«Πως όμως είναι θεμιτό να συγκεραστεί η μεταφυσική με τη γεωμετρία; Διότι, πράγματι, ενώ η μεν απορρίπτει κατηγορηματικά το ότι ο χώρος είναι απείρως διαιρετός, η δε, με τη συνήθη βεβαιότητά της, το αποδέχεται. Η γεωμετρία ισχυρίζεται ότι ο κενός χώρος είναι για την ελεύθερη κίνηση αναγκαίος, η μεταφυσική το απορρίπτει. Η γεωμετρία καταδεικνύει ότι η καθολική έλξη ή η βαρύτητα δεν εξηγείται με μηχανικά αίτια παρά προκύπτει από τις δυνάμεις που ενυπάρχουν στα σώματα και δρουν εν ηρεμία και εξ αποστάσεως, η μεταφυσική το απορρίπτει ως κενό αποκύημα της φαντασίας.»

Στην ανά χείρας πραγματεία, ο Καντ διερευνά το δυσχερέστατο ζήτημα πώς είναι δυνατόν να είναι μεταξύ τους συμβατές, από τη μία πλευρά, η μεταφυσική αντίληψη ότι τα φυσικά σώματα είναι συγκροτημένα από απλές, μη επιδεχόμενες διαίρεση υποστάσεις, τις μονάδες, και, από την άλλη, η μαθηματικοφυσική αντίληψη για την απείρως διαιρετή φύση του χώρου. Η λύση την οποία επιχειρεί να δώσει στο ζήτημα αυτό βασίζεται σε μια εν πολλοίς πρωτότυπη δυναμική θεωρία για τις μονάδες, σύμφωνα με την οποία η κάθε μονάδα καταλαμβάνει έναν ορισμένο χώρο χάρη στη σφαίρα δραστηριότητάς της, χωρίς άρα έτσι να χάνει την απλότητά της.
Το γραμμένο το 1756 σύντομο, όμως πολύ μεστό κείμενο έχει ως αντικείμενο κατ' ουσίαν το ζήτημα που, στην Κριτική του καθαρού Λόγου, χαρακτηρίζεται ως η «δεύτερη έριδα της αντινομίας του Λόγου». Ο προκριτικός Καντ επιχειρεί εδώ να το επιλύσει διαφοροποιούμενος μεν από τον Λάιμπνιτς και τον Βολφφ, όμως κινούμενος ακόμη στο πλαίσιο της δικής τους μεταφυσικής. Ο τρόπος με τον οποίον πραγματεύεται τον χώρο και τις μονάδες παρουσιάζει ενδιαφέρον τόσο καθ' αυτόν όσο και επειδή φωτίζει συγχρόνως την πορεία που ακολούθησε ο στοχασμός του για να καταλήξει στην «ακριτική» του φιλοσοφία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ανθολογία διηγημάτων, από τα μέσα του 19ου αιώνα ως και τον Μεσοπόλεμο, που εξετάζει τη μορφή του αρχετυπικού κακού της ελληνικής σκοτεινής λαογραφίας: του βρυκόλακα.
Ένα σύνολο ιστοριών οι οποίες, αν διαβαστούν με σημερινά κριτήρια, μπορούν να κατηγοριοποιηθούν στο λογοτεχνικό υποείδος του λαογραφικού τρόμου και που εστιάζουν στην -κατά τον Montague Summers- «παράδοση που στην Ελλάδα διατήρησε τη δύναμή της περισσότερο από οπουδήποτε αλλού στην Ευρώπη», αυτή των βρυκολάκων.
Από την πρωτόλεια γραφή του Δημητρίου Αινιάνος ως το σκοτεινό χιούμορ του Ιωάννη Κονδυλάκη και τις ανατριχιαστικές διηγήσεις του Κώστα Πασαγιάννη, 13 διηγήματα που αντλούν την πρώτη τους ύλη από ένα μωσαϊκό λαογραφικών παραδόσεων από όλη την Ελλάδα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένας υπαστυνόμος από τη Βέρνη βρίσκεται εντελώς ανεξήγητα δολοφονημένος, κάπου στα βάθη της ελβετικής επαρχίας. Την υπόθεση αναλαμβάνει ο γηραιός και άρρωστος επιθεωρητής Μπαίρλαχ, που θα βρεθεί αντιμέτωπος με νεφελώδη οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα, με την ασθένειά του, με την παρορμητικότητα του νεαρού και υπερφιλόδοξου βοηθού του - αλλά και μ' έναν σκιώδη, αδυσώπητο εγκληματία, πραγματική ενσάρκωση του "Κακού"...
Το βιβλίο αυτό, ένα από τα γνωστότερα και πιο αγαπημένα έργα του Φρήντριχ Ντύρρενματτ, είναι το πρώτο από τα συνολικά τέσσερα αστυνομικής πλοκής μυθιστορήματα του "τρομερού παιδιού των ελβετικών γραμμάτων", τα οποία έχουν κατά καιρούς χαρακτηριστεί ως "φιλοσοφικά αστυνομικά", "νουάρ μυθιστορήματα στοχασμού" ή "υπαρξιακά whodunit". Σε αυτό, κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο επιθεωρητής Μπαίρλαχ, τον οποίο θα συναντήσουμε ξανά στην Υποψία. Και, βέβαια, εδώ θα απολαύσουμε ήδη τη λιτή, ευφυή γραφή, το λεπτό χιούμορ, την οξυδερκή ματιά οε πτυχές της γενέτειρας Ελβετίας, τη σχολαστικά καλοστημένη μέχρι την τελευταία της λεπτομέρεια πλοκή και τη διερεύνηση ηθικών, υπαρξιακών και φιλοσοφικών ζητημάτων - όλα εκείνα δηλαδή τα γνώριμα χαρακτηριστικά της πένας του Ντύρρενματτ που θα βρουν το αποκορύφωμά τους στην αριστουργηματική Δικαιοσύνη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Τα ολιγόστιχα λιτά ποιήματα, με την αμεσότητα της ασυνήθιστης ενέργειας που εκπέμπουν, έχοντας σχεδόν όλα ρήματα ως τίτλο, καταχωρούνται σε τρεις οικουμενικές ενότητες -«Τι έλεγε ο άνθρωπος μέσα στο ποίημα», «Τι έλεγε το παιδί μέσα στον άνθρωπο» και «Τι έλεγε ο άνεμος»-, δίνοντας μια οικουμενική διάσταση στις πρωτοπρόσωπες ατομοκεντρικές σκέψεις και αφηγήσεις.

Το leitmotiv εγώ, ο άνθρωπος, που θυμίζει τον τίτλο μιας από τις πρώτες συλλογές της Παυλίνας Παμπούδη (Αυτός εγώ, 1977), συνδυάζει το ατομικό με το οντολογικό πανανθρώπινο στοιχείο, εστιάζει όμως και στο παιδί μέσα μας, τον πρωταρχικό ποιητή του κόσμου, καθώς και στον απρόσωπο άνεμο, το πιο άπιαστο από τα στοιχεία, που εκπροσωπεί την κοσμογονική διάσταση του συνθέματος. Η γοητεία της αποστασιοποιημένης κι όμως τόσο άμεσης και προσωπικής γραφής της Παυλίνας Παμπούδη δοκιμάζει εδώ τη μικρή φόρμα και την απλότητα, η οποία αυξάνει τη νοητική προσβασιμότητα σημαινόντων και σημαινομένων και κάνει την ανάγνωση ένα συναρπαστικό αισθητικό και διανοητικό βίωμα.

(Βάλτερ Πούχνερ, από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Σκληρός, ιταμός και αδίστακτος, ο νεαρός Μασλένικοφ ζει αυστηρά περιχαρακωμένος στον εαυτό του και το μόνο που τον νοιάζει είναι η ικανοποίηση των αισθήσεών του. Κυνηγός των σαρκικών απολαύσεων, περιφρονεί τη μητέρα του -την οποία απομυζά ασύστολα-, μολύνει με αφροδίσιο μια κοπέλα και μπλέκει, από παρόρμηση της στιγμής, στο ερωτικό του παιχνίδι μια παντρεμένη γυναίκα.
Πολύ σύντομα, όμως, βρίσκεται ολομόναχος, αφού η γυναίκα ξαναγυρίζει στον άντρα της κι η μητέρα του διαλέγει την αυτοκτονία. Βυθίζεται, τότε, με αληθινή μανία αυτοκαταστροφής στο πέλαγος της κοκαΐνης. Μα τα οράματα του ναρκωτικού είναι άραγε το τέλος του ή η τελείωσή του; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Πρόκειται για μοναδικό βιβλίο, για βιβλίο κεφαλαιώδες, διαχρονικό. Ο Αγκέεφ έπραξε σωστά που εξαφανίστηκε μετά τη συγγραφή του, γιατί με το βιβλίο αυτό τα είπε όλα..." (Le Figaro)

Η κοινωνική επανάσταση [...] δεν θ' αποθέση το ξίφος προτού καταστρέψη όλα τα κράτη κι όλους τους παλιούς θεσμούς -θρησκευτικούς, πολιτικούς κ' οικονομικούς- στην Ευρώπη, μα και σ' ολάκερο τον πολιτισμένο κόσμο - δεν μπορεί να ζήση, δεν μπορεί να νικήση αλλιώς: πρέπει να κάψη.
Ο Μπακούνιν, στην καρδιά των επαναστατικών κινημάτων του αιώνα του, βασικός θεωρητικός της αναρχικής σκέψης, ξεδιπλώνει στα γραφτά του τους φλογερούς στοχασμούς του, κι ονειρεύεται έναν καινούργιο κόσμο, μετά το γκρέμισμα του παλιού, χωρίς ποτέ να φοβάται να εκφράση με τις ιδέες και τις πράξεις του ποιος είναι. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Την εποχή της πολιορκίας καθένας τρελαίνεται. Οι Γερμανοί φταίνε. Εγώ, από ζωγράφος, εδώ παίρνω την πένα. Οι λογοτέχνες γίναν πολυτεχνίτες, οι μουσικοί πυροβολητές, όλοι οι έμποροι στρατηγοί, οι στρατηγοί νομοθέτες [...] Με μία λέξη, καθένας κάνει κάτι που δεν ξέρει - είμαστε, λοιπόν, «ελεύθεροι»!

Στην καρδιά του Γαλλο-πρωσικού πολέμου, ο πρωτοπόρος ζωγράφος Κουρμπέ παίρνει θέση - το πάθος του ξεχειλίζει, το ζωγραφικό του ταλέντο διοχετεύεται σε σελίδες βιβλίου, κι απ' τα γραπτά του αναδύεται όχι μονάχα η συνείδηση ενός καλλιτέχνη εν μέσω πολέμου, αλλά και η πάλη δυο πολιτισμών: της Γαλλίας και της Γερμανίας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Οι τεχνικές δήθεν αποφάσεις στο ευρωπαϊκό επίπεδο είναι πολιτικότατης φύσης, καθότι περιορίζουν την δυνατότητα των εθνικών κρατών και των πολιτών τους να παρεμβαίνουν και να διαμορφώνουν τους όρους δημιουργίας του κοινωνικού κόστους από την ελεύθερη λειτουργία της αγοράς, το οποίο και μετακυλίεται στο εθνικό επίπεδο. Τα εθνικά κράτη δεν θα μπορέσουν να ανακτήσουν την δικαιοδοσία να διαμορφώνουν τα πράγματα ως μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρά μόνον όταν εναρμονίσουν τις φορολογικές και οικονομικές πολιτικές, εξομοιώσουν τα πλαίσια της κοινωνικής πολιτικής και εντάξουν την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα σ' ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο".
Στα κείμενα της ανά χείρας έκδοσης, ο Χάμπερμας πραγματεύεται αφενός πολιτικά ζητήματα που αφορούν στο παρόν και το μέλλον της ΕΕ και αφετέρου θεωρητικά ερωτήματα που αφορούν στην λειτουργία της δημόσιας σφαίρας και της δημοκρατίας: τον ρόλο του διανοούμενου στα πολιτικά πράγματα εν γένει και ειδικά της Ευρώπης, το ζήτημα των μεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, το αδιέξοδο της ευρωπαϊκής πολιτικής λόγω της αποτυχίας εισαγωγής ευρωπαϊκού συντάγματος, την κρίσιμη σημασία του έγκριτου Τύπου για την πολιτική δημόσια σφαίρα και τον συγκερασμό εμπειρικών και κανονιστικών στοιχείων στην θεωρία της δημοκρατίας (σε θέματα όπως η ορθολογικότητα της δημόσιας διαβούλευσης, η μαζική επικοινωνία, οι συσχετισμοί ισχύος στα ΜΜΕ και την δημόσια σφαίρα κ.ά.).
Πέραν της εμβρίθειας των επιμέρους αναλύσεων, η ιδιαίτερη σημασία των κειμένων έγκειται στην συσχέτιση των δύο θέματικών τους: Τα μεν ζητήματα της ευρωπαϊκής πολιτικής εξετάζονται υπό το θεωρητικό πρίσμα του διαβουλευτικού μοντέλου δημοκρατίας, τα δε ερωτήματα της πολιτικής θεωρίας τίθενται με ειδική αναφορά στην ευρωπαϊκή πολιτική. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)