Ο σκηνοθέτης Γιάννης Ξανθόπουλος μας συστήθηκε με το αστυνομικό μυθιστόρημα «Το τελευταίο κορίτσι», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Τόπος. «Οι ιστορίες μου γεννιούνται από σπόρους που σπάρθηκαν σε ανύποπτο χρόνο μέσα μου και κάποια στιγμή ξεπηδάει ένα βλαστάρι που χρειάζεται πότισμα για να αναπτυχθεί», σημειώνει, μεταξύ άλλων.
Επιμέλεια: Λεωνίδας Καλούσης
Με ποια λόγια θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;
Πρόκειται για ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που η δράση του εκτυλίσσεται στην Μάνη το 1986. Ένας νεαρός υπαστυνόμος εμπλέκεται σε μια υπόθεση πολλαπλών φόνων σε ένα χωριό της Μάνης και αναζητά τον ένοχο. Η γνωριμία του με μια νεαρή κοπέλα του χωριού θα αποβεί μοιραία και για τους δύο. Η επιλογή της εποχής αλλά και του τόπου έχει να κάνει με την ανάγκη μου να μιλήσω για την κοινωνική κατάσταση στην επαρχία σε μια χρονική περίοδο που έμοιαζε ότι η Ελλάδα αναγεννιόταν οδηγούμενη προς ένα φωτεινό μέλλον. Όμως η ερεβώδης κοινωνική πραγματικότητα των απομακρυσμένων χωριών κάθε άλλο παρά φωτεινή ήταν. Υπήρχε ένα σκοτάδι που σιγά σιγά απλώθηκε και αποκάλυψε την διαφθορά και την ηθική κατάπτωση του συνόλου της χώρας σε ολόκληρο τον κοινωνικό ιστό τις επόμενες δεκαετίες.
Η επιλογή της εποχής αλλά και του τόπου έχει να κάνει με την ανάγκη μου να μιλήσω για την κοινωνική κατάσταση στην επαρχία...
Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;
Δεν με ενδιαφέρει να φέρω κάτι «καινούργιο» στην λογοτεχνική μου αναζήτηση. Με ενδιαφέρει πάνω από όλα να μιλήσω εκ βαθέων και ειλικρινά για θέματα που με απασχολούν και ζητούν να βρουν έκφραση. Και μετά να περάσουν ̶ ει δυνατόν ̶ στην ψυχή του αναγνώστη και να προκαλέσουν ερωτήματα χωρίς εγώ να διεκδικώ το προνόμιο των απαντήσεων.
Πείτε μας δυο λόγια για το νεότευκτο «συγγραφικό σας εργαστήρι».
Γράφω εδώ και πολλά χρόνια σενάρια, συνεπώς είχα πάντα στενή επαφή με την συγγραφή. Οι ιστορίες μου γεννιούνται από σπόρους που σπάρθηκαν σε ανύποπτο χρόνο μέσα μου και κάποια στιγμή ξεπηδάει ένα βλαστάρι που χρειάζεται πότισμα για να αναπτυχθεί. Το βλαστάρι του συγκεκριμένου μυθιστορήματος εμφανίστηκε πριν σχεδόν είκοσι χρόνια, όταν ήρθα σε στενή επαφή με τον κόσμο της επαρχίας. Το Τελευταίο Κορίτσι ξεκίνησε σαν κινηματογραφικό σενάριο που την εποχή της οικονομικής κρίσης δεν ήταν εφικτό να γίνει ταινία. Έτσι αποφάσισα να το μεταφέρω σε μυθιστόρημα. Η συγγραφή είναι μια μοναχική και πολύ εσωτερική διαδικασία. Χρειάζεται επιμονή και υπομονή για να ολοκληρωθεί μια ιστορία με αρχή μέση και τέλος. Συνήθως γράφω ακούγοντας μουσική, τη μουσική που πιστεύω ότι ταιριάζει στην ατμόσφαιρα της ιστορίας. Γράφω και ξαναγράφω μέχρι να πετύχω ένα αποτέλεσμα πέραν του οποίου δεν μπορώ να βελτιώσω άλλο το κείμενο. Κι όταν γραφτεί η τελευταία λέξη, τότε αποσύρομαι και ξεκινώ το πότισμα ενός άλλου βλασταριού, μιας άλλης ιστορίας που ξεφυτρώνει αίφνης στο βάθος του μυαλού μου.
Έχουν επηρεάσει άλλες τέχνες –κινηματογράφος, εικαστικά, κόμικς, μουσική κ.ά.– τη συγγραφική σας δουλειά; Αν ναι, με ποιους τρόπους;
Βρισκόμουν στο τέλος της δεύτερης δεκαετίας της ζωής μου όταν αγάπησα με πάθος τον κινηματογράφο. Λίγα χρόνια μετά, τελειόφοιτος στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών πήρα την μεγάλη απόφαση να αλλάξω πορεία. Έτσι σπούδασα σκηνοθεσία με το όνειρο να μπορέσω να κάνω ταινίες. Τα κατάφερα μόνο όταν έσκυψα με πείσμα πάνω στην συγγραφή σεναρίων. Η δεύτερη αγάπη μου υπήρξε η μουσική. Έπαιζα κιθάρα και σαξόφωνο. Φλέρταρα μάλιστα με την ιδέα μήπως γίνω μουσικός, όμως τελικά με κέρδισε ο κινηματογράφος. Πριν λίγα χρόνια έγραψα και ένα θεατρικό έργο, το Ζευγάρι της Χρονιάς, το οποίο και ανέβασα σκηνοθετώντας το στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Μέχρι που τελευταία έφτασε η στιγμή να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και στη λογοτεχνία. Η κληρονομιά που αποκόμισα από αυτές τις τέχνες υπήρξε καταλυτική. Και χωρίς καμιά αμφιβολία απολύτως υποστηρικτική.
Ο δρόμος προς την έκδοση για τους νέους συγγραφείς συνήθως δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;
Αρχικά απευθύνθηκα στους μεγάλους εκδότες. Περίμενα κάποιους μήνες για να πάρω τελικά αρνητική απάντηση. Στη συνέχεια έστειλα το κείμενο σε μικρότερους εκδοτικούς οίκους για τους οποίους είχα καλή εντύπωση των εκδόσεών τους. Στο σύνολο απευθύνθηκα σε οκτώ εκδότες εισπράττοντας ισάριθμες απορρίψεις. Η περιπλάνηση στον εκδοτικό χώρο διήρκησε ένα χρόνο. Μια μέρα χτύπησε το τηλέφωνο και η εκπρόσωπος των εκδόσεων Τόπος μου ανακοίνωσε ότι τους ενδιέφερε το βιβλίο μου. Από το πρώτο κιόλας ραντεβού με τον Άρη Μαραγκόπουλο έγινε φανερό ότι είχα βρει εκδοτική στέγη. Το Τελευταίο Κορίτσι τυπώθηκε και μοιράστηκε στα βιβλιοπωλεία τον Οκτώβριο του 2022. Ας είναι καλοτάξιδο...
