Σε συνέντευξή της στον Guardian, η συγγραφέας Claire Keegan [Κλερ Κίγκαν] μίλησε για το βιβλίο της «Τα τρία φώτα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σε μετάφραση Μαρτίνας Ασκητοπούλου.
Επιμέλεια: Book Press
Με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου Τα τρία φώτα (εκδ. Μεταίχμιο, μτφρ. Μαρτίνα Ασκητοπούλου), η Κλερ Κίγκαν μίλησε στον Guardian για την πρωταγωνίστρια της ιστορίας της, μια νεαρή κοπέλα που μένει στην ιρλανδική επαρχία, στο αγρόκτημα της οικογένειας Κινσέλα. Ο πατέρας της την άφησε στο σπίτι των Κινσέλα χωρίς να της φανερώσει πότε (και αν) θα επιστρέψει να την πάρει.
«Στο βιβλίο, προσπαθώ να προσδιορίσω τι σημαίνει ‘’σπίτι’’, τι σημαίνει ‘’παραμέληση’’. Δεν πιστεύω απαραίτητα πως το σπίτι μας είναι το μέρος όπου είμαστε ευτυχισμένοι. Μια οικογένεια μπορεί να είναι απαίσια, μπορεί όμως να είναι και υπέροχη, γεμάτη αγάπη. Επίσης, με ενδιαφέρει πολύ να μιλήσω για τα πράγματα που δεν μπορούμε να αποχωριστούμε, για αυτά που μας είναι απαραίτητα. Για παράδειγμα, είναι πολύ σημαντικό για ένα παιδί να τρέφεται καλά καθώς μεγαλώνει».
Γράφοντας την ιστορία της, η Κίγκαν «ανακάλυψε» πολλές ιδιορρυθμίες των πρωταγωνιστών της. Παραδείγματος χάριν, ήξερε πως «οι Κινσέλα κουβεντιάζουν τα βράδια στο κρεβάτι τους για το τι πρέπει να κάνουν με το κορίτσι, και παίρνουν αποφάσεις». Αυτές οι σημαντικές λεπτομέρειες δεν αναφέρονται στο βιβλίο «επειδή η κοπέλα, η αφηγήτρια, δεν τις γνωρίζει».
«Δεν μπορώ να συμπεριλάβω στην ιστορία μου κάτι που δεν έγινε αντιληπτό από την αφηγήτρια».
Στη συνέντευξη, η Κίγκαν δήλωσε πως προσπαθεί να μην καταφεύγει σε περιττές εξηγήσεις καθώς γράφει. Εμπιστεύεται τους αναγνώστες της:
«Μεγάλο μέρος της δουλειάς μου αφορά στην προσπάθειά μου να σβήσω τα ίχνη μου. Ουσιαστικά, προτιμώ να εμπιστεύομαι τη νοημοσύνη του αναγνώστη, παρά να επαναλαμβάνω συνεχώς αυτά που θέλω να του υποδείξω. Σε όλα τα γραπτά μου, προσπαθώ να χρησιμοποιώ υπαινιγμούς. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν μπορούν να επιτευχθούν σε ένα διήγημα· αποδέχομαι τους περιορισμούς και αναγκάζομαι να γράφω όπως μπορώ.
»Έχεις διαβάσει τη σπουδαία ιστορία του Τσέχωφ με τίτλο Το φιλί; Ειλικρινά πιστεύω πως αυτή η ιστορία θέτει το ερώτημα: άραγε, έχει νόημα να μιλάς; Μια νεαρή γυναίκα φιλάει έναν στρατιώτη. Ύστερα, ο στρατιώτης προσπαθεί να περιγράψει τι συνέβη στα υπόλοιπα μέλη της πυροβολαρχίας του και αισθάνεται σαν χαζός. Η προσπάθεια να εξηγήσεις μια ιστορία εγκυμονεί αυτό τον κίνδυνο».
