Το σχολείο λειτουργεί ως μονάδα οργανωσιακής μάθησης και αλληλεπίδρασης με όλους τους εμπλεκομένους φορείς. Όταν ο σύλλογος των εκπαιδευτικών δημιουργεί ένα κοινά αποδεκτό όραμα, μέσα από ένα δημοκρατικό διάλογο, αυτό-οργανώνεται, προγραμματίζεται και λειτουργεί με ευελιξία και προσαρμοστικότητα προς όφελος των μαθητών και των εκπαιδευτικών. Σ' αυτό το πλαίσιο, ο διευθυντής-ηγέτης γίνεται ο ίδιος εμπνευστής του οράματος. Καλείται να διαχειριστεί συγκρούσεις, διάφορες προσωπικότητες και ρόλους, να τους καθοδηγήσει προς μια κοινή πορεία, περνώντας μέσα απ' τις συμπληγάδες διαφορετικών αντιλήψεων, ανταγωνιστικών συμπεριφορών και συγκρουσιακών καταστάσεων. Στο βιβλίο αυτό επιχείρησα μέσα από τις ημι-δομημένες συνεντεύξεις, ενός τυχαίου δείγματος, διευθυντών σχολικών μονάδων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της Αθήνας, να διερευνήσω τις στρατηγικές που ακολουθούν οι διευθυντές και τις δεξιότητες που αξιοποιούν, όταν καλούνται να επιλύσουν συγκρούσεις/διαφωνίες, που παρουσιάζονται σε μια τυπική σχολική μονάδα μεταξύ των εκπαιδευτικών του σχολείου τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πριν από κάποια χρόνια, το να μιλάς για παιδικό άγχος θα φαινόταν το λιγότερο παράδοξο. Στις μέρες μας, ωστόσο, θεωρείται δεδομένο. Και αυτό, όχι γιατί τα παιδιά άρχισαν ξαφνικά να μιμούνται τους μεγάλους, ούτε γιατί έχουν αλλάξει άρδην οι συνθήκες της ζωής μας συγκριτικά με παλαιότερα.
Το άγχος είναι ένα συναίσθημα όπως όλα τα άλλα. Όπως η χαρά, η λύπη ή ο θυμός. Όταν τα παιδιά βρίσκονται σε μια κατάσταση που νιώθουν ότι δεν μπορούν να τη διαχειριστούν ή ότι δεν έχουν αρκετά εφόδια για να την αντιμετωπίσουν, ενδέχεται να παρουσιάσουν συμπεριφορές άγχους. Κάποιες φορές το άγχος μπορεί να γίνει εφαλτήριο για δράση. Τα παιδιά να ενεργοποιηθούν, να αποκτήσουν νέες δεξιότητες και να εξελιχθούν, ωστόσο, η υπερβολική εκδήλωση άγχους προκαλεί δυσλειτουργικά συναισθήματα και αντίστοιχα προβληματικές συμπεριφορές.
Το βιβλίο φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο-οδηγό πρόληψης για την αποφυγή εμφάνισης του καταστροφικού άγχους. Παρουσιάζει την έννοια του άγχους, το πώς εκδηλώνεται από τα παιδιά, τις αρνητικές επιπτώσεις του, αλλά κυρίως τους τρόπους πρόληψής του, μέσα από μεθόδους και τεχνικές της γνωστικής-συμπεριφοριστικής θεραπείας και τη θεμελίωση και ενίσχυση της συναισθηματικής ανθεκτικότητας. Ειδικότερα, επιχειρεί να απαντήσει στα ερωτήματα:
- Τι είναι το άγχος;
- Πώς εκδηλώνεται και γιατί;
- Πόσο κακό μπορεί να κάνει στο παιδί;
- Πώς το αντιμετωπίζουμε;
- Και, κυρίως, πώς το προλαμβάνουμε; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Όταν ο κορυφαίος αρχαιοπώλης στον κόσμο πεθαίνει κάτω από ύποπτες συνθήκες, ξεσπάει μια διαμάχη για το ποιος θα κληρονομήσει τις χιλιάδες αρχαιότητες αμφίβολης νομιμότητας που είχε κρυμμένες σε αποθήκες στη Βρετανία και στην Ελβετία. Ο συνεταίρος και σύντροφός του θα εμπλακεί σε μια σκληρή αντιπαράθεση με την οικογένεια του θύματος και η διαμάχη θα συμπαρασύρει μεγάλα μουσεία και συλλέκτες. Σε αυτή τη δίνη θα βρεθεί τυχαία ο Αλέξης Καρράς, ένας αποτυχημένος δημοσιογράφος στα όρια της κατάθλιψης. Με την έρευνά του στα άδυτα του παγκόσμιου δικτύου αρχαιοκαπηλίας ξαναβρίσκει νόημα στη ζωή του.
Με τους δικούς του δαίμονες παλεύει και ο αδιάφθορος διοικητής της Δίωξης Αρχαιοκαπηλίας της Ασφάλειας αστυνόμος Γεωργίου. Οι δρόμοι του Καρρά και του Γεωργίου θα συναντηθούν καθώς αναζητούν ένα χρυσό μακεδονικό στεφάνι και μια αρχαϊκή Κόρη. Όσο πλησιάζουν στον στόχο τους, τόσο βυθίζονται σε έναν κόσμο διαφθοράς, ίντριγκας και παρακμής στα μέσα ενημέρωσης, στην αστυνομία, στην πολιτική.
Η Επιχείρηση "Νόστος" είναι ένα μυθιστόρημα για την αρχαιοκαπηλία, τη σκοτεινή πλευρά της Ασφάλειας, τη διαπλοκή των λαμπερών μίντια και το ημίφως των μπαρ της Αθήνας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η κόρη και η νύχτα είναι, σε πρώτη ανάγνωση, η ιστορία κάθε κόρης που συνειδητοποιεί ότι οφείλει να διεισδύσει στην αδιαπέραστη νύχτα όπου έχει βυθιστεί η κακοποιημένη μητέρα της. Το μυθιστόρημα αναδιφά τη σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα στις δύο γυναίκες μετά την αναγνώριση του τραύματος και τις γέφυρες που πρέπει να διαβούν πέρα από αυτό που φαίνεται ηθικό και δίκαιο μέχρι να φτάσουν στην αλήθεια του αγριεμένου, πλην κοινού, αίματος - που εδώ αφορά εξίσου μητέρα, πατέρα, κόρη.
Η Αθηνά Τσάκαλου δουλεύει αυτή την, από κάθε άποψη, συνταρακτική ιστορία της με μια δυνατή γλώσσα που δανείζεται μαστορικά τη φωνή των πουλιών, το χρώμα των λουλουδιών, τη μυρωδιά του νοτισμένου δέντρου και της παγωμένης γης, κι όλο αυτό όχι με ρηχό μελοδραματισμό, αλλά με τον γειωμένο ρεαλισμό μιας αυθεντικής ποιητικής φωνής.
Η κόρη και η νύχτα είναι ένα φαντασμαγορικό μυθιστόρημα, όπου το χιόνι που καλύπτει απ' άκρου σ' άκρο το βιβλίο δεν αποτελεί απλώς σύμβολο της φύσης ή σκηνογραφία, αλλά τον δυναμικό πρωταγωνιστή που ως αρχαίος χορός σχολιάζει, υπογραμμίζει, αγκαλιάζει ή παρασύρει τους ήρωες στην ατέλειωτη σιωπή του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Σχοινοβατούσα στη μεθόριο πίστης κι απιστίας από παιδί. Ποτέ δεν ήμουν απόλυτα πιστός, μα είχα ερωτευτεί αυτά τα νεύματα του Κόσμου που γεννούν στις καρδιές μας μεγάλες προσδοκίες. Το να αναζητάς τον Θεό, όμως, σημαίνει να τον προτιμάς νεκρό από το να είναι είδωλο. Έτσι, αδιαφορώντας για τα ξόανα, όδευα προς τον αθεϊσμό.
Μα -αναπάντεχα- κάτι είδα να φωτίζει".
Ο συγγραφέας πορεύεται σε ατραπούς αναζήτησης του Θείου, τώρα που οι προνεωτερικοί θρησκευτικοί μύθοι έχουν από καιρό κλονιστεί. Ποια είναι τα κριτήρια της αλήθειας; Τι είναι ο εαυτός, η προσευχή, το θαύμα, η αγιότητα; Πώς χωράει τόσο κακό σε έναν κόσμο φτιαγμένο από έναν Θεό αγάπης; Παλεύοντας με τα ερωτήματα, αναζητά αξιόπιστες διόδους με τη βοήθεια πιστών και απίστων. Πιστών που βιώνουν αντί να ιδεολογούν και απίστων που δεν συγχωρούν μυθεύματα.
Εν ολίγοις, ιχνηλατεί την τέλεια αντιλόπη... (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Αγαπημένο τέκνο της συνάντησης των επιστημών με τη λογοτεχνία είναι η ιατρική", έγραφε το 2010 η καθηγήτρια λογοτεχνίας Edwige Comoy Fusaro, παραπέμποντάς μας στην ινδοευρωπαϊκή ρίζα med- (φροντίζω), από όπου το λατινικό mederi (περιθάλπω) και το αρχαιοελληνικό μέδομαι (μεριμνώ, έχω την έγνοια, επινοώ, σχεδιάζω, κατορθώνω). Η ίδια τόνιζε επίσης πως η ιατρική είναι "η λιγότερο επιστημονική μεταξύ των επιστημών, όντας πιο κοντά στις επιστήμες του Ανθρώπου -η πιο ανθρώπινη μεταξύ τους- καθώς είναι ιδιαίτερα αισθητός ο "λογοτεχνικός" της χαρακτήρας στην κλινική της πράξη". Εκεί δηλαδή -ας προσθέσω- όπου ο γιατρός δημιουργεί την αναγκαία "θεραπευτική σχέση" εντός της οποίας θα συζητήσει με τον πάσχοντα και θα αναζητήσει με την κλινική του εξέταση την παθολογική σημειολογία την οποία θα "μεταφράσει" νοσολογικά, καταφεύγοντας στην τρέχουσα επιστημονική γνώση, για να διατυπώσει μια διάγνωση και να σχεδιάσει μια θεραπεία.
Βέβαια, η επιστήμη μπορεί να σφάλλει, άλλωστε η διαψευσιμότητα του Popper είναι κριτήριο επιστημοσύνης - μια επιστημονική θέση να μπορεί να ελεγχθεί και να αποδειχθεί λανθασμένη. Πρόβλημα δεν είναι το "σφάλλειν", αλλά η ιδεολογική χρήση της επιστήμης, που μπορεί να προωθείται, όπως θα δούμε, και λογοτεχνικά. Κι ας προσθέσω ακόμα ότι στη θεραπευτική συνάντηση /ιατρού-ασθενούς ο γιατρός θα αναλάβει την ευθύνη μιας απόφασης εξ ου και η ηθική διάσταση της ιατρικής. Γι' αυτό άλλωστε, έννοιες όπως υγεία, ασθένεια / νόσος / αρρώστια (όπως κι αν λέγονται στα λεξικά) "ενσωματώνουν [και] αξιακές κρίσεις".
Ο τόμος περιλαμβάνει 18 δημοσιευμένα κείμενα της τελευταίας 20ετίας, που σχετίζονται ποικιλοτρόπως με την (Ψυχ)Ιατρική & τη Λογοτεχνία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)