alt

Για τα βιβλία των Ρίτσαρντ Φορντ «Μεταξύ τους» (μτφρ. Αθηνά Δημητριάδου, εκδ. Πατάκη), Νίκου Παναγιωτόπουλου «Ολομόναχος» (εκδ. Μεταίχμιο) και Σταύρου Ζουμπουλάκη «Στ’ αμπέλια» (εκδ. Πόλις).

Του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη

Μέσα στον καθένα μας, παραμένει ο γονέας και ο κηδεμόνας, ο πατέρας, η μάνα, ο μπαμπάς, η μαμά, κάποια αγαπημένη θεία που μας έμαθε ν’ αγαπάμε την ποίηση, κάποιος αγαπημένος θείος που μας δώρισε το πρώτο μας σκάκι ή τον πρώτο στυλογράφο, κι ας κάναμε, στην εφηβεία, απονενοημένες και άγριες και μανιασμένες προσπάθειες ν’ απαλλαχτούμε από τις σκιές και τα ίχνη τους. Όχι, οι γονείς και κηδεμόνες παραμένουν μέσα μας, εντός μας, στοιχειώνουν το είναι μας όταν δημιουργούμε, όταν μαγειρεύουμε, ακόμα κι όταν λέμε ένα λησμονημένο, αλλά ανοξείδωτο εντέλει, χωρατό, όταν κάνουμε ένα καλαμπούρι, όταν το ρίχνουμε με την παρέα στα ανέκδοτα.

«Οι ζωές των γονιών μας, ακόμη και οι περιβεβλημένες την ασημαντότητα, μας παρέχουν την πρώτη, ισχυρή διαβεβαίωση ότι τα γεγονότα στη ζωή έχουν συνέπεια». Ρίτσαρντ Φορντ

Όλβιος όποιος αποδέχτηκε (συνήθως λίγο μετά τα τριάντα, τα τριάντα πέντε) ότι είναι γιος του πατέρα του, ότι ο πατέρας είναι το ογδόντα τοις εκατό της μπάνκας, ότι οι γονείς και κηδεμόνες, ακόμα και οι πιο οδυνηρές αναμνήσεις από τους γονείς και κηδεμόνες είναι πολύτιμες, είναι ο προσωπικός του θησαυρός, είναι τα καύσιμά του στο ταξίδι της ζωής, που είναι μακρύ και μακάριο ύστερα από την αμέριστη αποδοχή γονέων και κηδεμόνων εντός σου. Τότε, και μόνον τότε, αποκτά τη δέουσα ισχύ η φράση του αείμνηστου Τάσου Φαληρέα «Το παιδί είναι ο πατέρας του ανθρώπου», μετάφραση ακριβής του τίτλου ενός άλμπουμ των Blood, Sweat & Tears: Child Is Father to the Man, ένα λαμπρό copy/paste και φόρος τιμής στον στίχο του Worsdworth, από το μακρινό 1802: «The Child is father of the Man». Κάτι που παραπέμπει (άμεσα;) στην απόφανση του Έγελου, από το εξίσου μακρινό 1797: «Das Kind ist die Eltern selbst» (Το παιδί είναι οι γονείς). Ο Σάκος Εκστρατείας του Επίμονου Αναγνώστη είναι φορτωμένος τούτο τον Νοέμβριο με τρία πρόσφατα βιβλία που μιλάνε ακριβώς για τους γονείς και για τους κηδεμόνες, για το ότι, όπως με λιτή ακρίβεια το θέτει ο σπουδαίος Αμερικανός συγγραφέας Ρίτσαρντ Φορντ, «Οι ζωές των γονιών μας, ακόμη και οι περιβεβλημένες την ασημαντότητα, μας παρέχουν την πρώτη, ισχυρή διαβεβαίωση ότι τα γεγονότα στη ζωή έχουν συνέπεια».

Ο Φορντ γράφει φαινομενικά απλά, αλλά διακρίνεις στις σελίδες του το πόσο στοχαστικό και συγγραφικό μόχθο απαιτεί το να περιγράψεις μια καθημερινή στιγμή της ίδιας του της ζωής.

Στο σύντομο, για τα δεδομένα του, βιβλίο Μεταξύ τους, ο Ρίτσαρντ Φορντ (Τζάκσον του Μισσισσιππή, 1944) μιλάει για τον πατέρα του, τον Πάρκερ Φορντ, και τη μητέρα του, την Έντνα Άκιν. Δυο κείμενα που τα χωρίζουν τρεις δεκαετίες, δύο εκ βαθέων εξομολογήσεις που προσπαθούν, και κατορθώνουν, να εξιχνιάσουν το μυστήριο της διάπλασης και της διαμόρφωσης, να ξεδιπλώσουν τη διαλεκτική του χρόνου, τη διαλεκτική παρελθόντος/παρόντος/μέλλοντος, να ψηλαφήσουν το ανάγλυφο κόσμημα της αγάπης. Ο Φορντ γράφει φαινομενικά απλά, αλλά διακρίνεις στις σελίδες του το πόσο στοχαστικό και συγγραφικό μόχθο απαιτεί το να περιγράψεις μια καθημερινή στιγμή της ίδιας του της ζωής – όταν μιλάς για την καθημερινότητα των χαρακτήρων που συλλαμβάνεις με τη φαντασία σου τα πράγματα είναι λιγότερο περίπλοκα, λιγότερο οδυνηρά. Ο Φορντ πιστοποιεί ότι πορευόμαστε εντέλει μόνοι στη ζωή, και ακόμα πιο μόνοι στη λογοτεχνία, αλλά τούτη τη μοναξιά την απαλύνει η θαπλωρή των αναμνήσεων από την παιδική μας ηλικία, το γαϊτανάκι των συγκινητικών στιγμών, κι ας μη μας φαίνονταν συγκινητικές όταν ήμασταν πιτσιρικάδες, κι ας λαχταρούσαμε να τις αφήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται πίσω μας, να τις ξεπεράσουμε για να κάνουμε τα δικά μας, για να ριχτούμε με τα μούτρα στην περιπέτεια της ζωής, για να ωριμάσουμε. «Οι γονείς μας», γράφει ο Φορντ, «αναλαμβάνουν να μας εξοικειώσουν –έτσι καθώς είμαστε απομονωμένοι μέσα στη δική μας ζωή– με κάτι που δεν είμαστε, σφυρηλατώντας μια από κοινού απομόνωση και ένα χρήσιμο μυστήριο, ώστε ακόμη και μαζί τους είμαστε ταυτόχρονα μόνοι». Αυτή η φράση, ιδίως οι δύο λέξεις «χρήσιμο μυστήριο», δείχνει πόσα και τι είδους πράγματα χρωστάμε στους γονείς και κηδεμόνες.

Θέλει να μην είναι ένας άγνωστος στον γιο του, όπως ήταν ο πατέρας του για τον ίδιο. Θέλει να πάψει η ιστορία να είναι λειψή, θέλει να συμπληρώσει το παζλ των διακεκομμένων γραμμών, θέλει να μιλήσει για εκείνα που αποσιωπήθηκαν και που περιγράφουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τη γραμμή που ενώνει πατέρα και γιο.

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος (Αθήνα, 1963), με το σπαραχτικά ειλικρινές βιβλίο του Ολομόναχος επιζητεί, επίσης, να εξιχνιάσει το «χρήσιμο μυστήριο» που του κληροδότησαν οι γονείς του. Ένα μυστήριο που προέρχεται από ένα καλοφυλαγμένο μυστικό, η αποκάλυψη του οποίου προκάλεσε εκείνο το είδος δριμείας αυτογνωσίας που κάνει έναν συγγραφέα ακόμα πιο βαθύ γνώστη της ανθρώπινης περιπλοκότητας. Μια δεκαετία μετά τον θάνατο του πατέρα του, πενήντα πέντε έτη μετά τη γέννησή του, και καθώς ο γιος του πλησιάζει την έξοδο από την παιδική ηλικία, ο Παναγιωτόπουλος γράφει αυτό το «μπλουζ με σφιγμένα τα δόντια» που είναι η περιπλάνησή μας στο παρελθόν και το άνοιγμα του μπαούλου με τα οικογενειακά μας μυστικά. Θέλει να μην είναι ένας άγνωστος στον γιο του, όπως ήταν ο πατέρας του για τον ίδιο. Θέλει να πάψει η ιστορία να είναι λειψή, θέλει να συμπληρώσει το παζλ των διακεκομμένων γραμμών, θέλει να μιλήσει για εκείνα που αποσιωπήθηκαν και που περιγράφουν με τον πιο εμφατικό τρόπο τη γραμμή που ενώνει πατέρα και γιο, και παππού βεβαίως, «μια γραμμή αίματος, ασφαλώς· μια λεπτή κόκκινη γραμμή που άλλοτε μοιάζει με θηλιά γύρω απ’ τον λαιμό μας, κι άλλοτε πάλι με εκείνο το σχοινί που δένει τα μέλη μιας ορειβατικής ομάδας μεταξύ τους, αλλά και με τη ζωή την ίδια, την ώρα που δοκιμάζουν να βγάλουν από την κορυφή τη γλώσσα τους στον θάνατο». Τι φράση!

Δεν πρόκειται για γλυκερή ή άσφαιρη νοσταλγία, αλλά για πολύτιμη, για λυτρωτική υπενθύμιση, του ότι μας περιέβαλλαν άνθρωποι αγαπημένοι, άνθρωποι που μας αγάπησαν και που τους αγαπήσαμε πολύ.

Στα παιδικά του χρόνια, σε γονείς και κηδεμόνες, σε ανθρώπους σκληρούς, ενίοτε τραχείς, επιστρέφει και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης (Συκιά Λακωνίας, 1953) και μας δωρίζει το τομίδιο Στ’ αμπέλια. Μιλώντας για τα βιώματά του, μιλάει για τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια της χώρας μας, για τον τρύγο και τον θερισμό, για τον «ακίνητο κόσμο» της ελληνικής επαρχίας στα τέλη της δεκαετίας του 1950, για την κακούργα μετανάστευση και για του «λιναριού τα πάθη», για τον κάματο και την ανάπαυλα, για τα πάθη και τις μιζέριες, για τη χαρτοπαιξία και το πιοτό, αλλά και για τα αρμαθερά σύκα και το ξερικό καρπούζι, ουσιαστικά για έναν κόσμο που, όπως λέει, «έχει περάσει ανεπίστροφα, καταποντίστηκε για πάντα». Όπως και ο Ρίτσαρντ Φορντ και ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, έτσι και ο Σταύρος Ζουμπουλάκης μιλάει για τη συγκίνηση και την αγάπη. Δεν πρόκειται για γλυκερή ή άσφαιρη νοσταλγία, αλλά για πολύτιμη, για λυτρωτική υπενθύμιση, του ότι μας περιέβαλλαν άνθρωποι αγαπημένοι, άνθρωποι που μας αγάπησαν και που τους αγαπήσαμε πολύ. Το σεντούκι με τα τιμαλφή μας είναι, ευτυχώς, γεμάτο με ασπρόμαυρες φωτογραφίες αυτών των ανθρώπων. Κι αυτές οι φωτογραφίες μάς θυμίζουν ότι όσα ελάχιστα καταφέραμε τα οφείλουμε (και) σε αυτούς τους ανθρώπους που μας όπλισαν, παρά τις στερήσεις, παρά την υλική ένδεια, «με ένα αίσθημα περηφάνιας και υπεροχής απέναντι σε διάφορους βουτυρόκωλους που τα βρήκαν όλα στρωμένα».

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ είναι συγγραφέας και μεταφραστής.
Τελευταίο του βιβλίο, το μυθιστόρημα «Πάρκο» (εκδ. Εστία).

Αποσπάσματα από τα βιβλία

«Μπορούσαμε ανά πάσα στιγμή να πούμε στον άλλον “Σ᾽ αγαπάω”, για να ξεκαθαρίσουμε τα περίπλοκα πάρε δώσε μας χωρίς χασομέρια. Για μένα αυτό είναι το τέλειο, και από τότε ήταν». Ρίτσαρντ Φορντ, Μεταξύ τους

«Η αγωνία, αρχικά, για τον πατέρα κι ο πόνος, ύστερα, για την απώλεια είχαν σταθεί αφορμή για να αποκαλυφθεί –ζωγραφισμένη στο δέρμα μας, σαν τα τατουάζ που χαράζουν στο σώμα τους οι εραστές, βγάζοντας τη γλώσσα τους στον χρόνο με ανεξίτηλους ζωγραφιστούς όρκους– η βαθιά σχέση που με έδενε με τη μάνα». Νίκος Παναγιωτόπουλος, Ολομόναχος

«Οι άνθρωποι της ηλικίας μου (γεννήθηκα το 1953), όσοι ειδικότερα γεννηθήκαμε σε κάποιο ελληνικό χωριό, έχουμε ένα τεράστιο πολιτιστικό πλεονέκτημα: γνωρίσαμε […] την ιστορία της ανθρωπότητας από το ησιόδειο άροτρο μέχρι το ταξίδι στο φεγγάρι». Σταύρος Ζουμπουλάκης, Στ’ αμπέλια


altΜεταξύ τους
Ρίτσαρντ Φορντ
Μτφρ. Αθηνά Δημητριάδου
Πατάκης 2018
Σελ. 190, τιμή εκδότη €9,90

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΡΙΤΣΑΡΝΤ ΦΟΡΝΤ

  

 

altΟλομόναχος
Νίκος Παναγιωτόπουλος
Μεταίχμιο 2018
Σελ. 104, τιμή εκδότη €11,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

alt

Στ’ αμπέλια
Σταύρος Ζουμπουλάκης
Πόλις 2018
Σελ. 96, τιμή εκδότη €8,00

alt

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ

 


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας: Το τελευταίο enfant terrible της μυθιστοριογραφίας

Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας: Το τελευταίο enfant terrible της μυθιστοριογραφίας

Κάθε δεύτερη Παρασκευή, ο ιχνηλάτης βιβλιοπωλείων και βιβλιοθηκών Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης φορτώνει στον Σάκο Εκστρατείας του βιβλία, μιλώντας γι᾽ αυτά σαν να αφηγείται ιστορίες σ᾽ ένα φιλόξενο στέκι. Σήμερα, στον Σάκο του, ο David Foster Wallace.

...
Ο συγγραφέας Τζόναθαν Φράνζεν

Ο συγγραφέας Τζόναθαν Φράνζεν

Κάθε δεύτερη Παρασκευή, ο ιχνηλάτης βιβλιοπωλείων και βιβλιοθηκών Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης φορτώνει στον Σάκο Εκστρατείας του βιβλία, μιλώντας γι᾽ αυτά σαν να αφηγείται ιστορίες σ᾽ ένα φιλόξενο στέκι. Σήμερα, στον Σάκο του, ο Τζόναθαν Φράνζεν.

...

Ομοιώματα και ιλιγγιώδη καλειδοσκόπια

Ομοιώματα και ιλιγγιώδη καλειδοσκόπια

Κάθε δεύτερη Παρασκευή, ο ιχνηλάτης βιβλιοπωλείων και βιβλιοθηκών Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης φορτώνει στον Σάκο Εκστρατείας του βιβλία, μιλώντας γι᾽ αυτά σαν να αφηγείται ιστορίες σ᾽ ένα φιλόξενο στέκι. Σήμερα, στον Σάκο του, Ζαν Μπωντριγιάρ, Γουίλιαμ Σ. Μπάροουζ, Γκι Ντεμπόρ.

Του Γιώργου-Ίκαρου...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Διεθνές Συνέδριο: «Η διαχρονία του Παπαδιαµάντη»

Διεθνές Συνέδριο: «Η διαχρονία του Παπαδιαµάντη»

Η Εταιρεία Παπαδιαµαντικών Σπουδών αποφάσισε να οργανώσει το Δ΄ Διεθνές Συνέδριο για τον Αλέξανδρο Παπαδιαµάντη (1851-1911) και το έργο του, ακολουθώντας την ανά δεκαετία διεξαγωγή του, µε αφετηρία το 1991. Το συνέδριο θα γίνει στις 23-25 Σεπτεμβρίου (Σκιάθος, διαδικτυακά) και 15-16 Οκτωβρίου στην Εθνική Βιβλιοθήκη ...

Διεθνές Συνέδριο Αρχαίου Δράματος: «Η έννοια του ηθικού χρέους στο Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο»

Διεθνές Συνέδριο Αρχαίου Δράματος: «Η έννοια του ηθικού χρέους στο Αρχαίο Ελληνικό Θέατρο»

Μια συνεργασία του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού με το Εθνικό Θέατρο, στις 23, 24, 25 Σεπτεμβρίου στο κτίριο Τσίλλερ (αίθουσα εκδηλώσεων).

Επιμέλεια: Book Press

Δελτίο Τύπου, 20/9/2021

Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού και το Εθνικό Θέατρο στο πλαίσ...

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό σύντομα στα ελληνικά από το Μεταίχμιο

«Το γεγονός» της Ανί Ερνό σύντομα στα ελληνικά από το Μεταίχμιο

Ένα συνταρακτικό βιβλίο για το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να ορίζει το σώμα της, στο οποίο βασίζεται η ταινία που έκανε πάταγο στο Φεστιβάλ Βενετίας και τιμήθηκε με τον Χρυσό Λέοντα. Έρχεται τον Ιανουάριο του 2022 από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Book Press

...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από την ανθολογία του Franz Kafka «Γιοζεφίνε η αοιδός και άλλα διηγήματα» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, επίμετρο: Κατερίνα Καρακάση) που κυκλοφορεί στις 6 Αυγούστου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στὴ συναγωγή μας... ...

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βραβευμένο με Booker 2020 μυθιστόρημα του Douglas Stuart «Σάγκι Μπέιν» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου), που κυκλοφορεί στις 30 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Άγκνες αναδύθηκε έγκαιρα α...

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Frank Goldammer «Χίλιοι διάβολοι» (μτφρ. Γιώτα Λαγουδάκου), που κυκλοφορεί την 1 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Χέλερ μπήκε στο εστιατόριο από την ανοιχτή πόρτα στη...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 32 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ