200 βιβλία από 50 εκδοτικούς οίκους που θα βρούμε στους πάγκους των βιβλιοπωλείων το επόμενο διάστημα.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Μυρσίνη Γκανά έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο χώρο του βιβλίου το 2003, ως μεταφράστρια, και από τότε έχει μεταφράσει αρκετά και σημαντικά βιβλία. Δεκατέσσερα χρόνια μετά το πρώτο της βιβλίο, η ποιητική συλλογή «Τα πέρα μέρη» (εκδ. Μελάνι), βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία. Τα ποιήματά της τα διακρίνει η ωριμότητα και η εκφραστική λιτότητα. 

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Για την ποιητική συλλογή της Δήμητρας Χριστοδούλου «Παράκτιος οικισμός» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι. 

Του Κώστα Λογαρά 

Για τη συλλογή διηγημάτων του Στάθη Κοψαχείλη «Η δρακοντιά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι. 

Του Κώστα Δρουγαλά

Κάθε εβδομάδα η Book Press προτείνει ένα βιβλίο από τις πρόσφατες εκδόσεις.

Επιμέλεια: Λεωνίδας Καλούσης

Αυτή την εβδομάδα το βιβλίο «Μπαλαντέρ – μια ερωτική εξτραβαγκάντσα» της Μαρίας Γιαγιάννου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Το βράδυ, λίγο μετά τη δύση, ένα ποίημα σαν καληνύχτα. Απόψε, «Λίγος χειμώνας πέρσι και γλυκός» από την ποιητική συλλογή «Άψινθος» του Μιχάλη Γκανά (εκδ. Μελάνι). Στην κεντρική εικόνα, έργο τέχνης του εικαστικού Γιώργου Κόφτη για τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη το 2023, με 58 καρφιά πάνω στη γη, «57 για τα θύματα και ένα ακόμα, για το τραύμα όλων των άλλων».

Επιμέλεια: Οράτιος

Για την ποιητική συλλογή της Δήμητρας Χριστοδούλου «Το ελάχιστο ψωμί της συνείδησης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Της Ιφιγένειας Σιαφάκα 

Ή ο θάνατος ως απόλυτο γεγονός.

Της Τιτίκας Δημητρούλια

Κάθε εβδομάδα η Book Press προτείνει ένα βιβλίο από τις πρόσφατες εκδόσεις.

Επιμ. Λεωνίδας Καλούσης

Αυτή την εβδομάδα το ποίημα «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του Μιχάλη Γκανά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Το βιβλίο αναφοράς της Αγγλικής Λογοτεχνίας του Τζέφρι Τσώσερ «Ιστορίες του Καντέρμπερυ» για πρώτη φορά στα ελληνικά σε μετάφραση Δημοσθένη Κορδοπάτη, κυκλοφορορεί από τις εκδόσεις Μελάνι.

Του Γιώργου Λαμπράκου

Η διερμηνεία των δυσκολιών προσαρμογής μας στο τοπίο του κόσμου αναβαθμίσθηκε κατά πολύ από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι: «μια συναισθηματική επήρεια που είναι πάθος παύει να είναι πάθος μόλις σχηματίσουμε μια σαφή και διακριτή ιδέα αυτής». Από την σπινοζική Ηθική, Μέρος Ε΄, Πρόταση 3.

Του Γιώργου Βέη

Τους σημερινούς ποιητές, και δικαίως, το ευρύ κοινό τους έχει πάρει από στραβό μάτι. Τους θεωρεί στριφνούς, δύσκολους, ακατάδεκτους. Δύσκολα τους πιάνει στο χέρι του. Αλλά και οι ποιητές από τη μεριά τους, δεν σκοτίζονται και πολύ για αναγνώστες κι απήχηση, μόνη ευγενική φιλοδοξία που τρέφουν είναι να εκφράσουν το ακατάβλητό τους εγώ. Τόσο που και όταν ακόμη, μία στις τόσες, κάποιος από τη συντεχνία κατορθώνει να σπάσει τον κλοιό, να γίνει γνωστός, οι συνάδελφοί του δεν του το συγχωρούν.

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Για την ποιητική συλλογή της Δήμητρας Χριστοδούλου «Η απλότητα του τρόμου» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μελάνι

Του Γιώργου Βέη 

Μια μέρα σαν σήμερα, 8 Νοεμβρίου 1674 απεβίωσε ο Βρετανός ποιητής Τζον Μίλτον σε ηλικία 66 ετών. Έχει περάσει στη λογοτεχνική αθανασία για το επικό, ποιητικό του κείμενο «Χαμένος Παράδεισος». Ένα έργο ανάλογης εμβέλειας με την «Θεια Κωμωδία» του Δάντη και των κειμένων του Σαίξπηρ. Ένα από τα μεγαλόπνοα ποιήματα της δυτικής κουλτούρας που η επιρροή του παραμένει αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες.

Του Ευθύμιου Σακκά

Μια μέρα σαν σήμερα, 27 Οκτωβρίου 1932, είχε έρθει στη ζωή η ποιήτρια Σίλβια Πλαθ στη Βοστώνη. 

Του Ευθύμιου Σακκά

Για το βιβλίο της Λίντε Ζάλμπερ «Φρίντα Κάλο, Η ζωή μιας αδάμαστης γυναίκας» (μτφρ: Σίσσυ Παπαδάκη, εκδ. Μελάνι).

Της Βίκυς Βασιλάτου

Του Πάρι Κωνσταντινίδη

Η Ιστορία, γραμμένη από πένες αντρών, υποτίμησε το «ασθενές φύλο». Όμως, στις μέρες μας, πλήθος μελετών ανασύρει από την αφάνεια γυναικεία επιστημονικά επιτεύγματα, ιστορικά απομνημονεύματα, ταξιδιωτικές εντυπώσεις.

Του Σωτήρη Βανδώρου

«Το μπουντουάρ και όχι η βιβλιοθήκη είναι ο χώρος που ταιριάζει στη γυναίκα – και η εικόνα μιας γυναίκας πάνω από μια υδρόγειο ή καθισμένης στο τηλεσκόπιο είναι τόσο γελοία όσο ενός άνδρα να πλέκει βελονάκι με στέκα του μπιλιάρδου».

Αφήνουν στην άκρη το μικρόφωνο, το σαξόφωνο ή την τρομπέτα και πιάνουν την πένα. Αλλά δεν γράφουν στο πεντάγραμμο. Κεντρική εικόνα: Ο Νικ Κέιβ το 2001, στο Αμβούργο.

Της Χίλντας Παπαδημητρίου