alt

Για το αυτοβιογραφικό αφήγημα του Ρίτσαρντ Φορντ «Μεταξύ τους» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη γράφει η μεταφράστριά του Αθηνά Δημητριάδου. 

Της Αθηνάς Δημητριάδου

Στο τέλος αυτού του μικρού βιβλίου με τις αναμνήσεις από τους γονείς του ο Ρίτσαρντ Φορντ ευχαριστεί όλους εκείνους που τον εφοδίασαν με τα απαραίτητα πρότυπα για τη συγγραφή του. Ιδιαίτερη μνεία κάνει στη Γιουντόρα Γουέλτυ, τη μεγάλη Αμερικανίδα συγγραφέα, με της οποίας το κομβικό έργο έχει ασχοληθεί σε βάθος. Η Γουέλτυ έχει γράψει πολλά για τους γονείς της και τη διαπαιδαγώγηση που έλαβε η ίδια και τα δύο αδέλφια της. Τα κείμενά της γι’ αυτούς είναι γλαφυρότατα και λεπτομερέστατα ως προς την αποτύπωση της καθημερινότητας, δεδομένου ότι η παράθεση αυτών των λεπτομερειών συνεισφέρει σε μεγάλο βαθμό στην ψυχογράφηση των προσώπων, και είναι, ως εκ τούτου, συνυφασμένη με τη συγγραφή κάθε λογής απομνημονευμάτων.

Ο πατέρας του πέθανε το 1960, όταν ο συγγραφέας ήταν δεκάξι χρόνων, η μητέρα του το 1981. Παρότι ο θάνατος του πατέρα του προηγήθηκε, το κείμενο που τον αφορά γράφτηκε πρόσφατα, ενώ το κείμενο για τη μητέρα του γράφτηκε λίγο καιρό μετά τον θάνατό της.

Υπό την ευρεία έννοια, στα απομνημονεύματα εντάσσεται και τούτο το βιβλίο. Γράφοντας όμως για τους γονείς του ο Φορντ δεν ακολουθεί την πεπατημένη. Κατ’ αρχάς, χωρίζει το μικρό αυτό αυτοβιογραφικό βιβλίο σε δύο μέρη, ένα για τον πατέρα του και ένα για τη μητέρα του. Το πρώτο παράδοξο είναι ότι τα δύο κείμενα γράφτηκαν με διαφορά τριάντα ετών: ο πατέρας του πέθανε το 1960, όταν ο συγγραφέας ήταν δεκάξι χρόνων, η μητέρα του το 1981. Παρότι ο θάνατος του πατέρα του προηγήθηκε, το κείμενο που τον αφορά γράφτηκε πρόσφατα, ενώ το κείμενο για τη μητέρα του γράφτηκε λίγο καιρό μετά τον θάνατό της. Να διακινδυνεύσω μια υπόθεση: Ο δεσμός με τη μητέρα ήταν σαφώς πιο μακρόχρονος και πιο άμεσος, δομήθηκε πάνω σε μια μακρά παρουσία και συνύπαρξηΗ ανάγκη να καταγραφεί –εν μέρει κάτι σαν λύτρωση– ήταν πιεστική. Ο δεσμός με τον πατέρα ήταν πιο σύντομος, πιο περίπλοκος, πιο πολύ απουσία απ’ ό,τι παρουσία, (κι ας λέει ο Τζόυς ότι η καλύτερη παρουσία είναι η απουσία) και το τέλος του ήταν πολύ πιο απρόσμενο. Όλα αυτά συνηγορούν σε μια πιο δύσκολη αφομοίωση της απώλειας. Επαναλαμβάνω ότι για υποθέσεις πρόκειται, που ως ένα βαθμό υπαγορεύονται και από ευδιάκριτες υφολογικές διαφορές ανάμεσα στα δύο κείμενα. 

Ένα βιβλίο απομνημονευμάτων που δεν ακολουθεί την πεπατημένη

Και τα δύο μέρη, πολύ περισσότερο, βέβαια, αυτό του πατέρα, ως το πιο όψιμο, τα γράφει ένας συγγραφέας ήδη ώριμος ηλικιακά και συγγραφικά, άρα με ξεκάθαρη θέση του τι θα γράψει και πώς. Ευθύς εξαρχής σπεύδει να ενημερώσει τον αναγνώστη, «Γράφοντας αυτά τα δύο κείμενα –με τριάντα χρόνια απόσταση το ένα από το άλλο– άφησα σκόπιμα μερικές αντιφάσεις που υπάρχουν μεταξύ τους και αντιμετώπισα ανεκτικά την τάση μου να αναδιαμορφώνω ορισμένα γεγονότα». Ως προειδοποίηση, αν μη τι άλλο, θαρραλέα: γράφω ό,τι θυμάμαι, όπως το θυμάμαι.

altΝα την λοιπόν αυτή η πρώτη και τόσο καίρια για τον αναγνώστη προειδοποίηση: ας μην περιμένει τη συνηθισμένη καταγραφή παιδικών και εφηβικών αναμνήσεων. Γραμμική οπωσδήποτε αλλά καθόλου συνηθισμένη. Αναπόφευκτη, βέβαια, η ελεγχόμενη συγκίνηση, που διατρέχει όλο το βιβλίο. Προχωρώντας όμως, ο αναγνώστης θα αιφνιδιαστεί από την πληθώρα των υποθέσεων, λες και ελάχιστα είναι τα γεγονότα που θεωρούνται οριστικά. Φράσεις του τύπου «Να είχε άραγε...;», «Δεν θυμάμαι, βέβαια…», «Τι θα μπορούσα να σκέφτομαι…;» επανέρχονται με μεγάλη συχνότητα. Εκεί που η Γουέλτυ περιγράφει με φωτογραφική λεπτομέρεια όλες τις παιδικές και εφηβικές της αναμνήσεις, οι αναμνήσεις του Φορντ περιβάλλονται από μια αχλή, κλείνουν με ένα ερωτηματικό, με ένα «δεν το ξέρω».

Δεν το ξέρει και αποφεύγει σκοπίμως να στήσει με υποθέσεις ένα σκηνικό το οποίο ως παιδί δεν τον αφορούσε ή στο οποίο οι μεγάλοι φρόντιζαν να μην τον αφήνουν να συμμετέχει. Ο Φορντ δίνει εμμέσως εδώ ένα «Πορτραίτο του συγγραφέα σε ώριμη ηλικία» και αυτήν ακριβώς τη ματιά καταθέτει. Δεν καταθέτει τη μνήμη αλλά την αναχώρηση της μνήμης. Επ’ αυτού υπάρχει μία αναμφισβήτητη ένδειξη, αν όχι απόδειξη: Στην προμετωπίδα του δεύτερου μέρους γράφει, «My mother, In Memory». Όχι In Memoriam, όπως θα περίμενε κανείς, όχι «Στη μνήμη της» (όπως κακώς έχει επικρατήσει να μεταφράζεται η λατινική εκδοχή) αλλά «Στη μνήμη», όπως την θυμάμαι, μας ενημερώνει. Πρόθεσή του δεν είναι να οικοδομήσει ένα παρελθόν πάνω σε θραύσματα επαυξημένα με τις δικές του μνήμες, τις εικασίες και τα συμπεράσματα αλλά να καταγράψει όποιο γεγονός έχει απομείνει στη μνήμη ενός ανθρώπου προχωρημένης ήδη ηλικίας από τους δύο ανθρώπους, τους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους, που έζησαν «μεταξύ τους». Και  που σ’ αυτόν τον χώρο, τον οποίο οριοθέτησαν αρχικά για τους δυο τους, κάποια στιγμή, αρκετά αργά στη ζωή τους με τα τότε δεδομένα, περιέλαβαν κι εκείνον.

Η καθημερινότητα σε δεύτερο πλάνο

Έτσι όπως αναπτύσσεται το βιβλίο, πολλές από τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας είτε μένουν απέξω είτε αναφέρονται επιτροχάδην. Η έμφαση δίνεται στο ιδιότυπο «μεταξύ τους» και πώς μέσα από τα μάτια ενός παιδιού δομείται η έννοια της παρουσίας και της απουσίας, τις οποίες τελικά ανασύρει κάποτε και περιγράφει, με τα αναπόφευκτα κενά της μνήμης ο ενήλικος.  

Οπότε η έννοια της παρουσίας αναπτύσσεται μέσα σε μια ασάφεια, την ασάφεια με την οποία ανακαλούμε τα γεγονότα της παιδικής ηλικίας, όσο απομακρυνόμαστε απ’ αυτά. Κατά πάσα πιθανότητα υπάρχει ένας ακόμη λόγος γι’ αυτή την επιλογή: ο Φορντ προτιμά να μιλήσει για την αύρα των γονιών του, και όχι τόσο για τα αμέτρητα ελάσσονα γεγονότα της ζωής τους. Μιλάει, βέβαια, για τα μείζονα, ειδικά για τα μείζονα στα οποία ήταν παρών. Και εκφέρει γνώμη, πάντα μετρημένα, γιατί πώς να θυμάται τι γνώμη είχε για κάτι πριν από καμιά πενηνταριά χρόνια, τότε που ήταν ένα φαινομενικά καλόβολο πιτσιρίκι.

Η αποτύπωση της αύρας των γονιών του είναι αυτό που κυρίως τον ενδιαφέρει σ’ αυτό το ιδιόμορφο βιβλίο, διότι απεικονίζει όσο τίποτε άλλο τόσο τους χαρακτήρες τους όσο και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία μεγάλωσε ο ίδιος: ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ζούσαν για το σήμερα, για τον επιούσιο, και που το επέκεινα δεν τους ενδιέφερε σχεδόν καθόλου.

Η αποτύπωση της αύρας των γονιών του είναι αυτό που κυρίως τον ενδιαφέρει σ’ αυτό το ιδιόμορφο βιβλίο, διότι απεικονίζει όσο τίποτε άλλο τόσο τους χαρακτήρες τους όσο και την ατμόσφαιρα μέσα στην οποία μεγάλωσε ο ίδιος: ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ζούσαν για το σήμερα, για τον επιούσιο, και που το επέκεινα δεν τους ενδιέφερε σχεδόν καθόλου, τουλάχιστον στα τρυφερά χρόνια του συγγραφέα. Παράλληλα τον ενδιαφέρει να σκιαγραφήσει την εποχή της ανοικοδόμησης αμέσως μετά τον πόλεμο, όπου οι περισσότεροι περνούν όπως-όπως αλλά, σε γενικές γραμμές, περνούν καλά και δεν πολυσκέφτονται το αύριο. Δεν είναι, νομίζω, τυχαίο το ότι εκτός από την Γουέλτυ ο Φορντ αναφέρεται στον Τσέχωφ: τον συγγραφέα που οι ήρωές του, παγιδευμένοι στο επέκεινα, αδυνατούν να ζήσουν μια ανεκτή καθημερινότητα. 

Πατέρας, ο επισκέπτης του σαββατοκύριακου

Αντίθετα οι γονείς του Φορντ έζησαν κάτι παραπάνω από μια ανεκτή ζωή, με τα πάνω της και τα κάτω της, με το συνεχές πήγαινε-έλα του πλασιέ πατέρα, του «επισκέπτη τους τα Σαββατοκύριακα», όπως τον ονομάζει ο γιος του, με τις ομαδικές εξόδους τους, με τις χαρές και τις ελλείψεις και τις θλίψεις τους. Στον επίλογο ο Φορντ δηλώνει απερίφραστα ότι υπάρχουν γεγονότα τα οποία επέλεξε να μη συμπεριλάβει, όχι από διακριτικότητα ή από ευπρέπεια αλλά μόνο και μόνο επειδή την καταγραφή της ανάμνησής τους δεν την έκρινε σπουδαία, και ενδεχομένως φοβήθηκε μήπως του ανατρέψουν την ισορροπία και την οικονομία των κειμένων του.

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ RICHARD FORD

alt

Ίσως θεωρηθεί περίεργο ότι τούτη η παρουσίαση μένει κυρίως στον επίλογο. Δεν είναι τυχαίο. Εκεί συνοψίζεται με ειλικρίνεια, συγκίνηση, και καθαρότητα το γιατί ο συγγραφέας αποφάσισε να κάνει τους αναγνώστες κοινωνούς της παιδικής και της εφηβικής του ηλικίας. Ο συστηματικός αναγνώστης του Φορντ θα βρει μέσα σ’ αυτό το βιβλιαράκι αρκετές εικόνες και φράσεις που θα του έχουν ίσως εντυπωθεί από τα μυθιστορήματα, κυρίως από το Κομμάτι από την καρδιά μου, το Ημέρα Ανεξαρτησίας, το Καναδάς. Αν και ο συγγραφέας υπογραμμίζει εμφατικά το πόσο φρόντιζε να μην χρησιμοποιεί τους γονείς του ως μυθιστορηματικό υλικό. Είναι όμως αναπόφευκτο, αφού ο συγγραφέας είναι πρώτα απ’ όλα παρατηρητής. 

Η παρουσίαση επιμέρους στοιχείων από τις δύο αναμνήσεις όχι απλώς δεν θα φώτιζε τον υποψήφιο αναγνώστη αλλά θα του κατέστρεφε την έκπληξη και την απόλαυση της ανάγνωσης. Θα χάνονταν δύο στοιχεία γοητευτικά: Η συνύπαρξη δύο ανθρώπων, τόσο διαφορετικών μεταξύ τους, που έζησαν «μόνοι μαζί». Και το πώς «ο τρίτος της δυάδας» φτάνει να γράφει σε ώριμη ηλικία ένα τόσο απροσδόκητο κείμενο για την ευτυχισμένη ζωή κοντά τους και για τα σπουδαία που του δίδαξαν, το ανέκκλητο της ζωής και την αυθεντική της αξία.

* Η ΑΘΗΝΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΥ είναι μεταφράστρια.


ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο Ξενάκης, ο αναγεννησιακός άνθρωπος και η «Εγκυκλοπαίδεια»

Ο Ξενάκης, ο αναγεννησιακός άνθρωπος και η «Εγκυκλοπαίδεια»

Με αφορμή τα 20 χρόνια από τον θάνατο του Γιάννη Ξενάκη, μια απόπειρα προσέγγισης της πολυσχιδούς προσωπικότητάς του. Κεντρική φωτογραφία © Horst Tappe, Coll. Famille, 1988. Όλες οι φωτογραφίες προέρχονται από το επίσημο σάιτ του Ξενάκη.

Της Άλκηστης Σουλογιάννη ...

Λυρισμού εγκώμιον

Λυρισμού εγκώμιον

Στην κεντρική εικόνα, μέρος από το έργο «Ο Luigi Cherubini και η Μούσα της Λυρικής Ποίησης», του Jean Auguste Dominique Ingres (1842).

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Σε όλους τους τόπους και σε όλους τους καιρούς, ο μεγάλος λυρικός ποιητής τε...

Αστυνομικό μυθιστόρημα: «Αίμα» στην αγορά του βιβλίου

Αστυνομικό μυθιστόρημα: «Αίμα» στην αγορά του βιβλίου

Το αστυνομικό είναι το πιο εμπορικό λογοτεχνικό είδος, πολλά χρόνια τώρα. Και στην Ελλάδα, και παντού. Οι λόγοι είναι πολλοί, και έχουν αναλυθεί επαρκώς σε υψηλό επίπεδο από πολλούς μελετητές και ειδικούς.

Του Κυριάκου Αθανασιάδη

...

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΑΡΘΡΑ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Μην πεις λέξη: Η κρυφή ιστορία του IRA, του Πάτρικ Ράντεν Κιφ

Για το βιβλίο του Patrick Radden Keefe «Μην πεις λέξη - Βία και προδοσία στη Βόρεια Ιρλανδία, Η κρυφή ιστορία του IRA» (Μτφρ. Κωστής Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο). Στην κεντρική εικόνα, η δολοφονημένη από τον IRA Jean-McConville, μαζί με τρία από τα δέκα παιδιά της (!) και τον σύζυγό της. 

...

Bildungsroman, του Άκη Παπαντώνη (κριτική)

Bildungsroman, του Άκη Παπαντώνη (κριτική)

Κάθε μήνα, μια ποιητική συλλογή, μπαίνει στο μικροσκόπιο και εξετάζεται με πάθος και χωρίς κανέναν φόβο. Σήμερα, η πρώτη ποιητική συλλογή του Άκη Παπαντώνη «Bildungsroman» (εκδ. Κίχλη). 

Του Διογένη Σακκά

Η ποιητική συλλογή Bildungsroman ...

Μαρία Κάλλας: Τα βιβλία για τη μελαγχολική ντίβα

Μαρία Κάλλας: Τα βιβλία για τη μελαγχολική ντίβα

Μια μέρα σαν σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου 1977, πέθανε στο Παρίσι από καρδιακή προσβολή στα 54 της χρόνια η «θεία» Μαρία Κάλλας. 

Της Ελένης Κορόβηλα

Η μεγαλύτερη ντίβα της όπερας, η Μαρία Κάλλας, γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη στις 2 Δεκεμβρίου 1923. Η κόρη τ...

ΠΡΟΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Γιοζεφίνε η αοιδός, του Φραντς Κάφκα (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση ενός διηγήματος από την ανθολογία του Franz Kafka «Γιοζεφίνε η αοιδός και άλλα διηγήματα» (μτφρ. Μαργαρίτα Ζαχαριάδου, επίμετρο: Κατερίνα Καρακάση) που κυκλοφορεί στις 6 Αυγούστου από τις εκδόσεις Κίχλη.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Στὴ συναγωγή μας... ...

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Σάγκι Μπέιν, του Ντάγκλας Στιούαρτ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το βραβευμένο με Booker 2020 μυθιστόρημα του Douglas Stuart «Σάγκι Μπέιν» (μτφρ. Σταυρούλα Αργυροπούλου), που κυκλοφορεί στις 30 Ιουνίου από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Η Άγκνες αναδύθηκε έγκαιρα α...

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Χίλιοι διάβολοι, του Φρανκ Γκολντάμερ (προδημοσίευση)

Προδημοσίευση αποσπάσματος από το μυθιστόρημα του Frank Goldammer «Χίλιοι διάβολοι» (μτφρ. Γιώτα Λαγουδάκου), που κυκλοφορεί την 1 Ιουλίου από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος.

Επιμέλεια: Κώστας Αγοραστός

Ο Χέλερ μπήκε στο εστιατόριο από την ανοιχτή πόρτα στη...

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

11η Σεπτεμβρίου, 20 χρόνια μετά: 20 βιβλία που μας βοήθησαν να κατανοήσουμε

Είκοσι χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τα γεγονότα που μας εισήγαγαν στον 21ο αιώνα. Ήταν η μεγαλύτερη και πιο σοκαριστική αλληλουχία τρομοκρατικών ενεργειών που έγινε ποτέ, με μερικά λεπτά διαφορά: οι επιθέσεις στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη, και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον, την 11η Σεπτεμβρίου του 2001. Α...

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Τα ώριμα βιβλία του Αυγούστου: 26 πρόσφατες εκδόσεις

Οι περισσότεροι από τα τίτλους που παρουσιάζονται εδώ έφτασαν στα χέρια μας πολύ πρόσφατα. Πρόκειται για ενδιαφέροντα βιβλία που στην πλειονότητά τους πέρασαν «κάτω από τα ραντάρ» των βιβλιοπροτάσεων για το καλοκαίρι. Ιδού μερικά από τα καλύτερα. 

Ε...

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα καλά βιβλία, πρόσκληση για σκέψη

Έντεκα βιβλία ιστορίας, εθνολογίας, σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών ζητημάτων για τους εναπομείναντες στην πόλη αλλά και για όσους ακόμη αναζητούν βιβλία για τις διακοπές τους που να αξίζουν το βάρος τους.

Του Γιώργου Σιακαντάρη

...

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

ΠΡΟΘΗΚΕΣ

Newsletter

Θέλω να λαμβάνω το newsletter σας
ΕΓΓΡΑΦΗ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΟΥ ΜΗΝΑ

14 Σεπτεμβρίου 2021 ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

Τα βιβλία του χειμώνα: Τι θα διαβάσουμε τους μήνες που έρχονται

Επιλογές βιβλίων από τις προσεχείς εκδόσεις ελληνικής και μεταφρασμένης πεζογραφίας, ποίησης, βιογραφιών και δοκιμίων από 31 εκδοτικούς οίκους. Επιμέλεια: Κώστας Αγορα

ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ

11 Δεκεμβρίου 2020 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Τα 100 καλύτερα λογοτεχνικά βιβλία του 2020

Να επιλέξεις τα «καλύτερα» λογοτεχνικά βιβλία από μια χρονιά τόσο πλούσια σε καλούς τίτλους όπως η χρονιά που κλείνει δεν είναι εύκολη υπόθεση. Το αποτολμήσαμε, όπως άλ

ΦΑΚΕΛΟΙ

ΞΕΧΩΡΙΣΑΜΕ

ΝΑ ΑΛΛΟ ΕΝΑ