Μια μέρα σαν σήμερα, 13 Μαρτίου 1975, πέθανε ο Νομπελίστας συγγρφέας Ίβο Άντριτς. Διανοούμενος, δημοσιογράφος, διπλωμάτης και σημαντική μορφή των γραμμάτων στα Βαλκάνια έγραψε για ταραγμένους καιρούς στα ταραγμένα Βαλκάνια.
Του Λεωνίδα Καλούση
Παιδί μιας οικογένειας καθολικών Κροατών έχασε τον πατέρα του πολύ νωρίς και η μητέρα του εξαιτίας της ανέχειας τον εμπιστεύθηκε σε συγγενείς στο Βίσεγκραντ, στον ποταμό Δρίνο, για να τον μεγαλώσουν. Είχε γεννηθεί στο Ντόλατς της Βοσνίας, κοντά στην πόληΤράβνικ, στις 10 Οκτωβρίου 1892 της τότε Αυστροουγγαρίας και σημερινής Βοσνίας - Ερζεγοβίνης και έζησε ως πολίτης της Γιουγκοσλαβίας.
Μαθητής έγινε μέλος της οργάνωσης Mlada Bosna (Νέα Βοσνία) και στήριζε τον αγώνα για ανεξαρτησία. Από 1912 σπουδάζει διαδοχικά στα Πανεπιστήμια του Ζάγκρεμπ, της Βιέννης, της Κρακοβίας και του Γκρατς. Με το ξέσπασμα του Α´ Παγκόσμιου Πολέμου φυλακίζεται από τους Αυστριακούς στο Σπλιτ (1914-1917). Μετά τον πόλεμο διορίζεται στο διπλωματικό σώμα, όπου και υπηρετεί μέχρι το 1941 με τελευταίο του πόστο στο προπολεμικό Βερολίνο. Μεταπολεμικά εκλέγεται βουλευτής της Βοσνίας-Ερτσεγοβίνης και πρόεδρος της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Λογοτεχνών.
Το 1961 του απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας «για την επική δύναμη των λογοτεχνικών του θεμάτων και τον τρόπο που απεικονίζει την ανθρώπινη μοίρα, αντλώντας υλικό από την ιστορία της πατρίδας του». Το χρηματικό έπαθλο που συνοδεύει το βραβείο, ο Άντριτς επέλεξε να το δωρίσει με σκοπό να αγοραστούν βιβλία για τις δημόσιες βιβλιοθήκες της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Στην κεντρική εικόνα βλέπουμε τον Άντριτς φωτογραφημένο μπροστά στο θρυλικό γεφύρι του Δρίνου, που έδωσε τον τίτλο στο μυθιστόρημα που θεωρείται το αριστούργημά του.
