήν την έννοια, η κωμωδία ανήκει συμβολικά στην αυλή και η τραγωδία (και η δραματική λογοτεχνία γενικότερα), με τις μεγάλες και φοβερές αλήθειες, στην τάξη. Επιχειρώντας τον δικό του αντίλογο, ο συγγραφέας του βιβλίου υποστηρίζει ότι η κωμωδία δεν γυρίζει την πλάτη στη σοβαρή όψη ή γνώση της ζωής και τις όποιες αλήθειες της, αναζητώντας μονοπάτια εύκολης (και ευχάριστης) διαφυγής. Αντίθετα, καλλιεργεί μια αλλιώτικη σχέση μαζί της, η οποία για να εκτιμηθεί σωστά ζητά άλλα θεωρητικά και πρακτικά εργαλεία σε θέση να την απελευθερώσουν από την περιοριστική οπτική "ακαδημαϊκών" κατατάξεων και αξιολογήσεων και να την αναδείξουν γι' αυτό που είναι: ένας ιδιαίτερος όσο και σύνθετος τρόπος αντιμετώπισης του κόσμου που έχει ως βάση την προσβολή/πρόκληση των φυσικών του νόμων. Το γέλιο είναι εξουσία, μας λέει η κωμωδία, γιατί ακριβώς απελευθερώνει από τον "φόβο" των μεγάλων αληθειών και των απαγορεύσεων. Είναι μια σωματική αντίδραση προς μια αληθινή και ανοικτή σοβαρότητα. Η σοβαρότητα που φοβάται το γέλιο της κωμωδίας δεν μπορεί να είναι πλήρης. Με παραδείγματα αντλημένα από δεκάδες συγγραφείς και παραδόσεις, ο συγγραφέας του βιβλίου μάς παραδίδει ένα σύγχρονο και βιβλιογραφικά ενημερωμένο μελέτημα-πλοηγό για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα για την ανατρεπτική σοβαρότητα της θεατρικής κωμωδίας και του γέλιου που τη συνοδεύει. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η στέρηση της ελευθερίας να ορίζει κανείς το που βρίσκεται αποτελεί ένα από τα πιο απεχθή μέτρα περιορισμού της ίδιας της ανθρώπινης κατάστασης. Να ορίζει, δηλαδή, κανείς το σώμα του στο χώρο. Η στέρηση της ελευθερίας ως ποινή, σε κοινό χώρο, αυτό που ονομάζουμε φυλακή, μετατρέπει την ποινή σε μέτρο ελέγχου επί του ανθρώπινου σώματος. Ίσως στο απώτερο μέλλον να ξενίζει ότι οι κοινωνίες τιμωρούν με αυτόν τον τρόπο. Ότι όσοι έχουν χρήματα μπορούν να εξαγοράσουν την ποινή. Επίσης, ότι μέσα στη φυλακή, ανομολόγητοι περιορισμοί επιβαρύνουν την ποινή: κρύο, κακή διατροφή, βρωμιά, συνωστισμός και βία. Η φυλακή περιχαρακώνεται από ένα σκληρό ούνορο. Το «μέσα» και το «έξω». Ένας ψηλός τοίχος, ένας φράχτης, σκοπιές, φρουροί και όπλα διαχωρίζουν αυστηρά το μέσα και το έξω. Η φυλακή ορίζεται από ένα σκληρό σύνορο. Το σύνορο μιας κανονικότητας και ομοιογένειας του έξω, που ορίζεται από ένα κοινό αγαθό. Την ελευθερία. Μέσα, χωρίς ελευθερία, χωρίς δικαιώματα, εκεί που το κράτος ασκεί στα κρυφά τη δική του εξουσία, άμεσα και σκληρά. Στο σύνορο αυτό, την γραμμή διαχωρισμού του μέσα και του έξω, δημιουργείται μια ζώνη επαφής. Μια ζώνη αόρατη, καθώς ούτε το βλέμμα των μέσα ούτε το μέσα των έξω πέφτει εκεί. Μια γκρίζα ζώνη την οποία αποκαλύπτει ο φακός του Παντελίδη. Η ματιά του μας ρίχνει απροετοίμαστους στον χώρο του άφατου. Στο περιβόλι του τίποτα. Εκεί που δεν συναντιέται κανείς με κανένα. Γυμνή γη, κάγκελα, καλώδια, λαμαρίνες, παγωμένο χώμα και τσιμέντο. Άγονη γη, απουσία κίνησης και ζωής. Απουσία του ήλιου. Η συνορεύουσα ζώνη είναι νεκρή, ανοίκεια και άγνωστη και δεν υπόσχεται τίποτα και σε κανέναν. Φευγαλέα, αναρωτιέται κανείς για το που είναι το μέσα και που το έξω. Ποιος είναι στ' αλήθεια ο τόπος όπου τα σώματα είναι υποταγμένα, υπό παρακολούθηση και υπό έλεγχο; [...] (Κωστής Τσιτσελίκης, Καθ. Παν. Μακεδονίας)

Depriving a person's freedom to determine their location is one of the most heinous measures of curtailing the human condition itself: the freedom to determine one's body in space. The deprivation of freedom as a form of punishment and containment in a shared space -what we call a prison- turns the penalty into a means of control over the human body. This form of social punishment may appear perplexing to future societies; or the fact that people who have money can pay a fine in lieu of prison time; or that once inside there are numerous unrecognized restrictions that aggravate the sentence: the cold, the poor diet, the dirt, the overcrowding, the violence.
Prison is secluded by a hard boundary. It demarcates an "inside" and an "outside". A high wall, a fence, the watchtowers, guards, and weapons, they are all there to strictly separate the former from the latter. Prison is defined by a hard boundary. The loundary separating the normalcy and homogeneity of the outside -as defined by the common good of freedom-, from the inside, where there is no freedom, where there are no rights, where the state secretly exercises its power in a harsh and direct manner. At this boundary, along the dividing line between the inside and the outside, emerges a zone of contact. This is an invisible zone, hidden from both the inmates and the free people outside. It is this gray zone that is revealed by Pantelidis's lens. His gaze throws us unprepared into this space of the ineffable. In this orchard of nothingness. Where no one meets anyone. A naked land of railings, cables, metal panels, icy soil, and cement. A barren land, where there is no movement or life. Where the sun is absent. The border zone is lifeless, unfamiliar and unknown; it promises nothing to no one. Fleeting, it makes one wonder where the inside stops, and where the outside begins. What is really this place where bodies are subjugated, monitored and controlled? [...] (Kostis Tsitselikis, Prof. Univ. of Macedonia)

Πέντε συγγραφείς κ υποψήφιοι για Κρατικά Βραβεία, ανεβαίνουν τυχαία την ίδια στιγμή από διαφορετικά μονοπάτια στην κορυφή του Ολύμπου. Στην αρχή με τη χρήση ειρωνείας, στη συνέχεια αυτοσαρκασμού, κυρίως όταν ανεβαίνουν τα σκαλιά του θρόνου και ανακαλύπτουν τι κρύβεται πίσω από την αίγλη του. Ωστόσο, δεν παραιτούνται. Δοκιμάζουν διάφορους τρόπους να παίξουν θέατρο.
Στην πρώτη ραψωδία με μονολόγους, στη δεύτερη με ατάκες. Μας λένε τι είναι θέατρο, τι είναι ποίηση, τι είναι γραφή και αντιγραφή.
Και διασκεδάζουν με την ανθρώπινη αφροσύνη. Μας καλούν να διασκεδάζουμε μαζί τους. Κι εμείς σκεφτόμαστε τις δικές μας ατάκες, καθώς κλείνουμε το βιβλίο ή, καλύτερα, μόλις τελειώσει η παράσταση. Ανεβαίνουμε στον δικό μας Όλυμπο και απαγγέλλουμε. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)