Μιγκέλ Άνχελ Αστούριας, ο συγγραφέας από «τη γενναιόδωρη χώρα των ανθρώπων του καλαμποκιού»

Είχε γεννηθεί το 1899 στη Γουατεμάλα και σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Σαν Κάρλος στην πόλη της Γουατεμάλας, ενώ το 1923 θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο για να συνεχίσει τις σπουδές του. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Λαϊκού Πανεπιστημίου της Γουατεμάλας για να δοθούν ευκαιρίας μόρφωσης σε νέους  Την δεκαετία του ’30 θα επιστρέψει στην πατρίδα του αλλά εξαιτίας του δικτατορικού καθεστώτος θα καταφύγει στο Μεξικό. Το 1946 θα μπει στο διπλωματικό σώμα της Γουατεμάλας.

Η ενασχόλησή του με την πολιτική και το ενδιαφέρον του για την ιστορία της Λατινικής Αμερικής αντικατοπτρίζεται και στο συγγραφικό του έργο που άρχισε το 1930 με το βιβλίο οι «Μύθοι της Γουατεμάλας» και συνεχίστηκε το 1946 με το «Ο κύριος πρόεδρος, που τον έκανε ευρύτερα γνωστό.

Το «Άνθρωποι από καλαμπόκι» μαζί με την τριλογία «Ο κυκλώνας», «Πράσινος πάπας» και «Τα μάτια των θαμμένων» αποτελούν τα πιο πολιτικοποιημένα κείμενά του καθώς μέσα από αυτά πραγματεύεται το αγροτικό κυρίως ζήτημα της Λατινικής Αμερικής με μυθιστορηματικό τρόπο.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΜΙΓΚΕΛ ΑΝΧΕΛ ΑΣΤΟΥΡΙΑΣ

Από την δεκαετία του ΄60 η γραφή θα επηρεαστεί περισσότερο από τους λαϊκούς μύθους των Μάγιας και τις παραδόσεις της χώρας του, μέσα από μυθιστορήματα όπως «Ο ληστής που δεν πίστευε τον ουρανό» και «Μια κάποια μιγάδα», αφήνοντας κατά μέρος το πολιτικό κομμάτι.

(...) «για το ζωντανό λογοτεχνικό επίτευγμά του, βαθιά ριζωμένο στα εθνικά γνωρίσματα και παραδόσεις των Ινδιάνων της Λατινικής Αμερικής».

Το 1966 τιμήθηκε με το Βραβείο Ειρήνης Λένιν, ενώ τον επόμενο χρόνο, το 1967, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ για το σύνολο της προσφοράς του στην λογοτεχνία. Στο σκεπτικό της Επιτροπής αναφερόταν ότι επελέγη «για το ζωντανό λογοτεχνικό επίτευγμά του, βαθιά ριζωμένο στα εθνικά γνωρίσματα και παραδόσεις των Ινδιάνων της Λατινικής Αμερικής».