Ακολουθώντας το βλέμμα του μέσα από αφηγήματα, ημερολόγια, επιστολές και αφορισμούς, το βιβλίο φωτίζει την απροσδόκητη σχέση του Κάφκα με τον κινηματογράφο και εστιάζει στον διαμεσικό χαρακτήρα της γραφής του: όχι ως αισθητικό τέχνασμα, αλλά ως δομικό στοιχείο ενός τρόπου με τον οποίο η λογοτεχνία αντιστέκεται, διαταράσσει, παρεμβαίνει στον κόσμο. Το βλέμμα του δεν περιγράφει· παγιδεύει. Οι ήρωές του δεν κινούνται σε χώρους, αλλά μέσα σε «πλάνα». Η αφήγηση δεν εξελίσσεται· τρεμοπαίζει, όπως το φως της οθόνης.
Με εργαλεία από τη θεωρία της αφήγησης, τη σημειολογία του κινηματογράφου και τη μοντερνιστική αισθητική, επιχειρείται μια εκ βάθρων νέα ανάγνωση του έργου του Κάφκα, που ανιχνεύει όχι το τι είδε ή έγραψε, αλλά το πώς είδε και έγραψε. Μπορεί το βλέμμα να γίνει αφήγηση; Μπορεί η γραφή να πάψει να εξηγεί και να γίνει καθαρό βλέμμα; Σε μια εποχή όπου η εικόνα κυριαρχεί αλλά σπάνια ερμηνεύεται, η γραφή του Κάφκα, σιωπηλή και οπτική, διατηρεί αναπάντεχη δύναμη.
Ένα βιβλίο για όσους αγαπούν τον Κάφκα, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο - και την ανάγκη να βλέπουμε τον κόσμο αλλιώς. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Mια ιστορία που είχα επινοήσει στο ζεστό, ασφαλές νησί του κρεβατιού μου, με το νυσταλέο, μεταμεσονύχτιο Σουόνση να κυματίζει έξω απ' το σπίτι μου κυκλώνοντάς το, μου ήρθε τώρα, ξεχύθηκε πάνω μου, κατρακυλώντας ύστερα στο λιθόστρωτο. Στο νου μου ανέβηκε ο δαίμονας της ιστορίας, κρεμασμένος σαν νυχτερίδα απ' τα μαλλιά μου, με τα φτερά και τα γαμψά του νύχια.....

Ιστορίες, λοιπόν, επινοεί ο Ντύλαν Τόμας - ιστορίες βγαλμένες από τις αναμνήσεις του, τα παιδικά του χρόνια, από μοναχικούς περιπάτους και ξεχασμένους έρωτες, από φαντασιώσεις πνιγμένες στον καπνό και το αλκοόλ. Με την πίκρα και τη γλυκύτητα ενός ποιητή, ευαίσθητου παρατηρητή του κόσμου του και του καιρού του, αποφασίζει να γράψει πρόζα.
Αυτοβιογραφείται και ξετυλίγει τη ζωή και τη σκέψη του ποιητικά, προσφέροντας απολαυστικές αφηγήσεις, στα όρια του μοντερνισμού ή του σουρεαλισμού κάποιες φορές, πάντοτε ισορροπώντας στο σκοινί της προσωπικής του έκφρασης.
Στις σελίδες παρελαύνουν πρόσωπα που κάποιος θα άφηνε να ξεχαστούν, γεγονότα φαινομενικά ασήμαντα, καθημερινά, με σκέψεις όμως βαρυσήμαντες οι σελίδες τρέχουν, μαζί και τα χρόνια, μαζί κι η αφήγηση που, πάντα σπιρτόζα και καυστική, μας οδηγεί στα κατάβαθα της ψυχής ενός αυθεντικού ποιητή: του Ντύλαν Τόμας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια ανθολογία διηγημάτων γραμμένων από τα τέλη του 19ου ως τις αρχές του 20ού αιώνα και ποτισμένων με την ανατριχιαστική αύρα που αφήνει το υπερφυσικό κατά την επαφή του με τα εγκόσμια.
Δεκατρείς ιστορίες φαντασμάτων, δεκατρείς αφηγήσεις που αναφέρονται στο διαχρονικό ζήτημα της επιστροφής από το επέκεινα, με πρωταγωνιστές πνεύματα που περιπλανιούνται στον κόσμο των ζωντανών - πότε δεμένα από κατάρες, πότε αναζητώντας εκδίκηση και πότε κινούμενα από τον έρωτα και την αγάπη.
Από την ηθογραφία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη ως τον αισθητισμό του Νικόλαου Επισκοπόπουλου και από την κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια του Κ.Π. Καβάφη ως την ελληνική ύπαιθρο του Μένου Φιλήντα, μια συλλογή ghost stories που φιλοδοξεί να αναδείξει τη διαχρονική σχέση της ελληνικής λογοτεχνίας με το φανταστικό και το αλλόκοτο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι εξομολογήσεις είναι μια πανάρχαια πρακτική κατά την οποία ο συγγραφέας αναλογίζεται μύχια τη ζωή και τις εμπειρίες του. Στη συνάντηση μεταξύ εκείνου που γράφει και του αναγνώστη ανακύπτει ένας χώρος οικειότητας όπου ξεγυμνώνονται οι πληγές του συγγραφέα. Ο αναγνώστης λειτουργεί ως μάρτυρας του αφηγήματος, ενώ δημιουργούνται επίσης χώροι για τη δική του αυτοανάλυση.
Καθώς εκτίθεται ό,τι συνήθως αποσιωπάται, αναδύονται οι βαθύτερες σκέψεις, τα λάθη των δυο τους, οι αδυναμίες τους και οι εσωτερικοί αγώνες τους. Αυτή τη στιγμή που βρίσκονται μόνοι ενώπιος ενωπίω, δύο άνθρωποι μοιράζονται και βιώνουν στοχασμούς σχετικά με την ανθρώπινη κατάσταση.
Πιστός στην καλλιτεχνική του ταυτότητα, ο Σέρχιο Μπλάνκο καταδύεται εδώ σε ένα έργο που συνδυάζει μεθόδους τυπικές της ακαδημαϊκής γραφής και την ήδη γνωστή θεατρική αυτομυθοπλασία.
Σε αυτές τις τρεις αυτομυθοπλαστικές διαλέξεις, ο συγγραφέας εμβαθύνει στα μεγάλα θέματα που πλαισιώνουν το ανθρώπινο ον. Εδώ παρατίθενται παιδικές αναμνήσεις, πραγματικά και φανταστικά πρόσωπα, έρωτες, απογοητεύσεις, οδύνες και μια ατελείωτη σειρά αναφορών σε διαφορετικές καλλιτεχνικές εκφράσεις.
Οι εξομολογήσεις του Γαλλο-Ουρουγουανού συγγραφέα αποκαλύπτουν σπαράγματα της ουσίας μας, αυτού που μας αδελφώνει ως μέλη του ίδιου είδους, με όλο το φως και όλες τις σκιές του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς γίνεται μια γη πρόσωπο;
Πώς γίνεται κατοικία ένα σώμα;
Το όνομα ποιον στεγάζει; (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

"Το πτώμα άνοιξε τα μάτια -πιο ζωντανά από ποτέ- και με κοίταξε· ένιωσα το βλέμμα σαν να με αγγίζει, σαν πυρωμένο σίδερο να μπήγεται στην καρδιά μου".
Γοτθικά κάστρα, έρωτας, εμμονές, βρικολακιάσματα βαθιά μες στην καρδιά των Βαλκανίων - όλα δοσμένα από την αψεγάδιαστη πένα του Αλέξανδρου Δουμά, που αναδεικνύεται με τη Χλωμή κυρία του πρωτοπόρος τής περί βρικολάκων λογοτεχνικής παράδοσης, προσφέροντας μιαν αφήγηση υποβλητική, γεμάτη ζωντάνια και... αίμα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)