Σε συνέντευξή της που δημοσιεύτηκε στο Town Hall Seattle, η συγγραφέας Annabel Abbs μίλησε για το λογοτεχνικό ντεμπούτο της, το μυθιστόρημα «Η κόρη του Τζόις». Το βιβλίο κυκλοφόρησε προσφάτως στη γλώσσα μας από τις εκδόσεις Ελληνικά γράμματα, σε μετάφραση Μυρσίνης Γκανά.
Επιμέλεια: Book Press
Σε συνέντευξή της που αναρτήθηκε στο Town Hall Seattle, η πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας Άναμπελ Αμπς μίλησε για το μυθιστόρημά της Η κόρη του Τζόις (εκδ. Ελληνικά γράμματα, μτφρ. Μυρσίνη Γκανά).
Το ντεμπούτο της Αμπς παρουσιάζει μια μυθοπλαστική εκδοχή της πολυτάραχης ζωής της Λουτσία Τζόις, εστιάζοντας στην ιδιαίτερη σχέση της με τον πατέρα της, τον σπουδαίο συγγραφέα Τζέιμς Τζόις, δημιουργό του μοντερνιστικού Οδυσσέα.
Στο βιβλίο εμφανίζονται πολλά υπαρκτά πρόσωπα, όπως ο νομπελίστας λογοτέχνης Σάμιουελ Μπέκετ, οπαδός και μαθητής του Τζόις, καθώς και ο πρωτοπόρος ψυχαναλυτής Καρλ Γιούνγκ. Και παρόλο που αυτές οι θρυλικές φιγούρες έχουν σημαντικό ρόλο στην ιστορία της Αμπς, πραγματική πρωταγωνίστρια είναι η Λουτσία, για την οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα από τις ιστορικές πηγές:
«Ναι, ο Τζόις και ο Μπέκετ είναι γνωστά ονόματα, όπως και ο Καρλ Γιουνγκ - στον οποίο παραπέμφθηκε [η Λουτσία] το 1934, εφόσον γινόταν όλο και πιο εύθραυστη. Αυτή η αντίθεση με έκανε να νιώθω άβολα - ο τρόπος με τον οποίο οι άντρες της ζωής της έχουν γίνει θρυλικές φιγούρες ενώ εκείνη έχει διαγραφεί από την ιστορία και έχει γίνει μια απλή υποσημείωση στις περισσότερες επιστημονικές μελέτες για τον Τζόις. Υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις πως ο χορός της Λουτσία είχε επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό τα κείμενα του Τζόις. Υπάρχουν πολλές αναφορές στον χορό στην Αγρύπνια των Φίννεγκαν. Αισθάνθηκα την ανάγκη να το υποδείξω αυτό. Είχα αγανακτήσει με τις προσπάθειες να σβηστούν τα ίχνη της. Το στίγμα της ψυχικής νόσου ήταν πολύ έντονο τότε.
»Η ιστορία της Λουτσία αφορά στο τι συμβαίνει όταν ζεις στη σκιά κάποιου άλλου ατόμου, τι συμβαίνει όταν η δική σου δημιουργικότητα ακυρώνεται και καταλήγεις να ζεις στο σκοτάδι του Παρισιού της εποχής της τζαζ. Υπήρχε μια ολόκληρη κοινότητα εξαιρετικών χορευτριών (κυρίως γυναικών) στο Παρίσι εκείνης της περιόδου, οι περισσότερες εκ των οποίων έχουν ξεχαστεί πλέον. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως το Παρίσι της δεκαετίας του 1920 ήταν σε μεγάλο βαθμό η παιδική χαρά του Χέμινγουεϊ, του Φιτζέραλντ, του Τζόις και του Πικάσο. Όμως, εκείνη την εποχή ζούσαν εξίσου πολλές γυναίκες που προσπαθούσαν να ζήσουν με έναν νέο τρόπο, να είναι πιο χειραφετημένες. Θέλησα να τις αναστήσω».
Σύμφωνα με τη συγγραφέα, η Λουτσία ήταν η μούσα του πατέρα της καθώς εκείνος έγραφε την Αγρύπνια των Φίννεγκαν, που έμελλε να είναι το τελευταίο μυθιστόρημά του:
«Ο Τζόις παρακολουθούσε τις παραστάσεις της Λουτσία, και σύμφωνα με τις μαρτυρίες, [η κόρη του] χόρευε στο γραφείο του καθώς εκείνος έγραφε. Η Αγρύπνια των Φίννεγκαν είναι γεμάτη με αναφορές στον χορό. Τον πρώτο καιρό της νοσηλείας της, ο Τζόις την επισκεπτόταν κάθε Κυριακή και χόρευαν μαζί. Αργότερα, η Λουτσία ισχυρίστηκε πως όλα τα κομμάτια στην Αγρύπνια των Φίννεγκαν που έχουν να κάνουν με τον χορό, την αγάπη και την τρέλα αφορούν σε αυτήν. Όταν τα λόγια τους ήταν ανεπαρκή, μπορούσαν να επικοινωνούν χάρη στον χορό, διατηρούσαν έναν ιδιαίτερο δεσμό. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το ότι και οι δυο τους ξεπερνούσαν συνεχώς τα όρια. Εκείνος έγραψε ένα βιβλίο για τη ‘’σκοτεινή νύχτα της ψυχής’’ χρησιμοποιώντας τη γλώσσα με τρόπο που δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ πιο πριν (ή πιο μετά) κι εκείνη χόρευε με τρόπο πρωτοποριακό. Ο χορός της ήταν τόσο ριζοσπαστικός όσο το γράψιμό του».
