Το τραύμα θεωρείται βασικό πολιτικοπολιτισμικό φαινόμενο της εποχής μας, που προκαλεί ποικίλα συναισθήματα. Η ressentiment (που μεταξύ άλλων παραπέμπει, χωρίς να εξαντλείται, στις σημασίες της πικρίας, του φθόνου, της δυσφορίας, της αγανάκτησης και της εχθρότητας) είναι ένα συνοδό ατομικό και συλλογικό πολιτικό συναίσθημα, που συνδέεται με ανασφάλειες και ηθικά πλήγματα. Αμφότερα αποτελούν θεμελιώδεις εμπειρίες της ύστερης νεωτερικότητας.
Tο βιβλίο εξετάζει τα δύο αυτά κεντρικά θέματα, υπό το θεωρητικό πρίσμα ενός ήπιου κοινωνικού κονστρουξιονισμού, στο πλαίσιο της πολιτικής κοινωνιολογίας της συγκίνησης (ή των συναισθημάτων): ενός διακριτού υποπεδίου έρευνας ισοδιάστατου με την πολιτική κοινωνιολογία αυτή καθαυτή, στην οποία προσθέτει τη θυμική οπτική, χωρίς ωστόσο να περιορίζει το πολιτικό φαινόμενο στη συναισθηματικότητα. Η αξία του αποκαλύπτεται στην ανάλυση των εμφύλιων πολέμων, των πολιτισμικών τραυμάτων, της πολιτικής του οίκτου και της συγχώρεσης, της οδύνης των μακρινών άλλων στα μέσα ενημέρωσης, του λαϊκισμού και των εθνικών ταυτοτήτων και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.
Η αντιπολιτική, η ασφαλειοποίηση των μεταναστευτικών πολιτικών, η τρομοκρατία, ο ανταγωνιστικός αυταρχισμός, ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός και ο τραμπισμός καθιστούν την πολιτική κοινωνιολογία της συγκίνησης απαραίτητη για την κατανόηση της προοπτικής της δημοκρατίας και του ρεπουμπλικανισμού στον εικοστό πρώτο αιώνα. (Από την παρουσίαση της έκδοσης)

Τι είναι πραγματικά ο λαϊκισμός; Απειλή για τη δημοκρατία ή η ύστατη κραυγή της για επιβίωση;
Το 2009, ένα αυθόρμητο κίνημα πολιτών αναγκάζει μια πανίσχυρη κυβέρνηση στην Ισλανδία να παραιτηθεί, χτυπώντας κατσαρόλες στους παγωμένους δρόμους του Ρέικιαβικ. Δύο χρόνια αργότερα, εκατοντάδες χιλιάδες «αγανακτισμένοι» πολίτες πλημμυρίζουν τις πλατείες της Ελλάδας, θρυμματίζοντας για πάντα τον δικομματισμό της Μεταπολίτευσης. Τι είναι αυτό που τους ενώνει; Και γιατί το πολιτικό κατεστημένο αδυνατεί να τους καταλάβει;
Σε αυτό το βιβλίο, ο Πάρις Ασλανίδης προτείνει μια νέα ανάγνωση του λαϊκισμού, όχι ως παθολογία ή απειλή, αλλά ως ένα ζωντανό εργαλείο συλλογικής έκφρασης που αναδύεται εκεί όπου η δημοκρατία έχει αποτύχει στις υποσχέσεις της. Μέσα από εξαντλητική έρευνα και συνεντεύξεις με ακτιβιστές που έζησαν από μέσα αυτές τις ιστορικές στιγμές, μας αποκαλύπτει πώς ο λαϊκιστικός λόγος ενώνει ετερόκλητες ομάδες, κατασκευάζοντας μια λαϊκιστική κινητοποίηση από τα κάτω: με ποια συνθήματα, ποιες συγκρούσεις, και ποια πάθη.
Ένα βιβλίο που μας υπενθυμίζει ότι ο λαός δεν είναι απλώς εκλογική βάση - είναι κοινωνική δύναμη που, όταν αγανακτήσει αρκετά, μπορεί να αλλάξει την ιστορία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

... όμως αυτό που επανέρχεται δεν είναι το γεγονός, αλλά η ανάμνησή του, κι αυτή κάπως στραπατσαρισμένη, λαχανιασμένη φτάνει κοντανασαίνοντας, η ανάσα λιγοστεύει, το λιγοστό φυραίνει, έχουν ενδιαφέρον όλα αυτά που τελειώνουν, αλλά δεν τελειώνουν, ακόμη πιο ενδιαφέροντα είναι αυτά που δεν τελειώνουν όταν όλα τελειώνουν, η ανυπέρβλητη συγκίνηση που τρέχει για να σε φτάσει κι ας είναι κουτσή και χλωμή, αλλά όταν εισβάλλει, όλα ανάβουν, φωταγωγούνται, τα δάκρυα, οι οργασμοί, οι καρκίνοι, τα παλιά σπίτια με τους νεκρούς, που καμώνονται πως δεν σε θέλουν κοντά τους, πως σε αποδιώχνουν, αλλά όλοι ξέρουμε ότι φροντίζουν και ζεσταίνουν για σένα μια θεσούλα πλάι τους, είναι οι αναμνήσεις των αναμνήσεων, τα όνειρα των ονείρων, οι επιθυμίες των επιθυμιών...
Πέντε ιστορίες γυναικών σε διαφορετικές ηλικίες, με φόντο τον θάνατο του πατέρα και μια ρευστή γυναικεία φιγούρα, τη Μαρία, καθρέφτη της ζωής τους, άγγελο ή δαίμονα:
-Ένα κορίτσι ταξιδεύει στη Νέα Υόρκη και απελευθερώνεται ομολογώντας το τραύμα της
-Η Λουτσία και η Μαρία ζουν στην Ιταλία την τρέλα της εξεγερμένης νιότης τους
-Μια μεταφράστρια παλεύει με τα κείμενα του Μπολάνιο και τις σκέψεις της στοιχειώνουν φαντάσματα
-Ένα ζευγάρι σε παραθαλάσσια λουτρόπολη ραγίζει υπό το βάρος ένοχων μυστικών, ενώ η Μαρία αργοπεθαίνει
-Μια γυναίκα αντιμετωπίζει τη βία των γηρατειών και της μοναξιάς, καθώς αντηχούν από το παρελθόν τα λόγια της Μαρίας:
«τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα»
(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Το "Εκεί εκεί" αναφέρεται στην εκτόπιση, την αίσθηση ότι η πατρίδα έχει εξαφανιστεί πίσω από κάτι καινούργιο, κάτι που δεν είναι το εκεί της μνήμης. Παρουσιάζεται από τις οπτικές γωνίες δώδεκα αυτόχθονων Αμερικανών της Καλιφόρνιας που εμπλέκονται στο Μεγάλο Πάουγουαου, την ινδιάνικη γιορτή στο στάδιο του Όουκλαντ. Διαισθανόμαστε από νωρίς ότι κάτι τρομερό θα συμβεί. Και η συγκινησιακή φόρτιση προκύπτει καθώς ακολουθούμε, κόντρα σ' αυτή τη διαίσθηση, τις ξεχωριστές, ανδρικές και γυναικείες, φωνές, ενώ το ρολόι χτυπάει αδυσώπητα. Καθένας - ο έφηβος Όρβιλ, ο ναρκέμπορος Οκτάβιο, η αλκοολική Τζάκι Κόκκινο Φτερό...- έρχεται εκεί για τους δικούς του λόγους. Αλλά εκεί βρίσκεται και ο Τόνι Λόουνμαν και ο Τόνι έχει έρθει με πολύ σκοτεινότερες προθέσεις. Όπως στις καλύτερες στιγμές της λογοτεχνίας, η αφήγηση είναι μοναδική χάρη στον ιδιαίτερο κόσμο που ζωντανεύει με απαράμιλλη ποίηση, λύσσα, χιούμορ και σασπένς - αλλά και αρκετά οικουμενική ώστε να μιλάει, τόσο επίκαιρα, για κάθε αποκλεισμένη κοινότητα στον κόσμο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Ένα από τα Μεγάλα Αμερικανικά Μυθιστορήματα των τελευταίων 100 χρόνων (The Atlantic)
Ένα από τα καλύτερα βιβλία του 2018 (The New York Times, Oprh Magazine)
Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου του Writer's Center 2018
Φιναλίστ για το Βραβείο Πούλιτζερ 2019

«Είχε κάτι παράλογο αυτή η λίγη ώρα που έκλεβε από ένα πρωϊνό γεμάτο επαγγελματικές υποχρεώσεις κι έβρισκε τον εαυτό του στην παραλία να κοιτάζει με τα κιάλια τα πλοία να φεύγουν. Ένιωθε ικανοποίηση σαν να βρισκόταν ηθελημένα σε λάθος τόπο και λάθος χρόνο, ευχάριστα μόνος, μακριά απ' όλους όσους
προσπαθούσαν να τον πείσουν να μπει σε κάποιο πλοίο και να τρέξει, να φύγει μακριά το γρηγορότερο. Εδώ ησύχαζε, λες και σταματούσε ο χρόνος σε κάποια γωνιά του μυαλού του και μέσα από αυτά τα κιάλια τίποτα δεν είχε σημασία παρά μόνο η ομορφιά του κόσμου».
Ο τόπος είναι η Σμύρνη, όπως υπήρξε κάποτε, με τις συνοικίες, τους δρόμους, τα σχολεία, τις εκκλησίες και την προκυμαία της, αλλά την ίδια στιγμή μια πόλη φασματική, εσωτερική και άυλη, όπως έχει εγγραφεί στο μυαλό και στην καρδιά των ηρώων.
Δεκαοκτώ σύντομες ιστορίες με ανώνυμους πρωταγωνιστές λίγο πριν την καταστροφή και λίγο μετά, τις κρίσιμες αυτές στιγμές όταν η ζωή, μπροστά στις συνθήκες που μας υπερβαίνουν, φωτίζεται από μια απόκοσμη και αποκαλυπτική λάμψη. Και οι μνήμες, οι θυσίες και τα όνειρα που έχουμε συγκεντρώσει μέσα μας παραμένουν για τον καθένα το ίδιο εύθραυστα, ιδιωτικά και υπαρκτά, όπως τα προσωπικά αντικείμενα των ανθρώπων που εγκαταλείφθηκαν κάποτε πάνω σ' εκείνη την προκυμαία. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Δώδεκα + δώδεκα ιστορίες που γράφτηκαν με χρονική απόσταση τριάντα τόσων χρόνων στέκονται απέναντι, κοιτάζονται καρσί και ταξιδεύουν χορεύοντας πέρα από τη μνήμη και την ταυτότητα, μέχρι εκεί όπου το ασχημάτιστο δίνει τις αινιγματικές απαντήσεις του.

Δώδεκα + δώδεκα ιστορίες πλησιάζουν, «καθρεπτίζονται», σχηματίζουν ζευγάρια και χορεύουν αντικρυστά για να δουν ό,τι χρειάζεται να ειδωθεί, να πουν ό,τι χρειάζεται να ειπωθεί. Διατρέχοντάς τες, φθάνουμε μέχρι την τελευταία («Άμμος») που συναρμολογημένη από φράσεις όλων των προηγούμενων-επισημαίνει το κλείσιμο του κύκλου και την ατέρμονη προοπτική μιας νέας αρχής...

«Δεν είναι δυνατόν! Την ώρα που ο περίπατος είχε ολοκληρωθεί κι είχες αφήσει πίσω σου την παραλία κι όλες τις γεωμετρίες των στοχασμών σου, κατάλαβες πως κάτι είχες χάσει. Μέσα στη χαλαρότητα και την αναμελιά μιας άσκησης οικείας σαν την αναπνοή, κάτι σού έπεσε χωρίς να το προσέξεις. Κάτι σού έπεσε, μα τι; Και, άντε να το βρεις, πάνω στην έκταση των πανομοιότυπων ψηγμάτων, που είναι η μοίρα η κοινή των πιο απλών και πιο περίτεχνων μορφών του κόσμου. Έτσι κι αλλιώς η άμμος είναι η αδιανόητη συναρμογή των ρινισμάτων στα οποία διαλύθηκαν και σκόρπισαν τα παροδικά υλικά της ζωής. Έδειχναν κάποτε αδιαμφισβήτητη ανθεκτικότητα και συνοχή, αλλά η πραγματική αξία τους φάνηκε όταν σκόρπισαν στον άνεμο...» (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Μια άνιση ερωτική σχέση και μια υπόθεση απιστίας. Η αφηγήτρια χρησιμοποιεί την εμπειρία της σαν πρίσμα μέσα απ’ το οποίο παρατηρεί την περίπλοκη επίδραση που έχουμε ο ένας στον άλλον. Με καθαρό και αμείλικτο βλέμμα, αναλύει τη συμπεριφορά όλων των εμπλεκομένων, μαζί και τη δική της, και κάνει απροσδόκητες συνδέσεις ανάμεσα στις υπόγειες συγκρούσεις για κυριαρχία που βρίσκονται στον πυρήνα των ανθρώπινων σχέσεων κι εκείνες του ευρύτερου κόσμου. Συνιστά έτσι μια οξεία κριτική στην πρoσβασιμότητα, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις πατριαρχικές ετεροκανονικές σχέσεις και στην εμμονή με το κοινωνικό στάτους και την προβολή του. (Από τον εκδότη)

«Ένας γενναίος, σκοτεινός και ποιητικός απολογισμός της σύγχρονης κινεζικής δυσφορίας.
Περιγράφοντας τις πολλές ζωές που σαρώνει η επιδημία AIDS σ' ένα χωριό, ο Γιεν Λιένκε αποδεικνύει ότι είναι ένας συγγραφέας με πολιτική οπτική αλλά και με μια μοναδική αφηγηματική φωνή ... Στηριγμένη σε αληθινή ιστορία, η πρόζα του συνδυάζει μια προφορική αφηγηματική παράδοση με τολμηρούς πειραματισμούς - κάτι σπάνιο στη σύγχρονη κινεζική λογοτεχνία. Προτρέπω όποιον ενδιαφέρεται για τη σύγχρονη Κίνα να διαβάσει αυτό το βιβλίο.» - Xiaolu Guo, συγγραφέας του Ένα συνοπτικό κινεζικό-αγγλικό λεξικό για εραστές

«Με πολύ χιούμορ, ο Λιένκε περιγράφει την ομάδα των "σχεδόν νεκρών" που αναζωογονούν την καρδιά του σχολείου, καταφεύγοντας εκεί για να μη μολύνουν συγγενείς και αγαπημένους - ένα κολεκτιβιστικό εγχείρημα που γίνεται αποκαλυπτικός καθρέφτης της κινέζικης κοινωνίας ... όπου το παράλογο συμβαδίζει με το τραγικό, όπου εμπορεύεται κανείς γάμους μεταξύ νεκρών σεβόμενος τις εντολές της τοπικής γραφειοκρατίας, όπου ο έρωτας που συντελείται πριν από τον θάνατο μοιάζει να αναδημιουργεί την ουτοπία. Μια τρυφερή ιστορία που φτάνει μέχρι το κόκκαλο.» - Transfuge

«Βασισμένη σε τρία χρόνια έρευνας γύρω από το πραγματικό σκάνδαλο, η ιστορία του Λιένκε φαντάζει μάλλον ζοφερή. Κι όμως, το μυθιστόρημα είναι συναρπαστικό, γρήγορο, ανυπόκριτο, ενίοτε εύθυμο και συχνά αναπάντεχο, κυρίως χάρη στα δύο μεγάλα του ατού: την ελκυστική, αφελή αφηγηματική φωνή του νεκρού αγοριού και τη δυναμική, υπερμεγέθη φιγούρα του παππού ... Όπως Η πανούκλα του Καμύ, το μυθιστόρημα λειτουργεί σε πολλά επίπεδα, όχι μόνο ως σχόλιο για την ανάπτυξη της σύγχρονης Κίνας, αλλά, ακόμη πιο πέρα, ως υπαρξιακή παραβολή για όσα οι άνθρωποι θεωρούν σημαντικά σ' αυτή τη σύντομη, πολύ σύντομη ζωή. Ζούμε όλοι στο χωριό Τινγκ, μολυσμένοι από τον θάνατο και προσμένοντας το τέλος των ημερών μας.
Σε κείνες τις ζωές, με την αυξημένη επίγνωση του θανάτου, κάθε δευτερόλεπτο μετράει, κάθε στιγμή ευτυχίας έχει σημασία. Όπως θα έπρεπε και στις δικές μας» -Shelf Awareness (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Την έβλεπε να στέκει όρθια με γυρισμένη την πλάτη, κόντρα στον ήλιο, δίπλα στο μεγάλο κρυστάλλινο βάζο και τ’ ανοιγμένα λευκά Stargazer. Τα θυμόταν εκείνος αυτά τα εξωτικά λουλούδια με το βαρύ άρωμα και τ’ όνομα του τραγουδιού των Rainbow.
- Yπάρχει άλλος άντρας που να οδηγάει σαν εσένα, να φιλάει σαν εσένα και να ξέρει πώς λέγονται αυτά τα βρομολούλουδα; Εσύ με ανέστησες, να το ξέρεις. Εσύ με έφερες πίσω στον κόσμο των ζωντανών. Με τον έρωτά σου.
- Τότε, μήπως να σε λέω «Ευρυδίκη»;
- Λέγε με όπως θες. Εγώ θα σε λέω, «αγάπη μου».

Κολασμένο το πάθος που δένει τον Μπλάνκο και την Μπεττίνα, δύο πλάσματα που γεννήθηκαν για να υπάρχουν μαζί, σαν ένα -ή να μην υπάρχουν καθόλου. Ο άνδρας και η γυναίκα στο ζενίθ τους. Ο έρωτάς τους απρόβλεπτος, θυελλώδης, ανέφικτος. Απλώς γιατί δεν τους χωράει ο κόσμος. Σίγουρα όχι ο ανιαρός καινούργιος κόσμος.
"Ο μαύρος άγγελος της νοσταλγίας" είναι κάθε μάταιος ηρωισμός, κάθε απελπισμένο ρίσκο. Είναι αυτό που παραμονεύει έναν άνδρα που ζει και οδηγεί με το γκάζι στο πάτωμα.
"Ο μαύρος άγγελος της νοσταλγίας" είναι μια ιαχή ελευθερίας, ένα γραπτό road movie στις ατέλειωτες, φιδογυριστές διαδρομές ενός πόθου πέρα από μέτρα και όρια. Εκεί που δεν έχει καμιά σημασία ποιος κρατά το τιμόνι και ποιος οδηγεί. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)