Σε συνέντευξή της στον Guardian, η Έμμα Χίλεϊ (Emma Healey) μίλησε για το μυθιστόρημά της «Ιδρώτας» (μτφρ. Βάσια Τζανακάρη, εκδ. Διόπτρα).
Επιμέλεια: Book Press
Η λέξη «τοξικότητα» χρησιμοποιείται συνεχώς στην εποχή μας, πολύ συχνά για να περιγράψει τις προβληματικές σχέσεις και τις παραβιαστικές συμπεριφορές. Αυτά τα στοιχεία βρίσκονται στον πυρήνα του μυθιστορήματος της Έμμα Χίλεϊ Ιδρώτας, με πρωταγωνίστρια την Κάσι, που μοιάζει αποφασισμένη να αφήσει πίσω της τη σχέση με το πρώην αγόρι της, τον χειριστικό Λίαμ, και να προχωρήσει με τη ζωή της.
Η κατάσταση περιπλέκεται όταν ο Λίαμ έρχεται για πρώτη φορά στο γυμναστήριο που εργάζεται η Κάσι και ισχυρίζεται πως έχει χάσει πια την όρασή του. Μη αναγνωρίζοντας την πρώην σύντροφό του από τη φωνή της, εντάσσεται σε ένα πρόγραμμα που παρέχεται στα άτομα με αναπηρία, υπό την επίβλεψή της. Σαν να παρουσιάζεται από το πουθενά η κατάλληλη ευκαιρία για να πάρει η Κάσι το αίμα της πίσω – ή μήπως τα πράγματα δεν είναι όπως δείχνουν;
«Είχα για πολλά χρόνια αυτή την ιδέα, για μια ιστορία με κάποια που έχει δεχτεί παρενόχληση ή κακοποίηση και ύστερα, όταν επιστρέφει ο κακοποιητής, τα δεδομένα ανατρέπονται. Απλώς δεν μπορούσα να βρω το κατάλληλο σκηνικό», είπε η Χίλεϊ στον Guardian. Εντέλει, τοποθέτησε την ιστορία της μέσα σε ένα γυμναστήριο, αντλώντας έμπνευση από την «περίεργη δυναμική» που έχει ο πέρσοναλ τρέινερ με τους πελάτες του:
«Τον πληρώνεις, άρα εσύ έχεις το πάνω χέρι, αλλά στην ουσία αυτός πληρώνεται για να ασκεί έλεγχο πάνω σου. Υπάρχει, λοιπόν, μια συνεχής μετατόπιση εξουσίας. Αμέσως συνειδητοποίησα πως θα μπορούσα να αξιοποιήσω κάθε εμμονή που είχα με τη γυμναστική και να τη βάλω στο βιβλίο».
Στη σύγχρονη κοινωνία, η τέλεια φυσική κατάσταση έχει γίνει προϊόν και η απόκτησή της μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Σε μια σκηνή του μυθιστορήματος, η Κάσι δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σε μια συζήτηση με μια φίλη της, καθώς σκέφτεται τις θερμίδες που έχει καταναλώσει ως εκείνο το σημείο της ημέρας. Θύματα αυτής της τάσης, φυσικά, πέφτουν πολύ συχνότερα οι γυναίκες, δεχόμενες πίεση από τα κοινωνικά πρότυπα περί ομορφιάς του «ωραίου φύλου». Αυτές οι γυναίκες εγκλωβίζονται συχνά σε ασφυχτικές σχέσεις:
«Με ενδιέφερε το πόσες πολλές γυναίκες δυσκολεύονται να ξεφύγουν από αυτές τις καταστάσεις εξαιτίας των μηνυμάτων που περνά η κοινωνία όσον αφορά στη σχέση άνδρα γυναίκας. Παρόλο που υπάρχουν προφανώς σχέσεις όπου οι γυναίκες έχουν τον έλεγχο και είναι καταπιεστικές, δεν υποστηρίζονται από τα κοινωνικά πρότυπα. Είχα παρόμοια συναισθήματα όταν ασκούμουν υπερβολικά και δεν έτρωγα αρκετά, αλλά όλα τα μηνύματα που λάμβανα ήταν: “Βγες έξω και κινήσου περισσότερο και βεβαιώσου πως δεν τρως πάρα πολύ”».
