Το όραμα του Σικελιανού για μια νέα παγκόσμια τάξη βασισμένη σε πανάρχαιες πνευματικές αρχές επηρέασε ολόκληρο το λογοτεχνικό έργο του. Και όπως κάθε πραγματικός οραματιστής, είχε συγκεκριμένες και πρακτικές προτάσεις τις οποίες κατέθεσε στα γραπτά του. Το όραμά του προέκυψε ως απάντηση στα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα και τις ιστορικές συγκρούσεις της εποχής του. Ένιωσε πιεστική την ανάγκη για μια πνευματική αναγέννηση της ανθρωπότητας και στον συγκεκριμένο στόχο έδωσε το όνομα «Δελφική Προσπάθεια». Αυτός ο τόμος περιλαμβάνει μια επιλογή των σχετικών κειμένων του.
Ο Σικελιανός θεωρούσε τους Δελφούς ιδανικό κέντρο για μια πνευματική συμμαχία μεταξύ λαών και ομοϊδεατών ανθρώπων, γιατί είχαν υπάρξει πνευματικό κέντρο του αρχαίου κόσμου και ήταν η έδρα της Αμφικτιονίας, γεγονός που τους καθιστούσε προφανή επιλογή για τη νέα παγκόσμια πνευματική αμφικτιονία που οραματιζόταν. Γι' αυτό, λοιπόν, διοργάνωσε τις Δελφικές Εορτές του 1927 και του 1930, ο πραγματικός σκοπός των οποίων ήταν να συγκεντρώσουν πνευματικούς πρεσβευτές από όλα τα έθνη και να αναδείξουν τα βαθύτερα κίνητρα πίσω από τη Δελφική Προσπάθεια.
Εκείνα τα κείμενα του Σικελιανού και το όραμά του παραμένουν επίκαιρα σήμερα. Δεν έχει υπάρξει ποτέ άλλοτε μεγαλύτερη ανάγκη για μια Παγκόσμια Κοινωνία Εθνών, εδραιωμένη στο πνεύμα, στην οποία κάθε έθνος και κάθε άτομο, καθοδηγούμενα από μια φωτισμένη συνείδηση, θα παίζουν έναν επιβεβλημένο ρόλο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Η αφηγήτρια της ιστορίας, μια χήρα που εργάζεται σε έναν οίκο ευγηρίας στη Νότια Κορέα, αναγκάζεται να μοιραστεί το μικρό της σπίτι με την τριαντάχρονη κόρη της και την κοπέλα της, τη σχέση των οποίων δεν αποδέχεται.
Η μητέρα, ανέτοιμη να τις δεχτεί, βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα στο πρότυπο της παραδοσιακής οικογένειας -στην οποία αφιέρωσε ολόκληρη την ύπαρξή της- και στα ιδανικά για τα οποία αγωνίζεται η κόρη της. Σύντομα, τα σχόλια και οι προκαταλήψεις της μητέρας φέρνουν στο φως παλιές και νέες συγκρούσεις ανάμεσα στις τρεις γυναίκες, κάνοντας τη συνύπαρξή τους όλο και πιο δύσκολη.
Μια κατάσταση που επιδεινώνεται παράλληλα με την επισφαλή εργασιακή κατάσταση της αφηγήτριας, η οποία αρχίζει να αμφισβητεί την απάνθρωπη μεταχείριση που λαμβάνουν οι ηλικιωμένες γυναίκες στο γηροκομείο όπου εργάζεται.
Η Kim Hye-Jin γράφει ένα διαπεραστικά συγκινητικό μυθιστόρημα για την ένταση που δημιουργείται όταν οι συγγενείς αναγκάζονται να συγκατοικήσουν. Μέσα από τα μάτια μιας μητέρας που προσπαθεί να κατανοήσει αυτό που βιώνει, διερευνά τη σχέση μεταξύ γονέων, την ομοφοβία, την αποξένωση, τη μοναξιά αλλά και την έννοια της φροντίδας· συγχρόνως προσφέρει ως αντίδοτο στον αναγνώστη τη δύναμη της αγάπης σε όλες τις μορφές και αποχρώσεις της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

V. Οι όσοι εκείνοι εθισμένοι

Πνέει τα λοίσθια η γλώσσα
των εθισμένων στη φωνή τους,
καθώς απομακρύνει όσα
τους διαμορφώνουν· η ποινή τους
είν' ακριβώς πως διακυβεύουν
το νόημα της διάνοιάς τους,
με κίνδυνο όσα πρεσβεύουν
να παν αδιάβαστα - μα άσ' τους,
εκείνοι στήνουν τις υπάρξεις
κατεξοχήν ως στρατευμένοι
και ανατέμνουν τις επάλξεις
όλων των δράσεων, ελέω
ενός θανάτου που επιμένει.
Εκείνοι: εγώ, για μένα λέω.
[Από την έκδοση]

Το 2018 συντάραξε τη Νικαράγουα μια μαζική φοιτητική εξέγερση, στην οποία ενσωματώθηκαν δεκάδες χιλιάδες κόσμου. Με αφορμή αυτή τη διαμαρτυρία και τη βίαιη καταστολή της από την αστυνομία και τους παραστρατιωτικούς, η οποία είχε ως αποτέλεσμα εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες, ο Sergio Ramirez στήνει αριστοτεχνικά μια πολιτική noir μυθοπλασία με κεντρικό άξονα την πτώση του αρχηγού των μυστικών υπηρεσιών Αναστάσιο Πράδο, γνωστού ως "Τονγκολέλε".
Ο Επιθεωρητής Ντολόρες Μοράλες, τον οποίο ο Ramirez μάς έχει συστήσει σε προηγούμενα βιβλία του, και ο περιθωριακός συνεργάτης του Σεραφίν εκείνες τις μέρες οδηγούνται εξόριστοι, με εντολή του Τονγκολέλε, στη γειτονική Ονδούρα. Κάποιος με το όνομα Χρυσός Γάτος προσφέρεται να τους οδηγήσει πίσω στη Νικαράγουα, αλλά στα μισά του συνοριακού περάσματος δολοφονείται εν ψυχρώ. Ο επιθεωρητής καλείται να λύσει το μυστήριο της δολοφονίας του. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο θεός γλώσσα

Η γλώσσα όλα τα ξέρει κι ας παριστάνει την ανήξερη·
γλιστράει παντού, σε όλους ψάχνει
μια ρωγμή, ένα υπάκουο αυτί,
έναν λάρυγγα, έναν λαιμό·

έτσι σκέφτομαι τον θεό γλώσσα σαν το σημείο σαν την
ταχύτητα που ενώνει σαν το πυρ που αναλλοίωτο μένει
σαν Εν (κι όλες τις πράξεις της αριθμητικής
μαζί - βάζω βγάζω προσθέτω αφαιρώ πολλαπλασιάζω·
στο τέλος ένα άνθος πολύφυλλο,
το σχήμα αυτό οδηγεί στο κέντρο).

Νομίζω χρειάζεται να τα γράψω πιο καλά
για να τα πιστέψει ο εραστής μου
να με έχει στα φιλιά του ως αυτήν που αγαπά
ως το Όλον της αριθμητικής
ως το Όλον της ζωής -σαν θεό να με κρατά
να τον κρατώ- αχ, το ερωτικό σώμα
είναι όπως το σέξι καρπούζι (που έγραψε ο Ι.Β.)
σκάει, γεμίζει σπόρους η μέρα η νύχτα
αίτια και αποτελέσματα μιας λέξης
αίτια κι αποτελέσματα μιας έλξης. [...]
[Από την έκδοση]

Τέλη της δεκαετίας του '20, η Μαρία Λαγκάνα και η μητέρα της καταφθάνουν στις ΗΠΑ, πρόσφυγες από τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Χρόνια αργότερα, ενώ η αμερικανική κοινωνία διχάζεται για το αν πρέπει ή όχι οι ΗΠΑ να εμπλακούν στον ευρωπαϊκό πόλεμο, βρίσκουμε τη Μαρία επικεφαλής παραγωγό σ' ένα "μεσαίο" στούντιο του Χόλιγουντ που, προ του κινδύνου να χρεοκοπήσει, αναγκάζεται να συνεργαστεί με την κυβέρνηση στην παραγωγή ταινιών πολεμικής προπαγάνδας.
Κι ενώ η Μαρία προσπαθεί να στερεώσει το παρόν της και να θεμελιώσει το μέλλον της ανάμεσα σε δεκάδες άλλους ευρωπαίους καλλιτέχνες που κι αυτοί αναζήτησαν καλύτερη τύχη στη Γη των (ψευδαισθητικών) Επαγγελιών, το Χόλιγουντ, μια αναπάντεχη άφιξη από την πατρίδα της την αναγκάζει να εξυγιάνει το παρελθόν της, επανεξετάζοντας τη σχέση της με τους γονείς της, τη ζωή και τον κόσμο.
Μια διαχρονική ιστορία αγάπης, ψευδαισθήσεων, ενοχών και θυσίας, τοποθετημένη στη "χρυσή" μεταπολεμική εποχή της μεγαλύτερης κινηματογραφικής βιομηχανίας του πλανήτη. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Οι εταιρείες -καλώς ή κακώς- διαμορφώνουν την καθημερινή μας ζωή για περισσότερο από δύο αιώνες. Όλα ξεκίνησαν με τη Βιομηχανική Επανάσταση. Στη συνέχεια τα κράτη προσπάθησαν να ελέγξουν την αυξανόμενη επιρροή των επιχειρήσεων και των επιχειρηματιών, ενώ οι πολίτες μπορούσαν να επιλέξουν τους ηγέτες τους. Η συνθήκη διατηρήθηκε μέχρι σήμερα.
Τη δεκαετία του 2020 όμως η ισορροπία ανετράπη. Η αγορά μονοπωλείται από λίγες πολυεθνικές, οι οποίες γιγαντώνονται: στις ΗΠΑ η διαχωριστική γραμμή μεταξύ της Walmart, της μεγαλύτερης αλυσίδας λιανικής πώλησης στον κόσμο, και των διαδρόμων του Κογκρέσου δεν είναι ξεκάθαρη. Το ανεξέλεγκτο αυτό φαινόμενο επηρεάζει όλες τις χώρες του κόσμου. Όλο και περισσότερο είναι προς το συμφέρον των επιχειρήσεων να ενεργούν ως έθνη - και συνεπώς να επενδύουν στην άμυνα, στις συμβάσεις εξωτερικού εμπορίου, στην τεχνητή νοημοσύνη, στη συλλογή και χρήση δεδομένων.
Τα επόμενα δέκα χρόνια οι ζωές μας θα αλλάξουν ριζικά. Ο Alec Ross γνωρίζει πολύ καλά τους κανόνες που διέπουν τις νέες τεχνολογίες και επιβάλλουν την υπαρξιακή, πολιτική και οικονομική μεταμόρφωση που διανύουμε. Ως ένας από τους κορυφαίους ειδικούς σε θέματα καινοτομίας, ο συγγραφέας αποκαλύπτει τη λογική πίσω από τη δύναμη των κολοσσών και αφηγείται συναρπαστικές ιστορίες για τη νέα εποχή μονοπωλίων. Συγχρόνως θέτει τα θεμέλια για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, ικανό να ανταποκριθεί στις ανάγκες εργαζομένων και πολιτών μπροστά σε μια πρωτοφανή παγκόσμια επανάσταση. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Στην ολλανδική ύπαιθρο, σε ένα ερημικό χωριό απ' όπου κανείς δεν περνάει ποτέ, ένας πενηντάχρονος αγροτικός κτηνίατρος πραγματοποιεί μια ακόμη επίσκεψη ρουτίνας στη γειτονική φάρμα. Είναι η αρχή ενός ασφυκτικού καλοκαιριού, με την απειλή της νόσου των βοοειδών να εξαπλώνεται στην περιοχή. Εκείνος, όμως, έχει μάτια μόνο για τη μικρή κόρη του κτηνοτρόφου.
Καθώς το καλοκαίρι προχωρά, οι δυο τους αναπτύσσουν μια όλο και πιο επικίνδυνη εμμονή. Στο ημερολόγιό του καταγράφει με ανατριχιαστικό λυρισμό τη σχέση του με τη νεαρή κοπέλα. Θέλει να ξεφύγει από τα τραύματα της παιδικής του ηλικίας και τη μοναξιά, ενώ εκείνη αναζητά διαφυγή σε έναν κόσμο μικροκλοπών, ατελείωτης μουσικής και φανταστικών συζητήσεων με τον Χίτλερ και τον Φρόιντ.
Κανείς δεν υποψιάζεται πόσα κοινά μπορεί να έχουν, την ευαισθησία και τον πόνο που συνδέει τη μοίρα τους. Κανείς εκτός από εκείνον, που γνωρίζει, από την πρώτη στιγμή, ότι η ζωή του υπάρχει μόνο δίπλα της.
Υπάρχουν μεγάλα έργα στην παγκόσμια λογοτεχνία, όπως επίσης και μεγάλες φωνές. Ο Marieke Lucas Rijneveld δημιουργεί στο νέο του βιβλίο τη δική του ερμηνεία της Λολίτας του Vladimir Nabokov, της ιστορίας που όρισε αυτό που ονομάζουμε Έρωτα. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Πώς να τα πηγαίνουμε καλά με τους άλλους; Πώς να σταθούμε απέναντι στο πένθος; Πώς να αντιμετωπίζουμε τις ατέλειες και τα λάθη μας; Πώς να μη μας παρασύρει η δύναμη της συνήθειας; Πώς να σκεπτόμαστε και να συναισθανόμαστε; Πώς να χαιρόμαστε; Αυτά είναι μερικά από τα πολλά ερωτήματα που τίθενται στη ζωή μας.
Το ερώτημα «Πώς να ζούμε» απασχόλησε ιδιαίτερα τον Μισέλ ντε Μοντέν, ο οποίος δεν προσφεύγει στη φιλοσοφία ή στη μυθοπλασία για να συνάγει μαθήματα ζωής, αλλά στην αυτοπαρατήρηση. Παρατηρεί και καταγράφει προσεκτικά τον εαυτό του: τις επιθυμίες του, τις πράξεις του, τα συναισθήματα και τις σκέψεις του. Είναι, θα λέγαμε, ανθρωπολόγος του εαυτού του. Ανιχνεύοντας με απλό, καθημερινό τρόπο την ενδοχώρα του, είναι σαν να περιγράφει τον καθέναν μας, εξερευνώντας το ενιαίο της ανθρώπινης εμπειρίας πίσω από την πολλαπλότητα. «Διαβάζοντας τον Μοντέν, ανακαλύπτω τον εαυτό μου», είχε πει ο Πασκάλ. Ο Μοντέν δεν δημιουργεί ένα σύστημα σκέψης· γράφει δοκιμάζοντας τη σκέψη του, εξ ου και ο όρος «δοκίμια» που καθιέρωσε.
Το βιβλίο της Σάρα Μπέικγουελ είναι πιθανότατα το καλύτερο εκλαϊκευτικό βιβλίο για τον Μοντέν. Με προσιτή και απολαυστική γραφή, η Μπέικγουελ διαβάζει προσεκτικά τα δοκίμια του Μοντέν, περιγράφει όψεις της ζωής του και μοιράζεται μαζί μας το απόσταγμα της σκέψης της. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)