Mια ιστορία που είχα επινοήσει στο ζεστό, ασφαλές νησί του κρεβατιού μου, με το νυσταλέο, μεταμεσονύχτιο Σουόνση να κυματίζει έξω απ' το σπίτι μου κυκλώνοντάς το, μου ήρθε τώρα, ξεχύθηκε πάνω μου, κατρακυλώντας ύστερα στο λιθόστρωτο. Στο νου μου ανέβηκε ο δαίμονας της ιστορίας, κρεμασμένος σαν νυχτερίδα απ' τα μαλλιά μου, με τα φτερά και τα γαμψά του νύχια.....
Ιστορίες, λοιπόν, επινοεί ο Ντύλαν Τόμας - ιστορίες βγαλμένες από τις αναμνήσεις του, τα παιδικά του χρόνια, από μοναχικούς περιπάτους και ξεχασμένους έρωτες, από φαντασιώσεις πνιγμένες στον καπνό και το αλκοόλ. Με την πίκρα και τη γλυκύτητα ενός ποιητή, ευαίσθητου παρατηρητή του κόσμου του και του καιρού του, αποφασίζει να γράψει πρόζα.
Αυτοβιογραφείται και ξετυλίγει τη ζωή και τη σκέψη του ποιητικά, προσφέροντας απολαυστικές αφηγήσεις, στα όρια του μοντερνισμού ή του σουρεαλισμού κάποιες φορές, πάντοτε ισορροπώντας στο σκοινί της προσωπικής του έκφρασης.
Στις σελίδες παρελαύνουν πρόσωπα που κάποιος θα άφηνε να ξεχαστούν, γεγονότα φαινομενικά ασήμαντα, καθημερινά, με σκέψεις όμως βαρυσήμαντες οι σελίδες τρέχουν, μαζί και τα χρόνια, μαζί κι η αφήγηση που, πάντα σπιρτόζα και καυστική, μας οδηγεί στα κατάβαθα της ψυχής ενός αυθεντικού ποιητή: του Ντύλαν Τόμας. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)





















