Λίγο μετά τον θάνατο του πατέρα του ο Κώστας αναλαμβάνει να ενημερώσει τους άγνωστους συγγενείς για την αποποίηση της περιουσίας - ενός υπέρογκου χρέους που απειλεί να τους καταπιεί. Ο ίδιος, έχοντας χάσει τα πάντα, καταφεύγει στο διαμέρισμα της Κυψέλης, το μοναδικό διασωθέν ακίνητο. Εκεί αναγκάζεται να ζει με συγγενείς που δεν αντέχει και πο ελάχιστα τον αντέχουν.
Τα χρονικά περιθώρια για την αποποίηση στενεύουν ασφυκτικά και τα δυο του ξαδέλφια -επικίνδυνα πρόθυμα να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία- εστιάζουν στη Λήδα, την τρανς ένοικο, το νεκρό όνομα της οποίας φροντίζουν να θάψουν καλά.
Ο αγαπημένος σκύλος της Λήδας περιφέρεται σαν σιωπηλός μάρτυρας στα σκαλοπάτια του διώροφου της «Αγίας» ελληνικής οικογένειας, μέχρι την εκτροπή. Μέχρι το παιχνιδιάρικο τραγούδι από τα χείλη των παιδιών να αντηχήσει ως ρέκβιεμ αυτής της μικροαστικής τραγωδίας των '90s.
Μια νουβέλα για την απόρριψη και το δικαίωμα στην αυθεντικότητα μέσα σε ένα πατριαρχικό περιβάλλον που τρέφεται από την υποκρισία και τη σιωπή. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

ΟΠΟΥ ΩΣΤΟΣΟ ΚΙΝΔΥΝΟΣ, ΕΚΕΙ ΒΛΑΣΤΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΩΖΕΙ

Απειροελάχιστες οι πιθανότητες σωτηρίας. Μοναδική ελπίδα να στρέψουμε την πλάτη στη σωτηρία την ίδια.
Να τολμήσουμε πάνω από τους γκρεμούς το μεγάλο μεταφυσικό άλμα.
[Από την έκδοση]

Είσαι ακόμη από μέσα
κι ούτε πόρτες ούτε παράθυρα·
μόνο ψηλά, στην οροφή, ανοίγει ένας φεγγίτης. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο Σπύρος παίρνει τη δύσκολη απόφαση να πάει τον ανοϊκό πατέρα του σε γηροκομείο. Ο Δημήτρης φλερτάρει τη Γιάννα πίνοντας μπίρα στην πλατεία Αγίου Μάρκου. Γιατί ο Σωτηράκης, ο ράφτης, αναγκάζεται να γράψει στον θείο Αριστείδη, στην Αυστραλία, ότι η κόρη του, η Τούλα, έχει γίνει τσούλα και τι ρόλο έχει παίξει σ' αυτό ο κουρέας ο Μικές; Τι σημαίνουν τα αρχικά Ε.Π. στο κουδούνι ενός πορνείου;
Ένα ταξίδι. Μία πορεία με 19 στάσεις, που διασχίζει το αστικό και ημιαστικό τοπίο με κοινό στοιχείο τη μελαγχολία της εσωτερικότητας. Ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που θα μπορούσαν να είναι ταινίες μικρού μήκους. Μισοφωτισμένες φέτες ζωής, ατόφιες, αφτιασίδωτες, που συνδέονται μεταξύ τους μέσα στη γυμνή καθημερινότητα. 19 ενδείξεις στο καντράν της ζωής, όπου τίποτα δεν κρύβεται. Κι αυτή ακριβώς η αλήθεια τους είναι η γοητεία τους. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΥΔΩΝΙΟΣ

Βασιλιάς Κυδώνιος: Αξιωματούχοι μου σπουδαίοι, Καναβούριε,
Ξυλοτζιτζίβερε και Φάσουλε και Ρόδιε,
Κίτρε, Δαμάσκηνε και Φρύγιε και Νεράτζη,
κι εσείς Κρεμμύδιε και Μαρούλιε και Καστάνιε,
Μούσμουλε, Πέπερε, Καρύδιε και Σπανάκιε,
η Ελαία ζήτησε να στήσουμε κριτήριο
για να δικάσουμε τον Οίνο σαν προδότη.
Φρονώ, καλύτερα ν' ακούσουμε την ίδια.

Ελαία: Πριν για τον Οίνο σού μιλήσω, θέλω μόνο
πόσο καλά σ' υπηρετώ να σου θυμίσω:
Σαν βασιλιάς μεγάλος έγινες του κράτους,
με το δικό μου μύρο σ' έχρισα, Κυδώνιε,
καθώς παλιά και τον Δαυίδ στην Ιουδαία.
Κι όταν γυρίζεις πληγωμένος απ' τη μάχη
ή όταν ελάφια κυνηγάς μες τα ρουμάνια,
ποιος στοργικά με λάδι αλείφει τις πληγές σου; [...]
Ο Οίνος πού 'καμες και Μέγα Λογοθέτη!
Το νου με ψεύτικη ευθυμία σού θολώνει
και λες αυτά που αλλιώς δεν θά 'λεγες ποτέ σου
και γίνεσαι έτσι του εαυτού σου εσύ προδότης.
Κι όταν εσύ κοντά δεν είσαι, αυτός γελώντας
κυνήγι στήνει και πλανεύει τα κορίτσια. [...]

Οίνος: Πάντα η Ελαία με φθονούσε φθόνο μέγα,
γιατί είμαι ασίκης και χαρούμενος κι αρέσω.
Δούλες κι αρχόντισσες πλαντάζουνε για μένα
κι από καιρό ζητά να σμίξουμε κι εκείνη,
μα το κρασί ποτέ δε σμίγει με το λάδι. [...]
[Από την έκδοση]

Ο θάνατος είναι το μη αποφασίσιμο της ζωής. Κατά συνέπεια, το ερώτημα «τι είναι θάνατος» είναι ένα παρεμπίπτον ερώτημα του καταστατικού ερωτήματος «τι είναι ζωή». Η μοναδική εδραίωση του ερωτήματος «τι είναι θάνατος» βρίσκεται στην επιθυμία του ζώντος ως έσχατο όριο της επιθυμίας, κατά την ομολογία του Σοφοκλή στον αρχετυπικό του Οιδίποδα. Άρα, και πάλι εντάσσεται στη ζωή ως επιθυμία του ζώντος, έστω και ως αρνητικότητα, δηλαδή άρνηση της ζωής δι' εαυτήν και καθ' εαυτήν, υπό την έννοια ότι η ίδια η ζωή στην αντικειμενικότητά της έχει την ανάγκη να θέτει την αντικειμενικότητα του θανάτου προκειμένου να αποκτήσει συνείδηση της αναγκαιότητας, και άρα της θετικότητας, του ζην, ακριβώς επειδή η επιθυμία του ανθρώπινου υποκειμένου τείνει προς την προσδοκία του θανάτου: ένας οδοδείκτης, ο οποίος αντί να στρέφεται προς την Δαντική altra riva [άλλη όχθη], στρέφεται προς τον εαυτό του, και μέσω της αρνητικότητας του θανάτου επιχειρεί να δώσει μιαν απάντηση στο πρόβλημα της ζωής qua ζωής, στο Είναι της ζωής, το οποίο είναι η απαρχή του ζώντος και επιπλέον το μοναδικό Είναι ως ζωντανός Λόγος (Raison) και λόγος (Discours), μέσω του οποίου το ανθρώπινο υποκείμενο υποστασιώνεται και έτσι εδραιώνεται καταστατικά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)