Του Λεωνίδα Καλούση
Το πρόσφατο κρούσμα χυδαίου κιτρινισμού με θύμα την ηθοποιό, συγγραφέα και σκηνοθέτη Λένα Κιτσοπούλου προκάλεσε κύμα συμπάθειας και υποστήριξης προς την παθούσα – και ορθά.
Όταν μια πολίτης (κι ακόμη χειρότερα: μια γυναίκα) πλήττεται από την εξουσία (και τα ΜΜΕ είναι εξουσία, ας μην το λησμονούμε) δεν υπάρχει άλλη αντίδραση από την ομόθυμη καταδίκη. Πολεμική, σάτιρα, ειρωνεία, όλα επιτρέπονται σ’ αυτό τον αγώνα – καθείς με τα όπλα του και την αισθητική του.
Αντίθετα, τέτοιες στιγμές ουδόλως προσφέρονται για να βγάζει κανείς τα απωθημένα του απέναντι στο θύμα ή, με άλλα λόγια, για να καταθέτει τη λογοτεχνική ή θεατρική κριτική του. Κάποιος θα πρέπει να εξηγήσει σε ορισμένους την έννοια του timing, στην περίπτωση αυτή τον συγχρονισμό με το περί δικαίου αίσθημα.
