Ο Δημήτρης Φύσσας συγκρίνει βιβλία και συγγραφείς με συντριπτικά αποτελέσματα.
Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός
Θα προτιμούσα, αν γίνεται, αντί για ένα μόνο βιβλίο, ν΄ αναφέρω μια σειρά κλασικών. Λοιπόν, μένοντας στην ελληνική παραγωγή και μόνο.
Κρατύλος. Αν έχει αντέξει να διαβάσει κανείς τις απίστευτες μπούρδες του περί γλώσσας, παρακαλώ ας το πει. Γενικότερα, ο Πλάτωνας –που υποτίθεται ότι έχει και λογοτεχνική πλευρά– μού είναι πολύ, μα πολύ βαρετός.
Θανάσης Βάγιας και Φωτεινός, έστω κι αν είναι ημιτελής, του Βαλαωρίτη. Ο δωδεκάλογος του γύφτου και Η φλογέρα του βασιλιά του Παλαμά. Ο Αλαφροϊσκωτος και ιδίως το Πνευματικό εμβατήριο του Σικελιανού. Η Ρωμιοσύνη, το Γράμμα στο Ζολιό Κιουρί, Τα παιδιά της ΚΝΕ κλπ του Ρίτσου. Όλα για παραπλήσιους λόγους: ελάχιστοι καλοί στίχοι, πολυλογία, επική μεγαλοστομία, ενοχλητική επικαιρικότητα και βαρετή στράτευση.
Ο Καπετάν Μιχάλης. Αν και του αναγνωρίζω δυνατά στοιχεία, δεν έχω καταφέρει να τον διαβάσω ολόκληρο, γιατί μ΄ ενοχλεί η καζαντζάκεια γλώσσα.
Το απόλυτο must για δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους πατριώτες.
Άξιον Εστί. Εθνικισμός, μεγαλείο της φυλής, ψευτοφιλοσοφική διάθεση, Αιγαίο «που έχει καταντήσει ποίηση», γκόμενες σα να ΄χουν βγει από τα κολάζ του - και φυσικά ο Θεός της Ελλάδος. Το απόλυτο must για δεξιούς, αριστερούς και κεντρώους πατριώτες. Η απόλυτη υπερτίμηση, στην οποία συνέβαλε η εκπληκτική μουσική του Θεοδωράκη. Υ.Γ. Προσωπικά, από τον Ελύτη με συγκινούν μερικά ποιήματα χαμηλής στόχευσης, π.χ. το «Σου το ΄πα για τα σύννεφα» από τα Ρω του έρωτα.
Ένα παιδί μετράει τ΄ άστρα. Με ελάχιστα λόγια, επειδή ο υπερσυναισθηματισμός, η απλοϊκότητα και η σώρευση θαυμαστικών και αποσιωπητικών δεν αποτελούν λογοτεχνία. Το ίδιο ισχύει για το σύνολο των βιβλίων του ίδιου συγγραφέα. Αυτά αν ο αναγνώστης είναι ενήλικος, γιατί παραδέχομαι πως ο Λουντέμης έχει μεγάλη επιτυχία σε ηλικίες μέχρι Γ΄ Γυμνασίου.
*Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΥΣΣΑΣ είναι δημοσιογράφος και συυγραφέας.
